تبلیغات
کد خبر: ۱۷۴۹۰۴

از غصه چشم مادران تا زیبایی‌های از دست رفته

پدر های خسته و مادرهایی که غصه شان فقط غصه امروز نیست ومی شود ته چشمان اشک آلودشان دید که به جوانی این دخترها فکر می کنند و به زیبایی از دست رفته صورت های معصومشان.

از غصه چشم مادران تا زیبایی‌های از دست رفته
افکارنیوز گروه اجتماعی:

مدرسه روستای سفیلان استان چهارمحال بختیاری اولی بود. اولین مدرسه ای که دچارآتش سوزی شد و۱۳ دانش آموز به همراه معلمشان در آن سوختند وازبین رفتند. به نظر می رسد تلخی تذکر وتوضیح خواستن از وزیر آموزش وپرورش وقت چندان کارساز نبوده تا گوشی را دست وزیر جدید هم بدهند. چون همین چند روز پیش بود که بازهم بخاری نفتی اول منفجر شد وبعد کل کلاس را به آتش کشید ودانش آموزانی را که با هزار امید وآرزو راهی مدرسه شده بودند حداقل۲۰ الی ۳۰ دقیقه در شعله های آتش سوختند.

هنوزچندساعت از آتش سوزی مدرسه شین آباد نگذشته بود که فضای مجازی پرشد از خبر کوتاه حادثه به همراه عکس چهره های تاول زده ۳۷ دانش آموز پیرانشهری. خبر در کوتاه ترین شکل ممکن می گفت که مدرسه شین آباد که بافت قدیمی داشته وهنوز برای گرم نگهداشتن کلاسهایش از بخاری نفتی استفاده می شده، ساعات زیادی در آتش سوخته انگار خبرنگارحادثه هم می دانست که دیگر لازم نیست برای واضحات توضیحی داده شود، بخاری زهواردرفته نفتی آتش گرفته وبچه ها توی کلاس حبس شدند.

بازهم لازم نبود توضیح داده شود که همه بچه ها به نسبت شانس دوری ونزدیکی شان از شعله های آتش کم وزیاد سوخته اند وسوختگی ها هم بیشتر در ناحیه صورت و دستهای کوچکشان بوده. در روزهای بعد بازهم این خبر تکرار شد واین بار در ادامه اش قصه پیدا کردن مقصر ومقصرها که پیدا کردنشان می توانست آبی باشد بر خاکستر آتش، نه آتش میزوصندلی های کلاس بلکه آتش دل مادران این دخترکان معصوم.
تقریبا دیگر هیچکسی در باره اینکه چطور ۳۷ دختربچه درکلاس گیرافتاده بودند و چرا قبل از سوختن کل کلاس نتوانستند از آنجا بیرون بیایند و بالاخره چطوری از آن جهنم نجات پیدا کردند حرفی نزد. این جزئیات فقط در ذهن پدرومادرهایی ثبت شد که در اولین دقیقه های آتش سوزی توی حیاط مدرسه جمع شده بودند ونمی دانستند باید چه کارکنند تا بچه هایشان یک جوری از آن مهلکه خارج شوند.

در کنارهمه بدشانسی ها، بچه های کلاس آتش گرفته یک خوش شانسی داشته اند و آن هم این بود که مدرسه شین آباد مثل خیلی از مدرسه های روستاها یا شهرهای کوچک دور ازخانه ها نیست. به همین خاطرهم بوده که در اولین دقایق آتش سوزی صدای جیغ وگریه بچه ها وهیاهوی داخل مدرسه همسایه های اطراف را به حیاط مدرسه کشانده. همسایه هایی که از یک طرف پدر و مادر همین بچه ها بوده اند واز طرف دیگر اولین ناجی ها. همه به طرف مدرسه می دویدند. صدای جیغ ودودسیاه بالای مدرسه نشان می داد چه اتفاقی افتاده است.

حیاط پربود ازاهالی روستا که نمی دانستند باید چه کارکنند. معروف باکری یکی از اهالی روستاست، خودش می گوید که اولین کسی بوده که به حیاط مدرسه رسیده واز پشت شیشه های کلاس دخترهایی را دیده که به هم چسبیده اند وجیغ می زنند. " همگی خیلی ترسیده بودیم آن قدر که در لحظات اول نمی دانستیم باید برای بچه ها چه کارکنیم. من حتی نتوانستم برای شکستن شیشه ها چیزی پیدا کنم با دست همه شیشه ها راشکستم تا دود سیاه وحشتناکی که پشت آن جمع شده بود بیرون بیاید. " اولین تصویری که معروف پس از شکستن شیشه ها دید غمگین ترین صحنه آن روز بود. دود وگرمای آتش ازهمان فاصله هم صورت را می سوزاند. لحظه اول اصلا هیچ چیز معلوم نبود اما بعد ازچند لحظه داخل کلاس را دیدیم. این طرف بخاری آتش گرفته افتاده بود جلوی در و راه بچه ها را بسته بود و آن طرف گوشه چپ کلاس بچه ها به هم چسبیده بودند وجیغ می زدند.

بالاخره بچه های گرفتارشده درآتش باید از یک جایی می آمدند بیرون. هرکسی هر کاری بلد بود انجام می داد. یک دیلم تنها چیزی بود که پیداکردیم وبعد ازچند دفیفه توانستیم پنجره را ازجا بکنیم و بچه ها را که از گوشه کلاس تکان نمی خوردند بیرون بیاوریم. این طور که معروف می گوید بچه ها بعد از کنده شدن پنجره جرأت نمی کردند از جایشان تکان بخورند اما بعد از اینکه اولین نفردل را به دریا می زند یکهو همه شان هجوم می آورند واز روی سروکول هم خودشان را پرت می کنند توی حیاط. صورتهایشان سرخ بود وسرفه می کردند. با اینکه سوخته بودند وتنگی نفس داشتند اما با چشم دنبال مادرهایشان می گشتند. این وسط چند تا از بچه ها هم بودند که از ترس فقط می دویدند طرف خانه هایشان. اصلا نمی شود نگهشان داشت. فقط می خواستند بروند خانه. بالاخره به زحمت توانستیم آن چند نفر را توی راه خانه هایشان بگیریم وسوار آمبولانس کنیم. تا ببرندشان بیمارستان.

سیما شادکام یکی از بچه هایی است که به بیمارستان تبریز منتقل شده. پدر سیما هر روز بالای سراوست واز پشت شیشه نگاهش می کند. " نمی تونیم از نزدیک ببینیمش. خطر عفونت خیلی زیاد است به خاطر همین، فقط از پشت شیشه تماشایش می کنیم " هنوز کسی به پدرسیما درباره درصد سوختگی چیزی نگفته تنها چیزی که معلوم است سروصورت باند پیچی شده وچشم های بسته ایست که معلوم نیست بازمی شوند یا نه. وفتی سیما را آوردند تبریز خیالمان راحت تر شد. دکترها می گویند خوب می شود ما هم امیدواریم که زودتر خوب شود و برگردد خانه. الان هم که از پشت شیشه خوب است اما نمی دانیم خودش چه حالی دارد.

سمیرا اسماعیلی هم یکی دیگر از بچه ها است که هنوز توی بیمارستان ارومیه است. پدر سمیرا هم مثل همه خانواده های دیگرمعتقد است اگرنیروهای امدادی وآمبولانس ها آنقدرسریع نمی رسیدند وضع بچه هایشان الان خراب ترازاین بود. سمیرا جزء کسانی است که درصد سوختگی اش پایین تر بوده ودر ارومیه مانده. به خاطر همین هم است که پدرش بیشتر از اینکه برای او نگران باشد نگران بچه هایی است که به تبریز منتقل شده اند. خدا به پدرومادرهایشان رحم کند.

مادر مهناز همراهش رفته تبریز. گریه می کند اما در جواب همه سئوال ها می گوید مهناز خوب است وخداراشکر. اینطور که معلوم است اشک شوقش برای این است که امروز چشم های مهناز را باز کرده اند ومعلوم شده که چشم هایش سالم است.

پدر ومادر همه بچه ها درجواب همه سئوال ها فقط می گویند خدا راشکر و از رسیدگی به بچه ها تشکر می کنند. پدر های خسته و مادرهایی که غصه شان فقط غصه امروز نیست ومی شود ته چشمان اشک آلودشان دید که به جوانی این دخترها فکر می کنند و به زیبایی از دست رفته صورت های معصومشان.

خانواده های بچه ها بدون اینکه به چشم های کسی نگاه کنند، ازهمه رسیدگی ها تشکرمی کنند. انگار که وزیر را بخشیده اند، البته این هم ازخصلت های کردهاست که صبورند وبخشنده و اصالتشان را بالاتر از انتقام می دانند. اینجاست که آدم خدارا بابت اینکه وزیر آموزش پرورش نیست شکر می کند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات