تبلیغات
کد خبر: ۱۰۴۰۵

توصیه مهم آیت الله جوادی به مبلغین حوزه:

نگذارید منبرها به دست ذاکرین بیافتد و علما مهجور شوند

شما سینه هر چه بخواهید بزنید، عزاداری کنید زنجیر بزنید اینها به جا است اما آن علم و آن آهن سرد بی‌خاصیت را برای چه بلند می‌کنید؟

نگذارید منبرها به دست ذاکرین بیافتد و علما مهجور شوند

سایت آینده در بخش گفت وگوی خود سخنانی را از آیت الله جوادی آملی خطاب به مبلغین حوزه منتشر کردهاست که بسیار قابل توجه و تامل است.
آیت الله جوادی آملی دام ظله در یکی از سالهای اخیر، در درس تفسیر خود به مناسبت آغاز ماه محرم و تبلیغ طلاب توصیه های مهمی داشته اند که با توجه به شرایط امروز، بازخوانی این گفتار منتشرنشده، بسیار مفید و ضروری به نظر می رسد.
متن این سخنان ارزشمند را در ادامه میخوانید:



… و چون در آستانه محرمید و شما تشریف می برید[تبلیغ]، می بینید اگر خدای نکرده تبلیغ و ارشاد نباشد، هدایت نباشد و خرافات‌روبی نباشد و عوام‌زدگی را زدودن نباشد، ممکن است خدای ناکرده بر سر اسلام بیاید آنچه را که «امویّ» آوردند. ابوریحان بیرونی(معاصر مرحوم بوعلی و از حکما و ریاضیدانان به نام اسلام است) در کتاب «تحقیق‌ماللهند» که اسرار هند را بررسی کرده در صفحه ۹۵ و ۹۶ این جریان را نقل می‌کند(البته ابوالحسن عامری معاصر ایشان هم در همان کتابشان همین مطلب را نقل می‌کنند آن هم برای قبل از هزار سال است) می‌گوید که معاویه برای تشکیل حکومتِ سرمایه و ثروت و زر‌اندوزی، بعد از اینکه در سال پنجاه و سه هجری بخشی از مناطق بت‌پرست را فتح کرد، بتهای ارزنده ظاهری آن مناطق بت‌پرست را آورد و دربار خود را مرصّع و مزیّن و مذّهب کرد و از راه کشتی به هند فرستاده تا سلاطین بت‌پرست هند این بتهای مزیّن و مذهّب را به اعلی القیم بخرند. خب این یک خلیفه مسلمانها است! جانشین پیغمبر است و از بت‌فروشی دارد مایه می‌گیرد! ببینید جریان وجود مبارک سید الشهداء دیگر ضروری شد، دید دیگر هیچ چاره ای ندارد.(لما فتحت فی سنة ثلاثوخمسین فی السائفه و حمل منها، اصنام الذهب مکلّلةً مرصّعةً بالجواهر فبعثمعاویه بها الی السند لتباع هناک من ملوکهم فانه رأی بیعها قائمة الثمن الدینار دیناراً و اعرض عن الآفة الأخیرة فی حکم الایالة لا الدیانة) این آمده گفته «الایالة لا الدیانة» مملکت، نه دیانت. نه تنها سیاست از دیانت جدا است بلکه در تعارض، سیاست مقدّم است. کار به اینجا رسید. بعد از آن طولی هم نکشید که معاویه هم به هلاکت رسید چون در سال ۵۳ فتح شد در سال ۵۴ و ۵۵ هم این بت‌فروشی شروع شد و بعد معاویه هم به هلاکت رسید و سال ۶۱ شد و وجود مبارک سیدالشهداء(سلام الله علیه) قیام کرد.
شما بزرگواران حامل یک چنین پیامی هستید تا برای شما ممکن است منبر را ترک نکنید و جریان سیدالشهداء شرف دنیا و آخرت ما است.مبادا کسی خدای ناکرده خیال بکند که این منبرها آدم را کوچک می‌کند که اگر خدای ناکرده این فکر باشد اینجا هم متأسفانه نظیر پاکستان می شود که کار به دست «ذاکرین» می‌افتد که علماء آنجا مهجورند و کسی حرف علماء را گوش نمی‌دهد. شما ببینید در بعضی از روستاها یا شهرها حتی خود مرکز، متأسفانه بعضی از حسینیه‌ها را مداح ها دارند اداره می‌کنند نه علماء. وقتی کسی که اهل سخن باشد و اهل استدلال باشد فاصله بگیرد و منبر را رها بکند، مردم که جریان عزاداری را که ترک نمی‌کنند. اگر یک عالم بزرگواری یک تحصیل کرده‌ای یک جوان فاضلی یک سخنران دینی متعهد و متدینی اداره نکند بالاخره با همین خوابها اداره می‌شود.

مطلب دیگر اینکه واقع این انقلاب ما مدیون این تاسوعا و عاشورا است. بخشی از شما آقایان در بطن این انقلاب بودید بالأخره سنی دارید و آن راهپیماییهای چهارصد هزار نفری بختیار را هم در تهران دیدید به عنوان حمایت قانون اساسی. این برای این بود که چون در قانون اساسی آمده سلطنت هست و موروثی هست و چون به عنوان حمایت از شاه نمی‌توانست برای اینکه شعار رسمی شعار مرگ بر شاه بود به عنوان حمایت از قانون اساسی که در قانون اساسی این جریان سلطنت موروثی امضا شده است یک تظاهرات چهارصد هزار نفره را راه اندازی کرده که کل خیابان انقلاب را آنها با آن طرز خاصی که راهپیمایی می‌کردند پر کردند. یک راهپیمایی متشکل منظم چهارصد هزار نفره، کم نبود. عده‌ای گفتند که خوب با این قدرتی که الآن بختیار دارد و این راهپیمایی عظیم با حمایت مستقیم و مکرر آمریکا مگر می‌شود شاه را از بین برد؟! طولی نکشید که تاسوعا و عاشوراء آمد سیل راه افتاد دیدند. کار چهارصد هزار نفر نیست کار چهار میلیون نیست. میلیونها مردم و زنها و بچه‌ها راه افتادند. این چهار تا راهپیمایی یکی تاسوعاء، یکی عاشوراء، یکی اربعین، یکی ۲۸ صفر، آن روز کار انقلاب را به پایان رساند. این کشور کشور ابی‌عبدالله است الآن هم خدای ناکرده یک حادثه ای پیش بیاید همان است منتها حالا مردم احیاناً می‌گویند مسئولین کار خودشان را انجام بدهند اگر لازم بود ما هم حضور پیدا می‌کنیم خوب یک شرف مملکت یک اساس مملکت است این را که نمی‌شود همین طوری با چهارتا گریه و اینها حل کنیم بنابراین منبر را ترک نکنید این یک.

و با هیئات هم هماهنگ باشید دو.
این عزیزانی هم که علمدار و پرچمدارند، اینها یک قدری نیروی جوان‌اند با خواهش می‌شود از آنها خواهش کرد که شما سینه هر چه بخواهید بزنید، عزاداری کنید زنجیر بزنید اینها به جا است اما آن علم و آن آهن سرد بی‌خاصیت را برای چه بلند می‌کنید؟! اینها را می‌شود دوستانه در همان ایام دهه، روز سوم چهارم پنجم قبل از عاشورا، اینها را آدم توجیه بکند و از صدا و سیمای منطقه‌هایتان هم بخواهید وقتی فیلم‌برداری می‌کنند این آهنهای سرد و علم ها را نشان ندهند، آن خروش مردمی را نشان بدهند. مردم با همین شهادت زنده اند؛ شمانمی‌دانم در شبهای عملیات در جبهه حضور داشتید یا نداشتید البته بخشی از شما حضور داشتید. آنجا در آن خاکریز مقدّم مرثیه «یا حسین یا حسین» بود، سرود «ای ایران ای ایران» یا نبود یا در خاکریز چهارم پنجم بود. اول اسلام بود و کربلا بود و شهادت بود بعد مسائل دیگر.حالا آدم این سرمایه عظیم را رها بکند با بودن امام زمان، بت‌فروشی شد. وجود مبارک علی‌بن ابی‌طالب این‌جور بود وجود مبارک امام مجتبی این‌جور بود وجود مبارک امام حسین این‌جور بود اینها همه امام زمان بودند با بودن این ذوات قدسی معصوم بت‌فروشی رسمی به نام امت اسلامی و دولت اسلامی از شام به هند و سند می‌رفت. دیر بجنبند همین است.

دو قدم آن طرف‌تر را شما می‌بینید، این هند معاذالله‌(آخر این حرفها گفتنش در محضر شما بزرگان صحیح نیست) آنها با ادرار گاو دارند دینشان را حفظ می‌کنند. مگر الآن عصر علم نیست؟! بیش از اندازه موتور و دوچرخه‌ای که در کوی و برزن ما است، بالای سر ما ماهواره وجود دارد ماهواره رقمش چند تا است؟ هزار تا است دو هزار تا است سه هزار تا است چهار هزار تا است اینها که نیست.بیش از موتور و دوچرخه، در بالای سرمان ماهواره است. ما در چنین عصری می‌بینیم یک عده با مدفوع گاوشان دارند دینشان را حفظ می‌کنند. آن وقت ما با داشتن علی(ع) و حسین(ع) نتوانیم دینمان را حفظ بکنیم بدا به حال ما!

اگر ۱۴۰۰ سال ۱۵۰۰ سال قبل بود می‌گفتند زمان جاهلیت بوده الآن چی؟! مثل آب زمزم تقدیس می‌کنند. وقتی دینشون رو با این دارند حفظ میکنند ما با اون شرف آسمان و زمین و دنیا و آخرت چرا نتوانیم دینمون را حفظ بکنیم؟!. مسائل دیگر قابل تدبیر و اداره کردن صحیح است ولی جریان کربلا رو به دست هرکسی ندهید.با مداح هم در نیافتید اینها رو توجیه کنید. کم کم هم مردم عاقلتر میشوند هم هیئت امناء متفکرتر میشوند هم اینها روشنتر میشند. با خواب و قصه های غیر صحیح نمی شود دین را حفظ کرد.شما در جریان قمیین و بزرگانی که اینجا بودند، بعضی از علمای بزرگوار قم به جرم اینکه بخشی از روایات ضعیف رو نقل میکردند همین علمای قم تبعیدشان کردند(در رجال‌ و درایه که هم اسمش رو دارید و هم سابقه شان را دارید). که این بزرگان قم، این را از اینجا بیرون کردند که چرا روایات ضعیف را نقل می‌کنی. چه رسد به اینکه انسان بیاید شرف دنیا و آخرت که سیدالشهداء است با خواب و با یک چیزهایی که معتبر نیست…!

مگر مقتل کم است، مگر مصیبت کم است، مگر حرفهای گدازنده کم است مگر اشعاری که ترجیع بند گونه بعد از مرحوم محتشم کاشانی، سرایندگان فخرآور ما گفتند کم است. همین ترجیع بندی که مال مرحوم محتشم کاشانی است خیلیها هم به همان وضع شعر گفتند؛ آنها پوست و استخوان آدم را می‌سوزاند اگر کسی اهل معرفت باشد دیگر لازم نیست که حتماً آن حرفهایی که معقول نیست مقبول نیست منقول نیست آنها را آدم نقل بکند.

…شما می‌بینید اثر یک چیزی است که سالیان متمادی در یک جایی رسوخ کرده تا کم بشود کار آسانی نیست. قمه زدن را ایشان فرمودند دیگران هم تأیید کردند الحمدلله هم برطرف شد. چرا اثر ندارد؟! اگر اثر نمی‌کرد که نمی‌گفتند امر به معروف واجب است. مگر می‌شود که یک چیزی بی‌اثر باشد و لغو باشد بعد بر ما واجب بکنند. اینکه امر به معروف بر ما واجب است و نهی از منکر بر ما واجب است برای اینکه اثر دارد، منتها اثر نسبی دارد این یک، اثر تدریجی دارد این دو.

ما هم نباید در بیفتیم خدای ناکرده با کسی. مخالفت بکنیم و این وسیله‌ای بشود برای رنجش و چالش. هر چیزی برای خودش یک راه دارد ﴿قُولاَ لَهُ قَوْلاً لَّیِّناً﴾ این گفتار نرم خیلی اثر دارد کجا ما گفتار نرم داشتیم اثر نکرد؟!

بنابراین این ده روز را شما طرزی حرف بزنید که خدا به این سخنرانیتان قسم بخورد. ما بالأخره باید مردم را بیدار کنیمما اگر حرفهای عالمانه بزنیم دانشگاهی می‌آید و محقق می‌آید و پژوهشگر می‌آید و آنها هم می‌پسندند ما چون حرفهای خواب‌آور می‌زنیم خواب‌پسند می‌آیدما می‌توانیم طرزی حرف بزنیم که خدا به این یک ساعت سخنرانی ما قسم بخورد این کم کمال نیست الآن خدا به شرح‌لمعه قسم خورده، خدا به مکاسب قسم خورده، خدا به کتب اربعه قسم خورده فرمود: ﴿ن وَالقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ﴾ قسم به آنچه که اینها می‌نویسند اینکه نسبت به حرفهای باطل که قسم نخورد که! این ﴿ما﴾ که ما چه مای مصدریه باشد یعنی کتابت چه موصوله باشد یعنی مکتوب بالأخره خدا به نوشته‌ها قسم خورده فرمود به چیزی که عالمان دین می‌نویسند ﴿ن وَالقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ﴾ یعنی «یسطره اصحاب القلم یسطره العلماء» یعنی شرح‌لمعه، یعنی مکاسب، یعنی اصول‌کافی، یعنی من‌لا‌یحضره‌الفقیه، یعنی المیزان. خوب می‌دانید نوشتار که اختصاصی ندارد که گفتار هم همین طور است هر کسی یک ساعت سخنرانی عالمانه و محققانه بکند لله، خدای سبحان می‌فرماید من سوگند یاد می‌کنم «بما ینطقون» مگر فرق است؟ بین سخنرانی بین ملفوظ و مکتوب فرقی نیست.

وقتی خدا به مکتوب قسم می‌خورد یا به کتابت قسم می‌خورد خوب به ملفوظ هم قسم یاد می‌کند به آنکه تمثیل است نه تأیین اگر خدای سبحان به یک چیزی قسم خورد به او بها می‌دهد روزانه می‌بینید یک نوری است در حوزه می‌شود فقه می‌شود اصول می‌شود تفسیر می‌شود کذا و کذا. خوب آدم می‌تواند یک ساعت سخنرانی بکند که خدا به این سخنرانی قسم بخورد همان طوری که می‌تواند یک مقاله بنویسد که خدای سبحان به این مقاله قسم بخورد این کلام برای همیشه زنده است این دیگر اختصاصی به شرح‌لمعه و مکاسب ندارد الآن هم همین طور است سالهای بعد هم همین طور است الی یوم القیامه هر کس یک کتاب علمی نوشته خالصانه نوشته مشمول ﴿وَالقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ﴾ است الی یوم القیامه سخنرانی عالمانه کرده با اخلاص سخنرانی کرده مشمول آن امر استنباطی «و ما ینطقون» است. خوب وقتی یک چنین نعمتی در اختیار ما است چرا ما این نعمت را فراموش بکنیم.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات