حکایت پپسی فروشی میرشکاک
یوسفعلی میرشکاک گفت: من زمانی از خیر نویسندگی گذشتم و رفتم در بوشهر و مشغول پپسی فروشی شدم و حتی صندوق سازی هم کردم؛ برای اینکه درگیر این گونه مسائل نباشم، ولی از این مسائل نمیشود فرار کرد.
به گزارش افکارنیوز، عصر روز گذشته ششمین جلسه از سلسله کلاس های «هنر از منظر شهید آوینی» با حضور یوسفعلی میرشکاک در کافه نخلستان اوج برگزار شد.
خلاصه ای از سخنرانی میرشکاک به شرح ذیل است:
وقتی میبینم با آب، حیاط و ماشین می شویند، دود از سرم بلند می شود. با تکنیک میتوان از طبیعت استفاده کرد؛ زیرا طبیعت کم کم از صحنه کره زمین کنار میرود؛ خیلی از مکانها با مشکل آب شرب مواجهند، بنابراین وقتی میبینم در کشوری که داعیه دار این است که آب، مهریه حضرت زهراست، با این آب، حیاط و ماشین می شویند، دود از سرم بلند می شود. ای کاش که حداقل داعیه این مسئله را نداشتیم؛ این رفتار انسان بی پاسخ نمی ماند و خود چرخه طبیعت از انسان انتقام می گیرد.
انسان نه ارباب طبیعت است نه ارباب تاریخ؛ زیرا طبیعت کم کم از صحنه کره زمین کنار میرود و تاریخ نیز از اختیار انسان خارج است و بشر بر خلاف توهم و تصور خیلیها، هیچ گاه توانایی این را نداشته که تاریخ ساز باشد؛ در صورتی که اگر دقت داشته باشید گاهی در تبلیغات خودمان هم گفته میشود که انسان تاریخ ساز و آینده ساز است، در حالیکه انسان ارباب خویشتن هم نیست و تنها نیروهای غیراصلی، روح انسان را هدایت میکند.
کوندرا در خصوص این نیروهای غیرعقلی روح میگوید، بشر موجود معقولی نیست و امکان حیات معقول برای بشر مدرن و بشر پست مدرن و بشر اصل تمدن تکنیکی وجود ندارد و محال است.
تکیه زیاد بر صهیونیست، بیماری است
یک چیزی را میگویم که ممکن است عدهای ناراحت شوند؛ هر گاه دیدید یک کسی زیادی تکیه میکند بر روی اینکه آن فرد صهیونیست است و صهیونیستها چنین کاری را انجام دادند و … بدانید که آن فرد یا بیمار است یا متوهم.
کتابهایی که راجع به فراماسونری و سیطره فراماسونری بر جهان و سیطره صهیونیست مینویسند، حجم شان زیاد نیست، اما همین که انسان متوهم باشد و دشمن خود را خیلی بزرگ فرض کند، باعثمیشود که آدم پیشاپیش دلش خالی شود.
صهیونیستها و فراماسونرها اگر تسلط کافی بر روی جهان کنونی داشتند، مجبور نبودند پشت سر هم از آن سر دنیا لشکرکشی کنند و نیرو بیاورند در عراق و بدون گرفتن نتیجهای به کشورشان بازگردند یا در کشور دیگری مثل افغانستان.
چهار پنج بار از ترس دوزخ پایتخت، از تهران خارج شدم، ولی…
خودم چهار پنج بار از ترس دوزخ پایتخت، از تهران خارج شدم، ولی تقدیر دوباره من را برگرداند؛ من یک زمانی از خیر نویسندگی گذشتم و رفتم در بوشهر و مشغول پپسی فروشی شدم و حتی صندوق سازی هم کردم؛ برای اینکه درگیر این گونه مسائل نباشم، ولی از این مسائل نمیشود، فرار کرد.
یک بار حضرت آقا دستور دادند مرا بیاورند و یک بار دیگر هم یکی دیگر از بزرگواران و یک بار هم رسول کردلو به من گفت که خجالت بکش از تهران خارج شدهای و آمدی بیابان که چه کنی، آن هم بعد از ده بیست سال قلم زدن.
کردلو به من گفت که دعوا را بین حزب اللهیها و روشنفکران راه انداختی و آمدی اینجا که چه شود؟ برگرد برو سر کارت، دیدم راست میگوید و باید کار کرد.
من بارها مطلبی را مینوشتم و دور میریختم؛ برای اینکه راه رخنه کردن و جلو رفتن وجود نداشت، ولی به هر حال باید این کار را انجام داد و نباید یادمان برود که ۲۰۱۳ هم یک قسمت از تاریخی است که در آن قرار داریم.
اگر شهید آوینی زنده بود حتماً برایمان رمان مینوشت
شهید آوینی میپرسید کافکا چگونه کافکا شده است، مسلماً او نخست با جهان پیرامون خویش یکی شده و بعد از آن فراتر رفته است؛ این کل نویسندگی است که شهید آوینی آن را به یک جمله تبدیل کرد. اگر شهید آوینی زنده بود حتماً برایمان رمان مینوشت؛ چون صد تا میدان مین و فکه که نداریم و آنها دیگر تمام شده است.
اول باید یکی بشوی با جهان پیرامون و بعد از آن فراتر بروی که مشکل ما همیشه این بوده که به یک جایی میرسیم که مشکلات را پاره میکنیم و میریزیم دور؛ میشود در کاغذ عقب نشینی کرد، ولی در جهان هستی نمیشود.
سیاست کف روی آب است
بسیاری از ما به سیاست خیلی اهمیت میدهیم، در حالی انقلابی بودن سیاسی بودن نیست؛ سیاست کف روی آب است. سالها پیش در نخست وزیری دعوا کردم و مرا خواستند، رفتیم پیش فردی که به من گفت چرا میگویی اهمیتم از همه کابینه بیشتر است، گفتم آره گفتم، گفت یعنی چی؟ گفتم که وزیر اقتصاد و کشاورزی هویدا چه کسی بود که گفت یادم نیست.
به آن فرد گفتم که من یک جوان ۲۳ ساله هستم که تا الان یک کتابم چاپ شده که اگر زنده بمانم تعداد آنها را زیاد میکنم، یک روزی میآید که وزرا و خود شما را کسی به یاد نمیآورد، ولی ما تا وقتی به عالم هنر و ادبیات میآییم، به معنای مضاعف کلمه دچار سیاست و سیاست زدگی میشویم.
مرتضی آوینی میگوید، برای کافکا نوشتن همهاش همانند نفس کشیدن است، این مقدار شناختن غرب و انسان غربی است؛ یعنی نفس زندگی است و به عبارت بهتر مسئلهای هم شان زیستن.