قامت خمیده کشاورزی در ایران
گندمزار، بوی نان و کشاورزی که پاکی را، گندمزار را هدیه میدهد. کشاورزی با گرههای کوچک و بزرگ بر پیشانی و دستهای پینه بسته
- این روزها کشاورز تنها است و عصای دست روزهای کهولت شهرنشین شده است. نه تدبیری برای صنعتیسازی و نه راهکاری برای توسعه کشاورزی. این حقیقت این روزهای اقتصاد ایران است و تعارف ندارد با من و تویی که در این گوشه از شهر نشستهایم و خبر از دستان پینه بسته کشاورزان نداریم.
میگوییم تا تعجب کنید تا به دنبال جوابی برای علامت تعجب باشید. در این گوشه از زمین، جایی که ایران خوانده میشود، هستند مردمانی با پیشه کشاورزی و همتی به بلندای بام آسمان. کمی آن طرفتر، در پایتخت خبری از دشت و باغ و آسمان آبی رنگ نیست. اینجا سرگیجه میگیری از همهمه همه آدم و سیمان. تهران آسمان رنگی ندارد، باغ ندارد، گل ندارد، آرامش هم ندارد و مدیران هم سرگیجه گرفتهاند در اقتصادی که همه قوانین را خط میزند و تدبیری برای راست کردن قامت کشاورز پیر و پیشهاش ندارند.
در گوشهای دیگر از این زمین، جایی که ینگه دنیا مینامندش کشاورزان گندمکار با هر متر و مقیاس کاری از طرف مدیران حمایت میشوند. شاید شما هم مثل ما با لبخندی تلخ در این کادر بمانید وقتی برایتان بگوییم در سیاست جاری گندم ینگه دنیا، کشاورزان ۴۶درصد از درآمد خود را از پرداختهای دولتی کسب میکنند. پس بگذارید برایتان بگوییم که ایالات متحده حمایتهای مستقیم صادراتی دارد برای گندمی که برگ برنده آنها در کشورهای در حال توسعه است.
برگ برنده حمایت میخواهد و چه چیزی بهتر از برنامه اعتبارات صادراتی یا مصوبه افزایش سطوح حمایت و یارانههای کشاورزی تا ۷۰درصد، تا سقف ۱۷۰میلیارد دلار در طول ۱۰سال. تعجب هم کرده باشید حق دارید؛ چون کشاورز در آمریکا احترام دارد، درآمد دارد، جایگاه اجتماعی دارد، حمایت دارد و از همه مهمتر دولتی دارد مدبر.