تبلیغات
کد خبر: ۲۱۳۷۳۵

گفتگوی دلنشین با سلطان احساس

همخوانی من و رضا صادقی عزیز دلی بود و ما حتی به آن فکر هم نکرده بودیم و دقیقه ۹۰ به فکرمان آمد.

گفتگوی دلنشین با سلطان احساس

به گزارش افکارنیوز، «بابک جهانبخش»، پسری از جنس احساس، از جنس بارون، از جنس زندگی، پسری که در کنسرت هایش، همه با هم ترانه هایش را می خوانند، پسری که ترانه هایش برای مخاطب خاطره ساز می شود.

در آلبوم «زندگی من» به گفته خیلی ها اگه نمره ات ۱۶ بود، الان نمره تو ۱۹ است، در صورتی که خیلی سختی کشیدی و دشمنی هارو دیدی… شاید اگر کسی دیگر جای تو بود، ‌ عرصه را خالی می کرد، ولی چی شد که با قدرت ادامه دادی و آلبوم «من و بارون» را منتشر کردی؟

اولاً تمام آلبوم ها یک کار تیمی است، من نمی توانم بگویم، من بابک جهانبخش به تنهایی می توانم همه کارها را انجام بدهم، مثل یک تیم فوتبال که تو می توانی یک مربی خوبی باشی، اما اگر مهره خوبی نداشته باشی، نمی توانی کار خاصی انجام بدهی و بالعکس… اتفاق خوبی که برای من در این آلبوم افتاد حضور مهره های خوب و با تجربه در این آلبوم بود که بسیار هم موثر بودند، بخش مهم دیگر اینکه، من وقتی همکاری ام را با شرکت «اکسیر نوین» و دوست خوبم «محمدرضا خانزاده» آغاز کردم، یک اعتمادی از طرف آقای خانزاده نسبت به من وجود داشت و این باعثمی شد که دخالتی در کار من نشود، منظورم این است که به من می گفتند آن کاری که فکر می کنی درست است را انجام بده و از آن سو در زمینه تبلیغاتی هم، من هیچ دخالتی نکردم و هر کسی کار خودش را انجام می داد، اما در آلبوم های قبلی مشکل این بود، نظراتی اعمال می شد که باعثمی شد من از خط فکری خودم خارج شوم، ضمن اینکه باید به یک مسئله دیگر هم توجه داشت، که فعالیت در این کار، فرمول خاصی ندارد، شاید زمانی که آلبوم «من و بارون» را علاقمندان گوش می دادند، حس و حال شان خوب بوده، شاید زمانی که منتشر شده زمان مناسبی بوده، شاید انتخاب من به روز بوده و شاید به دلیل فاصله کمی که از آلبوم «زندگی من» تا «من و بارون» وجود داشت، موجب گرمی و تازه بودن آلبوم شد، چون حدوداً ۱۱ ماه فاصله بین این ۲ آلبوم بود، اما می توانست همه این دلایلی که برایتان آوردم، روی بد خودش را به من و گروه کاری ام نشان دهد، همین دلایل است که نگرانی ام را برای آلبوم بعدی بیشتر کرده، از این رو سعی و تلاشم را می کنم که کار خیلی بهتری نسبت به «من و بارون» منتشر کنم، چون اگه «غرور» سراغ من بیاید و بگوید، بابک تو تمام کارهایت را به درستی انجام می دهی، اون روز، روز مرگ کاری من است.

پس فکر می کنی آلبوم بعدی ات قوی تر از «من و بارون» باشد؟

بله؛ صددرصد، چون من همیشه اعتقاد داشتم که وقتی می خواهم یک آلبوم جمع کنم، ابتدا فکر می کنم یک آلبوم اولی هستم و باید کاری انجام دهم تا یک اتفاق به خصوص بیفتد، مطمئن باشید که سعی می کنم، حتماً این اتفاق رقم بخورد.

بابک جان گویا در حال حاضر مشغول جمع آوری آلبوم جدیدت هستی؟

کار خاصی که هنوز انجام ندادم، بیشتر دارم درباره اش فکر می کنم، هنوز چیزی جدی نشده، من سالی یک کار داشتم، اما این بار برایم بیشتر این مسئله مهمه، اون کاری که دوست دارم را منتشر کنم که اتفاق «من و بارون» را تکمیل کند نه خراب!

بابک جان می خواهم از فاصله بین آلبوم «زندگی من» و «من و بارون» برایمان بگویی؟

اولاً من نباید در مورد خودم نظر بدم، بلکه دوست دارم مخاطب من نظر بدهد، چون آن زمان است که می فهمم نتیجه کار خوب بوده یا بد؟ ولی فکر می کنم «من و بارون» بازتاب خیلی خیلی خوبی داشت، اون طور که من نظر هواداران را جویا شدم دیدم «من و بارون» یک «آلبوم» تمام و کمال بود.

یعنی چه؟

یعنی در آلبوم های قبلی من شاید یک یا دو ترانه مورد توجه قرار می گرفت، اما در «من و بارون» کل آلبوم مورد توجه قرار گرفت.

خوب فکر می کنی نقطه قوت «من و بارون» در کجا بود؟

به نظر من، مجموعه کاملی برای یک کار خوب شکل گرفت، من همیشه در کارهایم به دنبال یک مجموعه خوب هستم… چون اگر بخواهی این مجموعه خوب را فقط در یک ترانه استفاده کنی، شاید کل آلبوم مورد توجه قرار نگیرد، ولی وقتی این مجموعه خوب در کل آلبوم باشد، می شود یک اتفاق خوب مانند «من و بارون» که ممکن است برای شما هم بیفتد، گرچه انتظارات خیلی بیشتر شده و کار من هم سخت تر، با اینکه انتقادها به «من و بارون» خیلی کم بود، از این رو سعی می کنم، مثل بعضی از دوستان این اتفاق برای من نیفتد که وقتی آلبوم بعدی ام آمد، آلبوم قبلی را خراب کند.

کمی که از افراد جدید گروهت و اشعاری که در آلبومت مورد استفاده قرار گرفته توضیح بده، چون این شعرها خیلی کم دیده می شود و اغلب شعرها معنای جدایی و بدبیاری دارند، اما شعرهایی که نه تنها در «من و بارون»، بلکه در آلبوم های دیگرت هم شنیده می شد، اکثراً احساس دوست داشتن، آرامش و به طور کلی احساسی شیرین به شنونده می دهد، چرا این گونه است؟

باید اشاره داشته باشم که انتخاب اشعار صددرصد با خودم است، به این خاطر که ملودی اکثر کارهایم را خودم می سازم و تا با اشعار ارتباط برقرار نکنم، نمی توانم آن کار را بخوانم، دلیل دیگر اینکه تمام شعرهایی که در آهنگ هایم است را در زندگی خودم تجربه کرده ام و از آنجا که با اشعار، احساس نزدیکی می کنم، می توانم به خوبی بخوانم و حس خوب و شیرینی را به شنونده انتقال بدهم، البته ممکن هم است شعری باشد که غم داشته باشد و حال امروز من نباشد، ولی چون می دونم چی هست می خوانم، مانند وقتی که یک فرد مسن را می بینی که می گوید من این موها را در آسیاب سفید نکرده ام، حالا من مویی سفید نکرده ام، ولی به اندازه ۳۰ سال عمری که از خدا گرفته ام، مراحلی از زندگی ام را همراه با تجربیاتی طی کرده ام، اما با این حال اکثر شنونده های من، نوجوان و جوان هستند و جدیداً هم یک سری مخاطب های مسن به آن اضافه شده اند، ولی اغلب مخاطبینم از من کوچکتر هستند، من مسیری را طی کرده ام که آنها الان به این مسیر رسیده اند و این چیزی که من می خوانم شاید حال امروزی خیلی از آنها باشد، شاید ۱۰ سال دیگر یک کار برای پسرم بخوانم، اون کسی که فرزند دارد متوجه می شود که من در ترانه هایم چه می گویم، به صورت کلی من سعی می کنم با سنم، ترانه هایم هم بزرگ شوند، یعنی تو ۱۰ سال دیگر می توانی این ترانه ها را از من بشنوی، چون من یک اعتقادی دارم، ترانه ای که از زبان یک آدم ۳۰ ساله می آید باید به سنش بخورد و همین طور اگر یک شخص ۵۰ ساله می خواهد یک ترانه را بخواند، باید به سنش بیاید و این یک واقعیت است، که اگر من بزرگتر از سنم حرف بزنم کسی نمی پسندد و بالعکس اگر بخواهم کوچکتر هم حرف بزنم جلف می شوم، پس سعی می کنم ادبیاتم را با سنم یکسان کنم.

به نظر شما برای خواننده شدن رفتن به آکادمی کمک می کند؟

آدم که یک شبه نمی تواند خواننده شود بلکه به آموزش نیاز دارد، به نظر من سطح موسیقی پاپ در کشور ما خیلی مشکل دارد که بخواهد با یک آکادمی حل شود، اونهایی هم که در خارج از کشور آکادمی برگزار می کنند به این دلیل است که معمولاً خردسال از دوران مدرسه با الفبای موسیقی آشناست، یعنی اون کسی که می آید آکادمی نت را متوجه می شود، من آنجا مدرسه رفته ام(بابک تا چند سال پس از تولدش در آلمان زندگجی می کرد) خیلی جالب است شما تا مدرسه می روی باید یک ساز برای خودت انتخاب کنی، من بی احترامی به کسی نمی کنم، ولی بعضی از ماها هنوز یکسری چیزها را بلد نیستیم، این مشکل سیستم است، چون اون بنده خدا هم کسی را نداشته، تا یاد بگیرد به خاطر همین خیلی از چیزهای ما تجربی است!

یکی می آید به طور کلی این درس ها را یاد می گیرد، آیا همین کافی است! آیا با گذراندن این مقطع به قول خودمان آکادمی، یک شخص، موسیقی دان یا خواننده می شود؟ یعنی شما به ذاتی بودن هنر اعتقادی نداری؟

اصلاً هنر ذاتی است و فرمولی نیست، خیلی ها هستند اون نت، پارت نویسی و هارمونی را می دانند اما هیچ هنری ندارند، یعنی فقط می دانند، جالبه چند وقت پیش تلویزیون یک مخترع را نشان می داد، او هیچ تحصیلاتی نداشت، اما یک قطعه الکتریکی اختراع کرده بود و تو توقع داشتی که این آقا یک مهندس الکترونیک باشد، اما او ذاتاً این کاره بود، از طرفی خیلی آدم ها را می بینی که مهندس الکترونیک هستند و خیلی چیزها می دانند ولی کارایی اش را بلد نیستند، با این حال نظر من این است که فرد باید آموزش دوره های خودش را طی کند، مثل این می ماند که بخواهی دوره دبیرستان را ۲ ماهه بخوانی، خوب نمی شود، باید ۳ سال بخوانی، تازه تجدید هم می آوری.

بابک من طی گفتگوهایی که با اهالی موسیقی داشتم اکثراً این نظر را داشتند که بابک یکی از بهترین اجراهای زنده را دارد خودت دلیل اصلی این اجراهای خوبت را در چه می بینی؟

اولاً، دوستان همکار نسبت به من لطف دارند، اما پاسخ سوالت این است که طی این سال ها تجربه خوبی از استیج و صحنه به دست آوردم و صد البته تیمی که در کنارت قرار می گیرد(رهبر ارکستر، نوازنده، تهیه کننده و…) می توانند دست به دست هم بدهند و کمک به بهتر شدن کارت بکنند، ولی اتفاق مهمی که می تواند بیفتد این است که مردم چقدر با آهنگ ها خاطره ایجاد می کنند، وقتی این خاطره ها ایجاد می شود، انرژی من هم بالا می رود، دیگر مثل قدیم به این شکل نیست که با اجرای هر آهنگ، تماشاگرها یک تشویق ساده بکنند چرا که اگر شنونده با یک ترانه به سراغ خاطره هایش برود، به وجد می آید، برای مثال وقتی مخاطب من می رسد، به ترانه ای مثل «دوست دارم» به وجد می آید، در واقع تماشاگرها هر چی بیشتر خاطره داشته باشند، خیلی کمک به بهتر اجرا کردن من می کنند.

من یک نظری دارم که بابک جهانبخش خیلی دیر به حقش رسید خودت هم همین نظر را داری؟ اگر پاسخت مثبت است، فکر می کنی علتش چیست؟

من این باور را دارم که یک سری چیزها دست خداست و ما در آن دخیل نیستیم، شاید قسمت این بوده که یک مسیری را طی کنم که وقتی اینجا می رسم به تجربه های خوبی برسم. ما در این حرفه یکسری از دوستان را داشتیم که یک شبه به جایگاهی رسیدند و یک شبه هم این جایگاه را از دست دادند، بالاخره آدم ها و اتفاق هایی که جلوی راهت قرار می گیرند باعثاین دیر شدن ها می شود، باز هم می گویم اول خواست خداست… مطلب دیگر این است که شاید این پرسش برای خیلی ها پیش بیاید که مگر من بد می خوانم؟ مگر من بد کار می سازم؟ چرا من نمی توانم کنسرت بگذارم؟ اما مهمترین اصل در خود من این بود که حسادت نکردم و به جایش تلاش کردم، همیشه ایراد را در خودم پیدا می کردم، به جای این که به دیگران حساس شوم… و حالا خدا را شکر می کنم که اینجا هستم، با این حال از خودم بیشتر توقع دارم.

در سال ۹۱ یک چیزی درباره تو مرا، خیلی مورد تاثیر قرار داد، شب یلدا در برنامه «احسان علیخانی» حضور پیدا کردی و یک زن و مرد مسن هم مهمان برنامه بودند، وقتی احسان علیخانی پرسید پدرجان شما «بابک جهانبخش» را می شناسی گفت «بله»، من هر شب با صدای ایشان می خوابم، مخصوصاً ترانه «دوست دارم» که همسرشان هم تایید کردند، ‌ در آن لحظه، چه حسی داشتی؟

حقیقتاً من خیلی شوکه شدم، برایم حس خیلی قشنگی بود، فهمیدم که هنوز گفتن از عشق و دوست داشتن برای همه سن ها قشنگه و همه دوست دارند، اینها را بشنوند و تو می بینی که این عشق در دل همه وجود دارد و فرقی هم نمی کند شخص ۲۰ یا ۸۰ ساله باشد.

راستی، نظرت در مورد تیتراژهای تلویزیونی چیست؟ می تواند به یک خواننده کمک کند؟

صددرصد می تواند کمک شایانی کند، داشتیم کسانی که به وسیله تیتراژ معروف شدند و البته تیتراژ می تواند یک تبلیغ صددرصد مناسب برای خواننده باشد.

بهترین خاطره سال ۹۱؟

فکر کنم کنسرت ۱۵ شهریور بود، وقتی رفتم رو استیج، بدجوری تحت تاثیر قرار گرفتم، دیدم مردم کارها را چگونه با عشق می خوانند، طوری که صدای حاضرین بیشتر از خودم بود و این کار مرا سخت تر کرده است.

سال ۹۱ برای تو چطور بود؟

هر سالی، خوب و بدی های خودش را دارد، ولی از لحاظ کاری، خدا را شکر خیلی برام خوب بود در سال جدید هم برای ایرانی ها و همکاران آرزوهای خوبی همراه با سلامتی می کنم، انشاءالله بازار کنسرت ها هم مثل سال ۹۱ داغ بماند، چون هنر لازمه زندگی ما هست، چه در سینما، موسیقی، تئاتر و غیره…

آیا کلیپ هم به خواننده کمک می کند؟

آره، چرا که نه؟ در دنیای الان موسیقی و ویدئو کنار همدیگر هست، ولی وقتی که نمی تونی پخش کنی چه فایده، اصلاً ما تو کشورمان خیلی کار مشکل و بزرگی را انجام می دهیم، واقعاً کلمه «هنرمند» مناسب خیلی از خوانندگان داخل کشور است، که تو این بازار مجاز بدون کلیپ، خودشان را با کارهایشان نشان می دهند! خیلی کار سختی است.

به خوب نکته ای اشاره کردی، من حدوداً ۳ سال پیش یک خبری به گوشم رسید که یکی از خواننده های پاپ ما در کانادا کنسرت داشت و همان شب هم یکی از خواننده های آن ور آبی در همان شهر اجرا داشتند، که آنقدر استقبال از خواننده وطنی خوب بود که کنسرت آن خواننده لغو شد و مورد اعتراض خیلی از خواننده های آن ور آبی هم قرار گرفت، به نظرت دلیل اینکه موسیقی داخلی ما از موسیقی آن ور آبی موفق تر است، چیست؟

ما داریم در این مملکت زندگی می کنیم و هم زمان با ادبیات و فرهنگ مان تغییر می کنیم، یعنی من بابک جهانبخش که در این کشور زندگی می کنم، حال مردمم را از همه لحاظ بیشتر می فهمم تا اونی که چندین سال هست، آنجا زندگی می کند و همه چیز از یادش رفته، چون او فضای اینجا را نمی داند، حتی موسیقی هایشان هم خیلی کهنه می شود، به خاطر همین، هر وقت در آن جو قرار می گیری می توانی حست را بیان کنی و آنها هم پذیرا می شوند، در اینجا خواننده ها و صداهای خوب می بینی، ولی متاسفانه آن ور لهجه آمریکایی، انگلیسی و… که نمی توانی آن ترانه را درکش کنی، البته یک چیزهایی هم، از بی هنری سر منشاء می گیرد، گرچه منظورم به افراد خاصی بود، نه همه.

برای آلبوم جدیدت با کسی همخوانی نداری؟!

ببین، اون همخوانی من و رضا صادقی عزیز دلی بود و ما حتی به آن فکر هم نکرده بودیم و دقیقه ۹۰ به فکرمان آمد، در حال حاضر نمی توانم پاسخ این سوال را بدهم، نه می شود گفت نه، نه می شود گفت آره، چون به این مسئله فکر نکردم و کاری هم آماده نکردم ولی دنبال این نیستم که همخوانی کنم، این گونه اتفاق ها، باید دلی باشد.

راستی مدت هاست می خواهم از شما بپرسم آلبوم «زندگی من» انتقادات و ایرادهای زیادی داشت، دلیلش چی می توانست باشد؟

زندگی من را نمی شود انداخت گردن این و آن، خودم هم مقصر بودم، شاید من باید یک مقدار بیشتر حواسم می بود، اما نمی شود گفت آلبوم «زندگی من» آلبوم بدی بود، چون من واقعاً این آلبوم را دوست دارم و خیلی از کارهای این آلبوم مانند باور کن، هذیون، افسانه و دوست دارم، مورد توجه قرار گرفت، هنوز که هنوز، آن ترانه ها را اجرا می کنم، مردم را به وجد می آورد و آنها این ترانه ها را دوست دارند، قبول دارم «من و بارون» بهتر بود و باید هم همین طور می شد، چون تو تجربه به دست می آوری که صعود کنی نه سقوط! و خدا را شکر که پیشرفتی حاصل شد.

بابک چرا در کنسرت هایت از ترانه های قدیمی استفاده نمی کنی؟

من در کنسرت هایم یک فرصت یک ساعت و نیمه دارم که دست من هم نیست، باید راس این تایم اجرا را تمام کنی، بعضی از طرفداران تو از آلبوم جدید، با تو آشنا شدند و بعضی ها هم به مراتب قدیمی تر هستند، به جان بابک، من کم کاری نمی کنم، بعضی از دوستان هستند که به زور ۱۰ ترانه می خوانند اما من ۱۶ یا ۱۷ ترانه می خوانم، خوب حالا من می گویم می خواهم آهنگ های قدیمی بخوانم، ولی کدوم آهنگ رو حذف کنم، من و بارون، ای دل، دوست دارم، باور کن و… ترانه هایی که مردم از تو آنها را می خواهند و با آن خاطره هایشان زنده می شود، ولی لابه لای اجراها انشاءالله این کار را انجام می دهم، البته نه به صورت تک آهنگ بلکه به صورت ریمیکس، که واقعاً هم برام سخت است از بین پنج آلبوم و حدوداً ۷۲ ترانه این کار را انجام دهم.

آرماني/ شماره ۱۴۳و ۱۴۴/ ارديبهشت ۹۲/ گفتگو: ميلاد حسيني/ صفحه ۳۲

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات