یک فصل کتک با چاشنی کابل میل دارید؟
یک آزاده اصفهانی با بیان خاطراتی از سالهای اسارتش گفت: زمانی که یکی از بچههای اردوگاه بیمار میشد بعثیهای رژیم عراق به جای دلجویی و مراقبت از اسراء آنها را مهمان کابلهای سیمی خود میکردند و به جرم بیماری آنها را کتک میزدند.
به گزارش افکارنیوزبه نقل از مهر، در اواخر مرداد ماه سال ۱۳۶۹، ایران اسلامی شاهد حضور آزادی مردانی بود که توانستند در سالهای سخت اسارت در راه عهد و پیمانی که با خدا بسته بودند، مجاهدت و استقامت ورزیدند و با وجود درد و بیماری جسمی، تقوا و مردانگی خود را حفظ کردند تا در بازگشت به ایران اسلامی در صحنههای مختلف اجتماعی، سرمشق و نمونهای برای صلابت و استقامت مردان و زنان ایران اسلامی باشند.
در این روز که یکی از خاطرهانگیزترین روزهای تاریخ انقلاب اسلامی محسوب میشود، جمعی از اسرای سالهایدفاع مقدس پس از سالها اسارت در زندانهای مخوف رژیم بعثی صدام، قدم به خاک پاک میهن اسلامی خود گذاشتند.
همه ما کم و بیش صحنههایی از لحظات ورود پرشکوه آزادگان را به میهن را در تلویزیون دیدهایم و خاطراتی از سالهای سخت اسارتشان در فیلمهای مستند تلویزیونی و یا کتابهای دفاع مقدس خواندهایم.
به مناسبت سالروز ورود آزادگان به میهن اسلامی با محمود مکتوبیان از بسیجیان و آزادگان هشت سال دفاع مقدس به گفتگو نشستهایم:
به عنوان نخستین سوال بفرمایید که از چند سالگی به جبهه رفتید و در کدام عملیات اسیر شدید؟
اواخر سال ۵۹ بود و من تازه وارد ۱۶ سالگی شده بودم که به جبهههای کردستان اعزام شدم و پس از هشت ماه به مناطق عملیاتی جنوب کشور رفتم که در تاریخ ۱۱ آبانماه ۶۱ در عملیات محرم ۲د و در منطقه چمهندی اسیر شدم.
درباره وضعیت اسراء در زندانهای رژیم بعثو برخورد سران رژیم عراقبا اسرای ایرانی توضیح دهید.
من از لحظهای که اسیر شدم دو نوع برخورد را شاهد بودم، برخی از نیروهای خط مقدم عراق شیعه بودند و به اجبار به جنگ آمده بودند.
این افراد امام(ره) را دوست داشتند و زمانی که بعثیها کنار آنها نبودند برخوردهای دوستانهای با ما داشتند.
در اردوگاه اسرای ایرانی نیز معدود نفراتی بودند که به ما کمک میکردند و تنها به اجبار جلوی بعثیها ما را مورد اذیت و آزار قرار میدادند.
در آن زمان فرد " مالک " نامی بود که به گفته خودش قبلا در خوزستان کارگاه جوشکاری داشت، این فرد رفتار خوبی با ما داشت و موقعی که تنها بود به ما کمک و برخی اجناس ضروری مانند نخ و سوزن را برای اسرا فراهم میکرد، اما امان از نیروهای بعثی که از لحظه اسارت که ما را ابتدا به بغداد و سپس عماره و بعد زندانهای موصل بردند، هر چند وقت یکبار پذیرایی مفصلی با کابل و ابزار شکنجه از اسراء میکردند.
همچنین زمانی که در مصاحبهها و بازجوییها چیزی میگفتیم که باب طبع آنها نبود، هنگام پیروزی ایران در عملیاتها، هنگام خواندن نماز جماعت و پیدا کردن عکس امام که به سختی با صابون بر روی پارچه میکشیدیم نیز عراقیها انواع شکنجهرا بر روی ما اعمال میکردند.
آنها از میان عبادات تنها به ما اجازه روزه گرفتن میدادند که در ماه رمضان دو وعده غذا با کیفیت نامناسب به عنوان سحری و افطاری در بین ما توزیع میکردند.
چند آسایشگاه در اردوگاه موصل بود که اسرای آنها به گروههای ده نفره تقسیم شده بودند و نماینده این گروهها در حالیکه سر به زیر انداخته و حق نداشت به روبرو نگاه کند به آشپزخانه میرفت و غذای بقیه را میگرفت.
زمانی که اسیر شدید تصوری از زمان آزادی خود داشتید و بر این اساس برای گذران ایام چگونه برنامهریزی کردید؟
وقتی انسان اسیر میشود به خوبی درک میکند که دیگر زمان آزادی وی مشخص نیست، اما ما هرگز این تصور را نداشتیم که مدت هشت سال اسیر باشیم.
البته مدتی که گذشت برنامهریزهایی برای آموزش در حین اسارت کردیم و با مشکلات بسیار کلاسهایی در زمینه آموزش انواع زبانها، فراگیری قرآن و نهجالبلاغه، احکام، آموزشهای هنری و ورزشی برگزار میکردیم.
ما برای آموزش با توجه به فقدان کاغذ و قلم از کاغذ سیمان استفاده میکردیم، گاهی خودکاری را پنهانی از میان وسایل عراقیها برمیداشتیم و گاهی نیز با بافتن گیوه برای سربازان عراقی از آنها خودکار میگرفتیم.
با توجه به اینکه هر گروه شش تا هفت نفره اسراء در هفته نیم ساعت میتوانست با توپ بازی کند، در این مدت یک نفر را به عنوان نگهبان انتخاب میکردیم و زمانی که سرباز عراقی برای سرکشی میآمد در طول اردوگاه پخش میشدیم.
گرچه بیشتر مواقع آنها متوجه فعالیتهای مختلف ما میشدند و بچهها را برای شکنجه میبردند اما ما برنامههای خود را ادامه میدادیم.
برخی از اسرای آن زمان اکنون مربیگری رشتههای ورزشی مانند جودو، تکواندو و کنگفو را بر عهده دارند و برخی نیز باشگاه ورزشی تشکیل دادهاند و هنوز در این زمینه فعال هستند،