ایدز فوبیای کاذب، بیماری روانی بدتر از ایدز

به گزارش افکارنیوزبه نقل از کیهان، این آمار در حالی منتشر گردیده که به باور برخی پزشکان تعداد مبتلایان به ایدز کمی بیشتر از این ارقام است. چرا که بخشی از افراد در مرحله پنجره به سر می برند و یا به هر دلیل دیگری از ابتلای خود باخبر نیستند و یا برای آزمایش مراجعه نکرده اند.

در این میان این آمارها و گمانه زنی های پزشکی نشان از این می دهد که جامعه ایرانی باید بیش از گذشته با ابعاد مختلف این جامعه و واکنشهایی که باید در رویارویی با آن و یا پیشگیری از آن داشته باشد آشنا شود. چرا که بدون تردید همیشه کارشناسان حوزه پزشکی و روانشناسی بر این مسئله تاکید می کنند که آشنا بودن و هوشیار بودن جامعه و در مرحله ابتدایی تر کشیده شدن دامنه آشنایی به بنیان خانواده می تواند پاشنه آشیل قوی در مقابل گسترش طاعون قرن بیست و یکم باشد.

از طرف دیگر به باور بسیاری از صاحب نظران اجتماعی، جامعه مذهبی ایران به دلیل برخورداری از ریشه های اعتقادی و به تبع آن فرهنگی می تواند به صورت اتوماتیک وار به نوعی واکسینگی فکری - اجتماعی در مقابل راههای انتقال بیماری ایدز دست یابد. چرا که به هر ترتیب بخشی از راههای انتقال بیماری ایدز ناشی از بی مبالاتر ها و ناهنجاریهای اخلاقی است که در تعارض با تربیت دینی و مذهبی قرار دارد.
در همین راستا بسیاری از پژوهشگران حوزه اجتماعی با تاکید بر همین تعارضات به لزوم تاکید بیشتر بر اندیشه های دینی و اهمیت گسترش تربیت دینی برای پیشگیری اخلاقی و خود به خودی در مواجه با بیماری ایدز اشاره می کنند.

پتانسیل ذاتی ایران برای مبارزه اخلاقی با ایدز
دکتر مهرداد سماواتی، جامعه شناس، درباره اهمیت گسترش بیشتر تفکر دینی و نقش آن در پیشگیری اخلاقی از ایدز می گوید: در برخی جوامع غربی ترویج چنین فرهنگی که افراد را به پای بندی اخلاقی و عدم لاابالی گری فرهنگی توصیه کند سخت برای نهادهای این کشورها دشوار است. چرا که این جوامع آن چنان که باید به ذات و چه در عرف و سنتهای اجتماعی خود از چنین توان معنوی برخوردار نیستند. اما این موضوع در ایران دقیقاً برعکس بوده، یعنی جامعه ایرانی به دلیل برخی مسائل ذاتی که ناشی از حضور چندین هزار ساله فرهنگ دینی در زندگی اقشار جامعه است از پتانسیل مذهبی برخوردار است که می تواند خودبه خود افراد را واکسینه اخلاقی کند.

این استاد دانشگاه در ادامه به این مسئله اشاره دارد که تاکید و گسترش فرهنگ دینی برای ترویج خود کنترلی افراد در جامعه به وسیله ابزارهای گوناگون فرهنگی و هزینه در این راه به مراتب به صرفه تر از اختصاص هزینه های کلان درمانی است که دولت بالاجبار هر ساله باید به بیماری ایدز در حوزه پزشکی اختصاص دهد.

در این بین صحبتهای این صاحب نظر حوزه اجتماعی درباره لزوم گسترش اخلاق دینی در حالی مطرح می شود که بخش دیگری از پژوهشگران حوزه های مختلف انسانی به بحثبرخورد با افراد مبتلابه ایدز هم توجه فراوانی دارند.

لزوم فرهنگ سازی بیشتر برای برخورد با ایدز
سهیل محمدنژاد، روانشناس و پژوهشگر حوزه رفتارشناسی، در این باره می گوید: در چند سال اخیر در مورد ایدز بیشتر روی بحثپیشگیری و هشدار تمرکز شده است. به همین دلیل از فرهنگ سازی درباره نحوه برخورد با افراد مبتلابه این بیماری غفلت های زیادی صورت پذیرفته، در همین راستا باید این موضوع را پذیرفت که به هر حال افراد مبتلابه این بیماری هم در جامعه حق زندگی خوب و عادی را دارند. به همین علت باید برای کلیت جامعه به صورتی فرهنگ سازی کرد که این افراد حس ناامنی و بی اعتمادی به دلیل رفتار نامطلوب جامعه با خود را نداشته باشند.

به باور این استاد دانشگاه به برخی دلایل بعضی شهروندان با افراد مبتلابه این بیماری به گونه ای برخورد می کنند که خیلی زود باعثطرد آنها از فضای جامعه می شوند و این در حالی رخ می دهد که راه های انتقال ایدز مشخص است و به هیچ وجه از راه محاورات عادی این بیماری منتقل نمی شود. در واقع به نظر محمدنژاد بخشی از جامعه به یک ایدز فوبیای کاذب مبتلاشده که این مسئله خیلی سریع تاثیرش را در برخورد این بخش از جامعه با افرادبیمار نشان می دهد و این مسئله هم به نوعی نقض حقوق همنوع در جامعه به شمار می رود و هم به ضرر جامعه است. چراکه وقتی جامعه با افراد مبتلابه این بیماری به طوری برخورد می کند که این افراد در جامعه برچسب می خورند به تدریج این افراد از فضای عمومی جامعه دلسرد و ناامید می شوند و در نهایت این روند طرد شدن کامل و انزوای آنها را به همراه دارد. این اتفاق درحالی محتمل به نظر می رسد که در بسیاری از اوقات یک فرد مبتلاسال های طولانی با رعایت نکات بهداشتی در سطح مطلوبی می تواند زندگی کند.

در همین راستا بسیاری سهیل محمدنژاد اتفاقاتی که در صورت عدم فرهنگ سازی مناسب برای برخورد با این موضوع برای جامعه رخ دهد را در چند مورد اساسی می دانند. مواردی همچون:

۱ - فرد مبتلاپس از مدتی از جامعه دلسرد و ناامید می شود و ممکن است به تبع این موضوع به سمت مواد مخدر و دیگر هنجارهای اجتماعی سوق در خفا پیدا کند.

۲ - بسیاری از این افراد هنگامی که پس از مشخص شدن ابتلای شان از جامعه طرد می شوند پس از اندک زمانی در هیچ شرایطی این موضوع را به دیگران اطلاع نمی دهند که حاصل این موضوع انتقال این بیماری به شریک جنسی آنها و در نتیجه گسترش تمام مسائل همراه این مسئله در فضای جامعه خواهد بود.

۳ - ایجاد یاس در این افراد می تواند منجربه شکل گیری تفکر انتقام در آنها شود. یعنی به تعبیری مشخص تر این افراد پس از ملاحظه این موضوع که جامعه به دلیل ابتلابه این بیماری با آنها رفتار خوبی ندارد و آنها در آغوش فضای شهروندی نمی گیرد، رو به انتقام از جامعه و افراد آن جامعه می آورند. به نحوی که سعی می کنند تا این بیماری را از طرق مختلف در جامعه گسترش دهند که این مسئله رفته رفته می تواند منجربه یک فاجعه اجتماعی شود. در این باره هیچ نهادی نمی تواند جز خود مردم به این افراد کمک کند تا آنان به خشونت های روانی روی نیاورند و به سمت انتقام گیری های اجتماعی که به بدنه کل جامعه آسیب می رساند سوق پیدا نکنند.

۴ - کمترین نتیجه هم این خواهد بود که فرد مبتلانسبت به فعالیت اجتماعی مفید و خدمت به کشور و جامعه اش بی میل و رغبت می شود و به بیکاری و گوشه نشینی خو می کند که در این صورت به همین راحتی کشور از یک فرد فعال که سالها برای تربیت آن هزینه کرده محروم خواهند ماند. کما اینکه نباید فراموش کرد که بخشی از افراد مبتلابه این بیماری در جامعه ما تحصیل کردگان و نخبگان جامعه هستند.

جامعه باید مامن آرامشی برای همه باشد
علاوه بر تمام مسائل این کارشناس حوزه اجتماعی، بر این مسئله تاکید می کند که جامعه باید برای این افراد و دیگر افرادی که در چنین وضعیت هایی در جامعه زندگی می کنند به گونه ای برخورد کند که این افراد تا همیشه نسبت به جامعه ای که در آن متولد و رشد پیدا کرده اند اعتماد داشته باشند. چراکه نتیجه این موضوع آرامش همگانی و به ویژه برای قشر بیماری خواهد بود که بسیار از لحاظ روانی آسیب پذیر است.

همچنین این روانشناس در بحثروانی این افراد و رابطه تعاملی این بحثروانی با فضا و قضاوت های اجتماعی به بحثافزایش ایمنی بدن آنها به تبع دریافت آرامش بیشتر از سوی جامعه اشاره کرده و براین باور است که به طور کلی این افراد به دلیل حس ترسی که پس از پی بردن به ابتلانسبت به افشای بیماری خود دارند هیچ گاه تلاشی برای شفاف کردن وضعیت خود انجام نمی دهند و برهمین راستا نباید از سوی جامعه با شماتت و ملامت منجر به طرد روبه رو شوند که نتیجه این موضوع به ضرر کل جامعه خواهد بود.

این مسئله درحالی از سوی این استاد دانشگاه مطرح می شود که در صورت رخ دادن چنین اتفاقی بستر بی اعتمادی و خشونت در جامعه فراهم می شود. به گونه ای که حتی افراد سالم پس از مدتی به این موضوع فکر می کنند که درصورت بروز هرگونه مشکلی برای آنها فضای جامعه با آنها بی رحمانه برخورد خواهد کرد که درصورت گسترش این طرز فکر، افراد غیر مبتلابیش از گذشته به دلیل ترس کاذب از همین مسائل فرد مبتلارا بیش از همیشه مورد بی اعتنایی قرار داده و به نوعی «ایدز فوبیا افراطی» شکل قوی تری در بستر ذهنی شهروندان جامعه پیدا خواهد کرد.

در همين راستا و باتوجه به اظهارنظر كارشناسان در اين زمينه، به نظر مي رسد كه يكي از جديدترين مسائلي كه بايد بيش از گذشته مورد توجه رسانه ها و مجموع منابع اطلاع رساني قرار گيرد بحث اطلاع رساني و نحوه برخورد با افراد مبتلابه اين بيماري است. در كنار اين مسئله بايد توجه داشت كه رسانه ملي امروزه باتوجه به گسترش فن آوري ديجيتال و از ميان رفتن تقريبي آنالوگ ها به راحتي در اختيار بخش قابل توجهي از جمعيت كشور قرار گرفته و همين مساله اين موضوع را به مسئولين رسانه ملي براي فرهنگ سازي درباره چنين مواردي بيش از پيش گوشزد مي كند.