فکر پلید در اتوبوس / طنز
آنقدرها هم، سن و سال نداشت که آدم دلش برایش بسوزد. من خودم بیشتر از او نشان میدادم. صندلى کنارى من که کنار شیشه اتوبوس بود خالى بود.
: آنقدرها هم، سن و سال نداشت که آدم دلش برایش بسوزد. من خودم بیشتر از او نشان میدادم. صندلى کنارى من که کنار شیشه اتوبوس بود خالى بود. لپتاپم را باز کرده و روى پاهایم گذاشته بودم و سایتها را میگشتم و اخبار صبح را مرور میکردم. بالاى سر من ایستاد و زل زد در چشمهاى من. در جواب آن نگاه تنها کارى که باید میکردم این بود که از روى صندلى بلند بشوم و روى صندلى کنارى بنشینم، تا مرد راحت روى صندلى اول بنشیند.
نمیدانم چطور شد که تصمیم گرفتم، محکم سر جایم بنشینم و هرگز این کار را نکنم! مرد همچنان ایستاده بود و منتظر بود که از جایم بلند بشوم تا او روى صندلى من بنشیند.
اینبار من خودم را بیشتر از قبل مشغول لپتاپ کردم. صندلى هاى اتوبوس دو به دو روبهروى هم بودند. دو نفر روبهرو و چند نفر هم از گوشه و کنار با دیدن این صحنه هر بار چیزى آهسته در گوش هم میگفتند.
تصمیمم قاطعتر شد که به روى خودم نیاورم. مرد کمکم حوصلهاش سر رفت و در حالیکه از بین زانوهاى من که لپتاپ رویش بود و زانوهاى نفر روبهروى من به زحمت رد میشد غرغرکنان آمد و روى صندلى کنارى من نشست. دو مرد که روبهروى من نشسته بودند، باز هم چیزهایى در گوش هم گفتند!که بعضى از آنها را شنیدم:
- دیگه احترام و ادب از بین رفته
- حالا چى میشد اگر بلند میشد که این بنده خدا بشینه؟!
- یه جا به جا شدن این همه لجبازى نمىخواست! و…
مرد هم ساکت کنار من نشسته بود و هیچ عکس العملى نشان نمیداد. دویا سه ایستگاه بعد قرار بود پیاده بشوم. اتوبوس ایستاد. از کارى که کرده بودم بسیار پشیمان شده بودم و حالا مانده بودم که از آن مرد معذرت بخواهم یا چه خاکى به سرم بریزم! فکرى شیطانى به خاطرم رسید. وانمود کردم که به سختى از جایم بلند میشوم.
میله وسط اتوبوس را که کنارصندلى من بود گرفتم و به سختى از جایم بلند شدم و باز وانمود کردم که پاهایم مشکل دارند. شده بودم درست مثل یک بازیگر که در حال اجراى نقش است و این کار را چنان انجام میدادم که خودم داشتم تعجب میکردم!مسیر یکى دو متر، تا در اتوبوس را لنگان لنگان رفتم و به سختى و زحمت فراوان خودم را از پلهها به بیرون اتوبوس رساندم و همانطور لنگان به مسیرم به طرف پیاده رو ادامه دادم. تا وقتى که اتوبوس حرکت کرد و از آن محل دور شد.
نگاهى به پشت سرم کردم که اگر آشنایى یا کسى مرا با آن وضع راه رفتن دیده باشد بدون تغییر وضعم همانطور به حرکتم ادامه بدهم. خوشبختانه کسى در فاصله نزدیک من نبود. با خیال راحت وضعیتم را عادى کردم و به راهم ادامه دادم. تنها چاره را در این دیده بودم که فقط با این کلک میتوانم هم آن مرد و هم چند نفرى را که مرتب زیر لبى به من متلک میگفتند، شرمنده کنم. وقتى که فاتحانه داشتم میرفتم، با خودم فکر میکردم که؛ الان آن مرد و آن چند نفر ممکن است چه دیالوگهایى با هم داشته باشند:
- ما خیلى زود قضاوت کردیم!
- خدا ما رو ببخشه، بنده خدا، دیدى چه وضعى داشت؟!
- واقعا اگه حلالمون نکنه خیلى بد میشه!
- اینه که آدم نباید خیلى توى کار این و اون دخالت کنه!