تبلیغات
کد خبر: ۱۲۸۸۷۴

زندگی خوب از نگاه پیرزن کبریت فروش

در زیر این آسمان بزرگ آبی که همه به فکر رنگارنگ شدن زندگی‌شان هستند، در این شهر که یکی به دنبال ماشین بهتر و دیگری به دنبال خوراک بهتر و دیگری هم در‌پی سرپناهی لوکس‌تر است، در گوشه و کنارپایتخت، همین نزدیکی‌ها اطراف میدان شوش کسانی هستند که فقط و فقط به دنبال درآمد حلال و رضایت خدا می‌گردند.

به گزارش افکارنیوز، روزنامه جوان نوشت: پيرزن از ۷۰ سال داشتههايش ميگفت:من تنها خدا رو دارم و از لطفش شاكرم. ولي آنقدر خستگي بر چهره روزهدارش نمايان بود كه ناخواسته دل را ميسوزاند. از دليل روزه گرفتنش پرسيدم، گفت:من روزه ميگيرم جوونها رو دعا كنم تا زندگيشون خوب بشه!
سخت است فهمیدن اینکه در ذهن این بانوی روزه‌دار و سختی کشیده، «خوب» به چه معناست؛ از توان زمینی ما خارج است که حدس بزنیم وقتی او می‌گوید روزه می‌گیرد تا برای «خوب» شدن زندگی جوان‌ها دعا کند، این خوب شدن را در چه می‌بیند؛ ماشین مدل بالا؟ خانه بزرگ و لوکس، یک آپارتمان نقلی یا اینکه ۵۰ هزار تومان پول؟!

بله! ۵۰ هزار تومان پول! پیرزن تعریف می‌کرد که یک روز در کنار خیابان جوانی آمده و یک تراول ۵۰ هزار تومانی به او داده و گفته است: «مادر! منو دعا کن.» پیرزن می‌گفت: «منم اون تراول رو بردم برای اجاره خانه دادم. نمی‌دونی که چقدر این ۵۰ هزار تومان زندگی‌ام را جلو انداخت!»

با چادر ژولیده و سیاهش هر روز صبح، کنار خیابان به دنبال لقمه‌نان حلالی می‌گردد. او برای خودش شغلی دست و پا کرده است؛ پیرزن کبریت می‌فروشد!
پیرزن شهر ما با داستان «دختر کبریت فروش» کمی فرق دارد؛ دخترک از سرما تاب و توانش را از دست داده بود و کبریت آتش می‌زد و به زندگی‌اش گرما می‌بخشید ولی پیرزن کبریت فروش ما در گرمای تابستان که تاب و توان انسان را می‌گیرد حتی جرعه‌ای آب نمی‌نوشد تا روزه‌اش باطل نشود.

کنجکاو شدم و از خورد و خوراکش پرسیدم: «مادر جان! سحری چی خوردی؟!» گفت: «فقط یه لیوان آب و یه تیکه نون... حتی چایی هم نداشتم که بخورم!»

با وجود آنکه صدایش غم عجیبی داشت اما راضی بود به رضای خدا. پرسیدم که کس و کاری دارد یا نه! گفت یک پسر دارد که چند سال پیش بر اثر فرو رفتن خودکار در چشمش نابینا شده است و الان کاری ندارد و زندگی را با سه فرزند به سختی سپری می‌کند!

از وضعیت زندگی‌ا‌ش پرسیدم. او هم در جواب دعوت کرد از خانه و کاشانه‌اش دیدن کنم. به منزلش رفتم. یک زندگی بسیار محقرانه و ابتدایی! دلش خوش بود به یک تلویزیون ۱۴ اینچ داغان و خراب که یک نفر به او هدیه داده بود؛ آنقدر دعایش می‌کرد که گویی زندگی به او بخشیده است!

با آنکه کاری برایش نکرده بودم اما مرا هم خیلی دعا کرد. زندگی محقرانه او را که دیده بودم از خودم می‌پرسیدم که چقدر ما ناشکریم! زندگی فقیرانه او این سؤال در ذهنم نقش بسته بود که چطور می‌خواهیم جوابگو باشیم؟! ما سیر و همسایه گرسنه؟!

کاش خیلی از ما و خیلی از مسئولان ما به این باور می‌رسیدند که برای بعضی‌ها یک زندگی «خوب» یعنی همان ۵۰ هزار تومان!

آدرس و شماره تلفن پيرزن كبريت فروش در دفتر روزنامه جوان موجود است.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات