پیشنهادهای جوان خوشتیپ تلویزیون + عکس
در کتوشلوار سه دگمه، دگمه بالا همیشه باید بسته باشد، دگمه دوم به خودتان بستگی دارد و دگمه آخر هیچوقت نباید بسته شود. در کتهای دو دگمه، دگمه بالا باید بسته شود و دگمه پایین باز باشد.
: نسلی که دارد آخرین سالهای جوانی را پشت سر میگذارد و با شتاب تلخی به سوی میانسالی میرود، «محمد سلوکی» را خیلی خوب میشناسد. آن روزها که برنامه نیمرخ به هزاران دلیل محبوب جوانها بود، محمد سلوکی پا بهدنیای تلویزیون گذاشت و در این عرصه باقی ماند. در همان روزها هم گرچه در یک برنامه تینایجری حاضر میشد، اما اهل کتوشلوارهای اتوکشیده بود. عادت روزهای جوانی تا انتهای جوانی با او آمده است و آدمها از کمد بیپایان کتوشلوارهای محمد سلوکی حرف میزنند اما ما خودمان دیدیم که میگوییم: «از این خبرها نیست»! اصل قصه این است؛ محمد سلوکی
در یک گپ دوستانه، صادقانه و بیرودربایستی راز کمد جادویاش را به ما گفت. رازی که به چتر «مری پاپینز» احتیاج ندارد و با کمی هوشمندی برای شما هم میسر میشود. محمد سلوکی با برنامهریزی و هوشمندانه خرید میکند. پیراهن و کتوشلوارهایی میخرد که به شیوههای مختلف با هم ترکیب میشوند و ستهای متنوعی را در اختیار او قرار میدهند. تمام عکسهای این صفحات با یک کفش، یک شلوار، دو کت و دو پیراهن تهیه شدهاند. بقیه رازهای درگوشی و بهدرد بخور را از زبان خود محمد سلوکی بخوانید.
مد؛ ضربه بزرگ
من اصولا مخالف لباس پوشدن بر مبنای مد هستم و بهنظرم بزرگترین ضربهای است که به خودمان میزنیم. مثلا یک دورهای مد میشود که پیراهن با نوار سفید بپوشید، وقتی از مد افتاد، باید آن لباس را دور بیندازید. این کار معقولی نیست و چه بهتر همان چیزی را که مناسب خودتان است، از اول بخرید.
با این ترتیب طراحانی که سعی میکنند، هر سال با خلاقیت طرح تازهای ارائه کنند، چه نقشی دارند؟ ما متاسفانه در ایران در حوزه لباس مردانه چیزی بهعنوان طراح که آنالیز بکند و براساس شرایط فرهنگی جامعه، شناختی که از جوانان دارد و سطح درآمدشان بگوید اگر این مدل لباس را بپوشند بهتر و مناسبتر است، نداریم. یک مدلی از جایی رسیده و خیاطان هم براساس آن و اغلب با کیفیت بسیار بد میدوزند و به مردم ارائه میدهند. من چیزی بهعنوان طراح ندیدم؛ حداقل آنقدری نبوده که عموم مردم بتوانند از طرح و ایده او استفاده کنند. اگر ما هم بخواهیم وارد این جریان بشویم، طراحانمان باید فکر
بکنند؛ طراح یک هنرمند است و باید یک قدم جلوتر از جامعه حرکت کند.
تو برو یک قدم جلوتر و پیراهنی را برای من طراحی کن که بگویم آفرین، عجب پیراهنی و دیگر سراغ هیچ محصول خارجی نروم.
اگر امسال، سالی است که باید به این چیزها توجه کنیم، فقط من بهعنوان خریدار و مصرفکننده نباید توجه کنم، همه باید توجه کنند. طراح، خیاط، فروشنده و… باید به این موضوع دقت کنند. به آن بخشها توجهی نمیشود و در نهایت فقط یقه مصرفکننده را میگیرند. این شعار سال کل حلقههای اقتصادی را مرور میکند. این شعار به من میگوید ایرانی بخر، به آن تولیدکننده میگوید، برای ایرانی خوب تولید کن. به آن فروشنده میگوید کالای ایرانی را تبلیغ کن ولی همهشان باید خوب، مرغوب و باکیفیت باشند.
خوشپوشی بریز و بپاش نیست
یک نگاه فرهنگی هم در این سالها بهوجود آمده؛ اگر کسی در ادارهای خوب لباس بپوشد، اولین کسی است که معرض اتهام خلاف مالی قرار میگیرد. چرا فکر نمیکنیم این کسی است که برای زندگیاش برنامهریزی میکند؛ دوست دارد بخشی از درآمدش را خرج پوشاک کند. بعد میرویم سراغ اینکه چه جوری تخریبش کنیم و اصولا از دین اسلام مایه میگذاریم که در اسلام به ما سفارش شده به ظاهرتان توجه نکنید؛ در صورتی که بههیچ عنوان اینطوری نیست. جواب این آدمها را میتوان از کتابهای شهیدمطهری داد. شهیدمطهری به نقل از بزرگانی که از زندگی امام صادق(ع) تعریف کردند در کتابش روایت میکند: «امام
صادق(ع) بسیار شیک لباس میپوشید. خیلی هم آدم مرتبی بود؛ اینقدر که بسیاری از اطرافیانش از او ایراد گرفتند و میگفتند پس چرا حضرت علی(ع) و پیغمبر(ص) بهگونه دیگری لباس میپوشیدند.»
امام صادق(ع) جواب میدهد: «تو رفتی مردم زمان پیغمبر(ص) را ببینی؟ آن زمان مردم نان نداشتند، گرسنه میخوابیدند، در فقر و بدبختی زندگی میکردند. حضرت علی(ع) و پیغمبر(ص) ا به جهت اینکه رهبر جامعه بودند، باید طبق دستورات دینی خودشان جوری رفتار میکردند که در طبقه کف باشند». این مطالب در سیره زندگی امام صادق(ع) از زبان شهیدمطهری نقل شده است.
همانجا از امام صادق(ع) نقل شده که روزی یکی از مومنین نزد امامعلی(ع) رفت و گفت یکی از مومنین باوجود بضاعت مالی که دارد، زندگی را به خودش و خانوادهاش سخت میگیرد. حضرت علی(ع) از آن فرد گله میکند. آن فرد میگوید: «من شیعه شما هستم.» امام علی(ع) میگوید: «من به جهت موقعیت اجتماعی و سیاسی، مجبورم که اینطور رفتار کنم. تو اگر کار و درآمد داری، دلیل نمیشود به خودت و بچههایت سخت بگیری؛ این اصلا روش من نیست.»
من فقط میخواهم به آدمهایی که مبانی اعتقادی و اسلامی را به بازی میگیرند تا کجسلیقگیها و بیسلیقگیهای خودشان را توجیح کنند، میگویم شیوه امامان ما این نبوده و کسی که خوب لباس میپوشد، حتما آدم اهل بریز و بپاش نیست.
لذتی برای بقیه
روزی کسی در مورد لباس پوشیدن حسین پناهی از او سوال کرده بود، که شما چرا اینطوری لباس میپوشید؟ چرا اینقدر رنگ در لباس پوشیدنتان هست؟ جواب داده بود: «من فقط خودم حق ندارم آنجوری که دوست دارم لباس بپوشم. کسی که من را میبیند هم حق دارد از لباس پوشیدن من لذت ببرد». این را به نقل شنیدم، نمیدانم چقدر صحیح است ولی حرف قشنگی بود. فکر میکنم آدمها در این شرایط که اغلب سیاه و سفید لباس میپوشند، حق دارند رنگهای دیگر را هم ببینند.
خوشتیپ و بدتیپ ممنوع
لباس پوشیدن برای من موضوع مهمی است. اصلا با این حرف که فلانی خوشتیپ است، فلانی بدتیپ است، فلانی خوشگل است و… مشکل دارم. من میتوانم بگویم یک آدم خوشسلیقه، بدسلیقه یا کجسلیقه است. ما در مورد سلیقه آدمها میتوانیم حرف بزنیم ولی درباره اصل و وجودشان خیر. وجود همه آدمها زیباست. زمانی هست که من براساس سیلقه شخصی، ظاهرم را جوری درست میکنم که از نظر بعضیها زشت و از نظر بعضیها زیباست. موضوع سلیقه نسبی است. این سلیقه در سال ۱۳۲۰ یک مدل بوده، سال ۱۳۹۱ یک مدل است و ۱۴۲۰ یک مدل دیگر خواهد بود. کسی که درسال ۱۳۲۰ زیبا بوده، ۱۳۹۱ هم زیباست. من فکر میکنم ذات آدم
زیباست.
خرید هوشمندانه به سبک سلوکی
بهنظر من خرید باید مستقیم و هدفمند باشد. اگر من یک شلوار مشکی میخواهم، نباید اول بروم کیف و کفشفروشی، بعد پیراهن ببینم و حالا کنار شلوار مشکی، یک شلوار کرم هم بخرم. شلوار مشکیای که نیاز دارم را میخرم و برمیگردم، بههمین دلیل خیلی سریع در مغازه خرید میکنم. مثلا کتی را که از دور میبینم، فکر میکنم این کت را با ۳تا پیراهنی که الان در کمد دارم، میتوانم بپوشم.
من یک هفته یا حتی یک ماه در ذهنم تجسم میکنم که باتوجه به لباسهای داخل کمدم، احتیاج به یک شلوار کرم با این مدل و مشخصات دارم، بعد همان شلواری را که تجسم کردم، پیدا میکنم و میخرم. در واقع اولین قدم، تصویر چیزی را که میخواهم در ذهنم تجسم میکنم. بههمین دلیل، من وقتی وارد مغازهای میشوم با یک نگاه کوچک متوجه میشوم که از لباسهای این مغازه، کدامها با لباسهای کمد من هماهنگی دارد و برای ست کردن من را به دردسر نمیاندازد.
این عشق افلاطونی
من لباسهایم را به شدت دوست دارم. اگریک شلوارم در ماشینلباسشویی خراب بشود، نه اینکه از کسی ایراد بگیرم ولی چون دوستش دارم، ناراحت میشوم. یادم هست یک کت آبی دارم که خیلی رنگش را دوست دارم، عید برنامه سیب مثل سریال را اجرا میکردم، روغنکاری کرده بودند، یک قطره روغن روی کت من ریخته بود که خودم متوجه نشده بودم. اگر برنامه ۱۲۰ دقیقه بود، من بعد از دقیقه ۴۰ متوجه شدم که روغن ریخته و تا پایان برنامه حالم بد بود. بعضیها فکر میکنند من خیلی لباس دارم ولی اینطور نیست، من خیلی لباس ندارم، بلکه همه لباسهایم با هم قابل ست کردن هستند.
این رنگهای معجزهگر
زمانی من کتوشلوار ست زیاد میپوشیدم. بهدلایل مختلفی مثل شرایط اقتصادی، مدل کتوشلوارهایی که در بازار است و… حس کردم نمیتوانم این مدل را ادامه بدهم و الان کارم سختتر شده است. کت، پیراهن و شلوار را جدا میخرم و بعد با هم هماهنگ میکنم؛ معمولا رنگهای آبی و سرمهای، کرم و قهوهای، مشکی، طوسی و سفید میخرم، چون به راحتی با هم قابل ست کردن و پوشیدن هستند. من قبلا پیراهن صورتی داشتم ولی الان مدتهاست در این رنگ خرید نکردهام، این رنگها را هم دوست دارم اما فکر میکنم لباس ابزار کار من است. وقتی این پیراهن را میپوشم باید با کت و پیراهن خوبی ست شود. اینکه
کسی پیراهن سبز فسفری با کت طوسی میپوشد، بههیچوجه جذاب نیست و مخاطب دلش نمیخواهد این تصویر را ببیند.
شرایط اقتصادی ومسائل تصویری در تلویزیون باعثشد چند رنگ خاص را انتخاب کنم. تا مدتها چون پخش ما آنالوگ بود، رنگهای خاص جلوی دوربین همان جلوه نزدیک را نداشت. همه اینها باعثشد این طیف رنگی را انتخاب کنم. شاید در آینده به پیشرفتهایی برسیم که من فکر میکنم میتوانم کتوشلوارهای چهارخانه شیک بپوشم بدون اینکه در تصویر بزند.
مهمانی در تلویزیون
رعایت مجموعه اصولی در لباس پوشیدن به من اعتمادبهنفس میدهد. کلا لباس خوب به آدمها اعتمادبهنفس میدهد. بخشی ازمشکلاتی که ما در جامعه داریم خیلی وقتها ناشی از اعتمادبهنفس پایینمان است. من وقتی لباسم خودم را راضی نکند، اعتمادبهنفسم پایین میآید. در این حالت یا باید دیگران را پایین بکشم یا خودم را قایم کنم. تبعات چنین شرایطی این میشود که شروع میکنم به زیرآب زدن، تهمت زدن، غیبت کردن یا آدم افسردهای میشوم که گوشهای پنهان شده است.
در خانه هم لباس پوشیدن برایم مهم است. من اگر با لباسی که در خانه میپوشم، بیرون بروم مشکلی پیش نمیآید. من با لباسی که سر کار میروم، مهمانی هم میروم. لباسی که سر مصاحبه با شما حاضر میشوم بهگونهای است که اگر لازم شد از همینجا میتوانم تلویزیون بروم. شاید موقعیت کاری من هم باعثاین موضوع و این حساسیتها شده باشد.
همیشه میگویم من وقتی در تلویزیون حاضر میشوم یعنی خانه مردم مهمانی میروم. چطور ممکن است من مهمانی بروم و هرچه دم دستم آمد بپوشم و اهمیت ندهم که چه پوشیدم؟ از طرف دیگر باید جوری لباس بپوشم که بینندگان همسن و سال من فکر کنند میتوانند اینجوری لباس بپوشند؟ نباید جوری لباس بپوشم که همه بگویند اینکه مجری تلویزیون ماست، وای به حال بقیه.
فاکتورهای خرید
در ۱۹-۱۸ سالگی درگیر مد و مدبازی بودم ولی الان نه. من نمیگویم آدم خوشسلیقه یا خوشلباسی هستم ولی با لباسهایی که میپوشم احساس آرامش، راحتی و اعتمادبهنفس میکنم. به اندازه جیبم هم خرید میکنم. اصلا قرار نیست چیزی بپوشم که آدمهای میلیاردر میپوشند، به اندازه درآمد خودم منطقی خرید میکنم. من مدل خانوادگی، سن، وضعیت تعهد و تجرد، میزان تحصیلات و محیط اجتماعی که با آن درگیر هستم را نگاه میکنم، مجموع اینها به من میگوید محمد سلوکی اینجوری لباس بپوشی، بهتر است. شرایط کاریم به من میگوید کتوشلوار انتخاب بهتری برای پوشش من است؛ البته خانواده من این سبک
لباس پوشیدن را دوست دارند. من عکسی از دوران کودکی خودم دارم که کتوشلوار پوشیدهام.
کوتاهی بزرگترها
اگر نحوه لباس پوشیدن جوانها مورد انتقاد بزرگترهاست به جهت کمکاریای است که خودشان داشتند و حالا میخواهند از دوش خودشان بردارند. مسئولیت اینکه به جوانها بگوییم، چی خوب است و چی خوب نیست وظیفه بزرگترهاست. مدتها دست روی دست گذاشتیم، مبانی اعتقادی و تفکرمان را فقط روی موضوعات خاص بردیم، بدون اینکه با نگاه باز به جوانها نگاه کنیم و حالا میبینیم چیزی که میخواستیم نشدند. من بهعنوان مجری تلویزیون باید برنامهای میساختم تا به جوانها نشان دهم چگونه لباس بپوشند. ما اگر مبنای فکری داریم نباید دنبال دیگران راه بیفتیم که چه کار میکنند. من به محض اینکه
لباسی میپوشم و میشنوم مد است، دیگر آن لباس را نمیپوشم.
راهنمای کت پوشیدن
در کتوشلوار سه دگمه، دگمه بالا همیشه باید بسته باشد، دگمه دوم به خودتان بستگی دارد و دگمه آخر هیچوقت نباید بسته شود. در کتهای دو دگمه، دگمه بالا باید بسته شود و دگمه پایین باز باشد.
پیراهن ایرانی
من یک پیراهن طراحی کردم ولی کسی نتوانست تهیه کند. دگمه سردست و دگمه یقه این پیراهن از سنگهای ایرانی مثل فیروزه و عقیق بود. این پیراهن میتوانست به دیپلماتها هم ارائه بشود که علاوه بر شیک بودن، ترویج محصول ایرانی باشد. ما میتوانیم یک پیراهن ایرانی داشته باشیم که قیمتش هم میتواند از ۱۰هزارتومان تا یک میلیون باشد. مغازهدار باید جنس بفروشد، پس بهتر است بهجای اینکه بگوییم فلان محصول را نفروش، یک پیراهن خوب و شیک در اختیارش قرار بدهیم تا بفروشد. فرهنگ مقولهای سیال است که میتواند اشباع بشود. ما میتوانیم جامعه را از نظر شرایط فرهنگی به جایی برسانیم که
خودمان پرش کنیم تا از فرهنگ دیگری، چیزی نپذیرد.
ما چرا لباس به ترکيه و چين و آمريکا صادر نميکنيم؟ ما وقتي از جنس خودمان راضي نيستيم، نميتوانيم در موردش تبليغ کنيم. هرجاي دنيا ميتواند بهترينها را داشته باشد به شرط اينکه آدمهايش فکر بکنند. بايد خودمان را بالا بکشيم. مادامي که بخواهيم ديگران را پايين بکشيم ماجراهاي ناراحتکننده اتفاق ميافتد و تغييري در شرايط ما بهدست نميآيد.