داستانک؛ دیوونه شدی دختر؟!
یگانه دراز کشیده بود روی تختش و با گوشی همراهش بازی میکرد که صدای باز شدن در آپارتمان را شنید. گوشی را روی تخت انداخت و با عجله به هال رفت. مادرش ایستاده بود کنار جالباسی و داشت مانتویش را در میآورد.
یگانه لبخندزنان گفت: سلام. مادر بدون آنکه جوابی به او بدهد، اشاره به پلاستیکهای میوه روی زمین کرد و گفت: اینارو ببر تو آشپزخونه. لبخند یگانه از روی لبهای قیطانیاش محو شد و به طرف پلاستیکهای زرد و سفید رفت. وقتی او آخرین پلاستیک را گذاشت روی میز، مادرش فریاد زنان وارد آشپزخانه شد: صدبار بهت گفتم این پلاستیکهای کثیف رو نذار روی میزی که روش غذا میخوریم. و همانطور که پلاستیک سیبزمینی را از روی میز شیشهای برمیداشت، ادامه داد: حالا یک ساعت هم باید اینو تمیز کنم.
یگانه هیچ نگفت و فقط پلاستیکها را یکییکی برداشت و گذاشت روی سرامیکهای سفید. سپس گفت: مامان! میشه با بابا … مادر پرید وسط حرف او و گفت: داشت یادم میرفت، زود کتری رو بذار. بابات الانه که پیداش بشه. چایی حاضر نباشه … اینبار یگانه صحبت مادرش را قطع کرد و پرسید: مامان، به نظرت بابا اجازه میده که من برم … مادر که بادمجانها را توی ظرفشویی خالی کرده بود، گفت: چقدر حرف میزنی دختر. بذار از راه برسم من.
حالا بجای اینکه اون گوشه وایستی و منو نگاه کنی، اون نایلون گوجه فرنگی رو بردار بیار. میخوام برای شام خوراک بادمجون درست کنم. یگانه لحظهای مکثکرد و سپس پلاستیک گوجهها را برداشت و در حالی که آن را روی زمین خالی میکرد، گفت: بفرمایید اینم شامتون. و با چهرهای برافروخته به طرف اتاقش دوید. گوجههای قرمز روی سرامیکهای سفید قل میخوردند و مادر داد میزد: دیوونه شدی دختر! همهشون له شدن.
ساعت ده شب بود که تلفن زنگ خورد. پدر که داشت، اخبار تلویزیون را تماشا میکرد، گوشی را برداشت و گفت: سلام خاله خانم. چکار میکنی با درس و دانشگاه؟ کی میآیی مشهد؟ مثل اینکه خیلی بهتون خوش میگذره. مادر از توی آشپزخانه بلند پرسید: الهام؟ پدر جواب داد: آره. خواهرته. مادر گوشی را برداشت و گفت: چطوری؟ چه عجب خانم.
الهام گفت: راستش زنگ زدم درباره یگانه باهات صحبت کنم. عصری بهم زنگ زده بود، خیلی ناراحت بود. آخه چرا به این دختر توجه نمیکنید؟! مادر جواب داد: وا. دیگه چکار باید براش بکنیم. من و باباش از صبح تا عصر سرکاریم، فقط به خاطر اون. الهام گفت: شما هم حق دارین، ولی یک نوجوون به یک هم صحبت بیشتر از هر چیزی نیاز داره. مادر جواب داد: باشه. سعیام رو میکنم، ولی اونم باید ما رو درک کنه. الهام جواب داد: خوشبختانه اون هنوز درد دلهاشو با من میکنه. منم بیشتر راهنماییش میکنم. فکر کنم اینجوری یگانه هم وقت مناسبی رو برای حرف زدن با شما پیدا کنه…
یگانه سرش را کرده بود زیر روتختیاش، زمانی که مادرش وارد اتاق خواب شد. مادر نشست کنار تخت او و پرسید: یگانه خانم هنوز با ما قهرن؟ یگانه زیر روتختی چرخید و پشتش را به مادرش کرد. مادر ادامه داد: الان بابات چاییش رو خورده و خستگیش یک کم در شده. فکر کنم یک اجازهای میخواستی ازش بگیری. نه؟ یگانه سریع چرخی زد و سرش را از زیر روتختی بیرون آورد، تند تند گفت: یعنی اگه الان ازش بخوام، اجازه میده با دوستام برم شهربازی؟ مادر جواب داد: چی؟! میخواین تنهایی برید شهربازی؟ امکان نداره.
من که بهت اجازه نمیدم. یگانه در حالی که اشک توی چشمانش جمع شده بود، گفت: پس دست از سرم بردار. بذار تو این اتاق بپوسم. لبخندی روی صورت خسته مادر نقش بست و گفت: باز چه زود قهر کردی. گفتم تنها نمیذارم بری. ولی اگه من رو هم با خودتون ببرین، راضی میشم. یگانه با تعجب پرسید: اما تو که پنجشنبهها سر کاری؟ مادر ابروهایش را بالا انداخت و گفت: پس مرخصی رو برای چی گذاشتن؟ یگانه خودش را انداخت توی بغل مادرش و گفت: خیلی دوست دارم مامان.
آرزو مستأجر حقیقی