مهریهات را کم کن وگرنه آبرویت میرود!
بعد از ورود عروس خانم به منزل قبل از آنکه داماد کلهپوش را از روی سرش بردارد باید پولی را به عنوان رونم به عروس خانم بدهد بعد از آن هم عروس آنقدر سر پا میایستاد تا مادر شوهر برای نشاندن او بیاید.
سرویس اجتماعی افکار نیوز - روستای پچت، در حوالی شهرستان بهشهر در استان مازندران است. اهالی این روستا از رسم و رسومات ساده و کوچک به عنوان فرصتی برای کنار هم بودنِ اقوام و نزدیکان استفاده میکنند و فکر کنید چه دلنشین است اگر پیش از عروسی خانوادههای عروس و داماد در کنار فامیل و دوست و آشنا گرد هم آیند و بساطی فراهم شود از شادی و جشن و سرور. در روستای پچت رسمی به نام چتر سری وجود دارد که با آمدن یک آرایشگر ماهر و خبره قسمتی از موهای عروس را قیچی میکند و تمام حاضرین پولی داخل پیشبند او میگذارند و گاهی هم مقداری از این هدایا به خود عروس خانم میرسد.
خانواده داماد ممکن است عروسی را بین سه تا هفت روز برگزار کنند و در تمام این مدت خیاط مخصوصی آورده میشود و مشغول دوخت و دوز لباسهای عروس و داماد است، گاهی هم لطف خیاط و قیچیاش به سایر اقوام و آشنایان میرسد. در موقع برش زدن پارچهها خیاط رو به اطرافیان میگوید: قیچی نمیبُرد و این حرف به این معناست که او منتظر هدیهی مخصوصی است. به مراسم آمدن خیاط در پچت درزی ولاج میگویند.
لباس داماد عبارت از کت و شلوار و جلیقه و پیراهن سفید است که همه را خیاط(درزی) در خانه داماد میدوزد. علاوه بر این، داماد کلاهی نمدی به نام شبکلا بر سرش میگذارد. لباس عروس هم شامل یک کت مخمل یا ترمه، یک پیراهن حریر رنگارنگ، یک روسری بزرگ گلدار به نام گل شفتالو، یک چادر سفید و یک کلهپوش است. روی چادر سفید را با پول و سکههای ریز تزئین میکنند. کلهپوش هم که شبیه روسریست و از پارچههای عالی و گران قیمت تهیه میشود و روی چادر بر سر عروس میگذارند.
بعد از ورود عروس خانم به منزل قبل از آنکه داماد کلهپوش را از روی سرش بردارد باید پولی را به عنوان رونم به عروس خانم بدهد بعد از آن هم عروس آنقدر سر پا میایستاد تا مادر شوهر برای نشاندن او بیاید.
بعد از این که بالاخره عروس داماد، زندگی مشترکشان را آغاز میکنند باید تدارک شام مفصلی را ببینند. از نزدیکان دعوت به عمل بیاورند تا هم جبران زحمات آنان باشد و هم عروس خانم هنر آشپزی و خانهداری خود را به همه نشان دهد. به این مراسم مهم و خطیر «دس کله رفتن عروس» میگویند و نکتهی جالبی که در خصوص این مراسم وجود دارد بهرهای است که نصیب آقا داماد میشود. به طوری که در گذشته رسم بر این بوده است که سند رسمی ازدواج مدتی بعد از ازدواج در دفاتر ثبتی نوشته میشد و همین فرصتی را در اختیار داماد قرار میداد تا بر سر مهریه باز هم چانه بزند.
آقا داماد با زیرکی هر چه تمامتر در شب دسکله به سراغ همسر عزیزش میرفت و درست در لحظهای که عروس نگران درست کردن غذا و اضطرابِ آمدن مهمانان بود، داماد کفگیر را از او میقاپید و میگفت: اگر فلان قدر مهریهات را کم نکنی نمیگذارم برنج را آبکش کنی آنوقت پلو شل میشود و آبرویت جلوی مهمانها میرود و بعد در حالی که دست به سینه میایستاد از این که توانسته با سادگی مهریه را کم کند، لبخندی بر لبانش نقش میبست.
نعیمه بخشی
منبع : آستان مهر