یک آرزوی عجیب!
دخترها و پسرهای بسیاری بودند که در دوران کودکی و نوجوانی به علت ترس از بزرگترهای خود غذایی که دوست نداشتند را میخوردند، اما اکنون که جوانی بالغ شدهاند، باز هم از آن غذا بیزار هستند.
: همه انسانها آرزو و آرمانهای متفاوتی در زندگی خود دارند، اما برخی از آرزوهای ما گاهی بسیار عجیب است. مثلاً اگر به شما بگویند یک نفر دلش میخواست برای یک روز هم که شده برق و تلفن قطع شود و همه فروشگاهها بسته و تعطیل شوند، در مورد او چه تصوری میکردید؟ حتماً به سختی باورتان میشد، ولی فرانک پانزده ساله در یک بعدازظهر ابری چنین چیزی را از خدا تقاضا کرد. درست زمانی که خواست با مادرش درد دل کند و او از گوشی تلفن جدا نمیشد و باید برنامه خریدش را با دوستش تنظیم میکرد. وقتی که سراغ پدرش رفت و با صدای بلند او مواجه شد: هیس.
دارم اخبار گوش میدم. احساس بیتوجهی موجب خشم او شده بود و ناچار فقط به کنج اتاق خود بازگشت.
متأسفانه برخی از والدین فکر میکنند، بزرگ کردن و تربیت فرزندان در برآورده کردن نیازهای مادی آنها و امر و نهی نمودن به دختر و پسرشان خلاصه میشود. شاید در دوران کودکی بچهها بشود با خرید یک عروسک و تفنگ آنها را راضی کرد، اما در دوران نوجوانی که زمان بلوغ و بحرانهای فکری و روانی فرزندان است، نادیده گرفتن عواطف و عقاید آنها بزرگترین آسیب را به نوجوانان میزند.
دور شدن فرزندان از پدر و مادر اولین مشکلی است که گریبانگیر این خانوادهها خواهد شد. نوجوانی که باید از همراهی و همدلی والدینش بهره میبرد، به دوستان و همسالانش گرایش پیدا میکند و آنها را همراز خود قرار میدهد. همچنین این حس تنهایی، نوجوان را به سمت دوستیهای خیابانی و اینترنتی میکشاند. او به دنبال شخصی است که با جان و دل به حرفهایی که روی دلش سنگینی میکند، گوش فرا دهد. ولی این یک مسیر نامطمئن برای نوجوان خام و بیتجربه است، زیرا گرگهایی بسیاری در لباس میش در دام او نشستهاند. پس بهتر است والدین فرانک مانند هزاران پدر و مادر دیگر فرصت را از دست ندهند
و گوشی تلفن را بر زمین بگذارند و تلویزیون را خاموش کنند. اگرچه فرزند شما زمان مناسبی را برای صحبت با شما انتخاب نکرده است، اما نباید به او ایرادی بگیرید. او نوجوانی است پر شور و باید با ذهنی باز و خالی از پیش داوری در کنارش بنشینید و به مشکلاتش گوش دهید. زمانی که او شما را دوست و همراز خود ببیند و مورد درک واقع شود، کمکم مسائل شما را هم مورد قبولش واقع میشود و کمتر به مخالفت برمیخیزد. در حقیقت دوران بلوغ زمانی است که نوجوان به مخالفت با والدینش میپردازد و بهآسانی سخنان بزرگترها مورد پذیرشش واقع نمیشود و معمولاً میزان سرکشی و مخالفت پسرها بیشتر از دختران
همسن و سالشان است. ولی در این موقعیت والدین چه باید بکنند؟ آیا باید از اجبار و زور استفاده کنند یا تسلیم خواستههای نوجوان شوند؟
در یک کلام باید گفت زمان استفاده از تنبیهات بدنی و اجبار و تحمیل به پایان رسیده است. اگرچه با این روشها نوجوان به خواستههای شما تن میدهد، اما اینها همه ظاهریاند. دخترها و پسرهای بسیاری بودند که در دوران کودکی و نوجوانی به علت ترس از بزرگترهای خود غذایی که دوست نداشتند را میخوردند، اما اکنون که جوانی بالغ شدهاند، باز هم از آن غذا بیزار هستند. بنابراین پدر و مادرها باید به دنبال راه دیگری باشند و زبان نرم و محبت بهترین و مؤثرترین وسیله دفاعی است که والدین میتوانند در برابر رفتارهای سرکشانه فرزندان خود استفاده کنند.
منبع:
یک آسمان امید، مهتاب قاسمیان