تبلیغات
کد خبر: ۱۸۱۴۶۱

درد دلی با از خدا بی‌خبران

بنده خدا دلش خوش بود که بالاخره بعد از یک شب تا صبح در به دری بچه اش را جای مطمئنی رسانده. تا اینجای داستان را درست فکر می کرد، اما نمی دانست بیمارستان خصوصی مجهزی که انتخاب کرده، کودکش را حداقل سه شب و برای هرشب حداقل ۳۵۰هزار تومان بابت نگهداری کودک زیرنور و ویزیت دکتر خواهد گرفت.

افکارنیوز گروه اجتماعی:

مادر جوان پشت در اتاق نوزادان هی می لرزید و هی روی نوک پا می ایستاد، بلکه بتواند کودک چهار روزه اش را از لای پرده های نارنجی بی رحمی که همه شیشه ها را گرفته بود ببیند، تلاشش هربارکه بی فایده می شد، کز می کرد، کنار در و گیج گیج رهگذرها را تماشا می کرد، چند دقیقه ای را اینطوری می گذراند و به محض اینکه دوباره جان می گرفت، بلند می شد روی نوک پنجه و…

کودکش را با عدد زردی ۱۷ دم صبح رسانده بود بیمارستان، از زمان بستری نوزادش دو ساعتی می گذشت و حالا هی این پا و آن پا می کرد بلکه دکتر بیایید. درتمام مدت انتظار، هرآدم جدیدی را جلوی اتاق می دید شروع می کرد درباره خرج و مخارج بستری شدن دربیمارستان خصوصی حرف زدن، ۵۰۰ تومان علی الحساب داده بود و می خواست بداند شوهرش را باید دنبال جورکردن چند صدهزارتومان دیگربفرستد.

ازکرمان آمده بودند و ظاهرا شوهرش از صبح دربه در جور کردن پول بود. می گفت از ساعت ۱۲دیشب که فهمیده زردی کودکش بالا رفته، به سه تا بیمارستان دولتی سر زده. یک جا گفتند باید تا صبح صبر کند که متخصص اطفال بیاید و دو جای دیگر بعد از اینکه چند ساعتی معطل نگهشان داشته اند، اعلام کرده اند که جا ندارند و خداحافظ!

بنده خدا دلش خوش بود که بالاخره بعد از یک شب تا صبح در به دری بچه اش را جای مطمئنی رسانده. تا اینجای داستان را درست فکر می کرد، اما نمی دانست بیمارستان خصوصی مجهزی که انتخاب کرده، کودکش را حداقل سه شب و برای هرشب حداقل ۳۵۰هزار تومان بابت نگهداری کودک زیرنور و ویزیت دکتر خواهد گرفت. آن هم در شرایطی که مشکل زردی معمولا بعد از۲۴ ساعت از حالت خطر خارج می شود ولی خب اینجا بیمارستان خصوصی است و داستانش فرق می کند…

اداری زندگی کردن و ماشینی برخورد کردن با مراجعه کننده، به خورد خیلی ازسازمان ها واداره ها رفته. رفتاری که با صبحانه خوردن سرکار و گپ وگعده بعد از چای و ساعت ناهار و زود جیم شدن و خود را مشغول نشان دادن و همینی که هست و این جور چیزها گره خورده. همه مان هم تقریبا به این فضا عادت کرده ایم و ترجیح می دهیم وقتی کارمان گیر چنین سیستمی می افتد، بدون جنگ و خونریزی آرام از کنارش رد می شویم، حتی اگر وقت و هزینه زیادی ببرد، اما وقتی این سیستم ماشینی پایش به موقعیت های انسانی باز می شود، این دیگر خیلی نامردی است که کسی را مجبور کنی در شرایطی که عزیزترین کسش گرفتار شده، منتظر پیدا شدن جای خالی و آمدن دکتری که رفته چای بخورد و جورشدن ۳۰۰تومان مابه التفاوت پرداختی اش بماند.

و تازه وقتی همه این خان ها را گذراند، برای آنکه چرخ بیمارستان آنچنانی ات بچرخد، دو شب هم اضافه نگهش داری. وتازه تر جوری این کار را بکنی که آن بنده خدای از همه جا بی خبر که دستش به هیچ جا بند نیست، فکر کند داری درحقش لطف می کنی.

آدم این جور وقت ها نمی داند چطوردلش را خنک کند. شکایت کردن و دنبال مقام مسئول گشتن خودش یک پروسه ماشینی زمانگیر و معمولا بی فایده است. اگر هم حرف دلت را در رسانه ای چیزی بزنی، فردا هشت صبح یک نامه برایت می فرستند که " بیمارستان فلان، سالهاست که اصلی ترین هدف خود را خدمت رسانی بی چشمداشت به عموم مردم تعریف کرده ودر این راه… "

فکرکنم الان متوجه شدید که چرا دراین یادداشت به جای اسم بیمارستان ها ازضمیر مجهول استفاده شده است!

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات