برای آتش‌نشانانی که پایانشان روز مرد بود!
لحظه انتهایی، آنجا که قرار است نقطه پایان باشد را هیچ یک نمی‌دانیم، کاش جایی باشد که ماندگارمان کند، روزی مثل روز مرد، روز ایثار، روز … لحظات سخت و نفسگیر اما پرشتاب می‌گذرد، لحظه‌های حیاتی زندگی انسانهایی که خود برای نجات جانها آموزش دیده‌اند و اکنون هنگام یاری به دیگران…
به گزارشافکارنیوز،همه در گرمای طاقت فرسا و زیر آفتابی که سخت می‌تابد، در فضایی که نفس کشیدن بدون ماسک، دشوار است، کوهی از زباله را جست‌و جو می‌کنند، مردان قرمزپوشی که این بار برای نجات جان هم‌لباسان و همکارانشان، لحظه‌ای را از دست نمی‌دهند و با چشم‌هایی خیس از نم اشک، بی وقفه، تل زباله‌ها را می‌کاوند.
چه ده روز سختی را شیراز پشت سر گذاشت، سه حادثه، حوادثی که هیچ‌کدام خط و خمی به ابروی مسوولی نیاورد!، این ده روز و سه حادثه گذشت، بی آنکه مسوولی شجاعت گردن گرفتن مسوولیت آنها را داشته باشد و حتی کلامی بگوید! برای دلداری، برای تسلی، حوادثی که هر کدام باری با خود داشت و هزاران درس.
حادثه خونبار تصادف جاده فیروزآباد با یازده کشته، حادثه دلخراش تصادف کامیون با دوچرخه سواران! و حادثه آوار شدن زباله بر سر آتش‌نشانان، هر کدام قصه‌ای است پر غصه که در هیچکدامشان، هیچ مسوولی مورد پرسش قرار نگرفت.
هیچکس از مسوولان راه و راهداری نپرسید که چگونه خودرویی با استاندارد چهار سرنشین، شش نفر را سوار کرده و از مقابل دیدگان پلیس گذشته و … به حتم مأموران مراقب خودروهایی بوده‌اند که در مکان توقف ممنوع پارک شده، یا درگیر جریمه کردن خودروهایی که در مسیری گردشگری! جایی که قرار بود تعدادی میهمان خارجی عبور کنند، به دلیل نبود جای پارک مناسب، به اجبار، برای لختی ایستاده‌اند… مأمورانی که اگر التماسشان کنی شاید رقم جریمه را کمتر بنویسند!!!
یا آن روز که دوچرخه سواران را یک کامیون زیر گرفت، مشخص نشد که پلیس راهور همیشه در صحنه، در کدام خیابان مشغول حل معضل ترافیک بود، یا در کدام چهارراه، یا کدام تقاطع، امور را رفع و رجوع می‌کرد که فراموش کرد به دوچرخه‌سواران بگوید، مجوزتان کجاست، چرا در مسیری بدون هماهنگی تردد می‌کنید!
یا مسوول اداره ورزش که احتمالا هنوز خبر را نشنیده است و هیأت دوچرخه‌سواری کجاست که با تواضع و به قصد آنکه مزاحمتی برای پلیس راهور ایجاد نکند، به دنبال هماهنگی نرفته است!!
حتی اکنون که ساعتها از دفن هفت انسان زیر کوهی از زباله می‌گذرد، هیچ یک از مسوولان شهر حتی نگفت که چرا این واقعه رخ داد؟ چرا کوهی از زباله بر سر مردان قرمزپوش آوار شد؟ چرا بعد از یکساعت به اورژانس اطلاع داده شد؟ چرا سگ‌های گرانقیمت زنده‌یاب، کارآیی ندارند، مگر نه اینکه آتش‌نشانی مجهزی داریم، پس چرا اکنون ۲۴ ساعت می‌گذرد و هنوز هفت نفر پیدایشان نشده است. چرا؟ چرا؟ و …
چرا جلسه ستاد بحران شهرداری ساعت ۱۷ بعدازظهر یعنی هفت ساعت بعد از وقوع حادثه تشکیل شد؟ چرا دستگاه لودر را از راه و شهرسازی طلب کردیم که کیلومترها دورتر از محل حادثه قرار دارد؟ چرا در سایت برمشور، حداقل‌های ایمنی را رعایت نکرده‌ایم؟ چه کسی مسوولیت مرگ هفت نفر را برعهده دارد؟ چه کسی باید پاسخ فرزندان و خانواده این هفت نفر را بدهد؟!! راستی مردان شورا کجا بودند؟!!
دیروز چه زود به غروب رسید اما هفت نفر دیگر میانمان نبودند، مردانی که فرصت نکردیم یک بار دیگر روز مرد را به آنها تبریک بگوییم، پدرانی که حالا جمله " روزت مبارک " در میان لب‌های کودکانشان، پشت بغضی که راه را بر کلمات بسته گیر افتاده است و باور ندارند رفتن تکیه‌گاه و استوانه خانه را!
نفس در سینه حبس می‌شود، تلاش برای نگه‌داشتن اشک‌ها سخت و سخت‌تر می‌شود، بغض امان می‌برد، هرچه به غروب نزدیک‌تر می‌شویم، هر چه از زمان حادثه می‌گذرد و هرچه خورشید به مغرب نزدیک‌تر می‌شود، کار هم سخت‌تر می‌شود و امید کمرنگ‌تر …
همه از هم می‌پرسند چه خبر؟!، آن هفت نفر… آن هفت نفر… هفت نفر زیرآوار ماندند و اشک و ماتم و بغض نبودنشان، چه عواقبی که به همراه خواهد داشت، مردانی که در آستانه روز مرد، به پایان مسیر دنیایی رسیدند، مردانی که رفتند و..
اشک‌هایش با قطرات شورعرق، ممزوج می‌شود و روی لب‌های خشک شده‌اش ردی می‌اندازد و پایین می‌چکد، دیگر همکارش را نخواهد دید، همکاری که تا ساعتی قبل با هم بودند، همراه باهم به مأموریتی عازم شده و میانه راه، یکدیگر را گم کرده بودند!!!
قطره اشک را کسی جز خودش حس نمی‌کند، تکان‌های شانه‌هایش از پشت سر مشخص نیست که از حرکت تند دست‌ها برای کاویدن است یا هق هق گریه، تنها خودش می‌داند که گریه شانه‌های مردانه‌اش را به لرزه درآورده است، گریه برای مردانی که مرد بودند و تا پایان راه مرد ماندند…
و حالا او مانده و خانواده‌های داغدار و کوله باری از خاطره، سخت است و سخت‌تر از آن اینکه هیچکس به دلداریشان حتی زبان به عذرخواهی نگشود.
سخت تر آنکه هیچ کس نمی‌گوید چرا این حادثه رخ داد و اصلا چرا باید این حوادث، رخ دهد؟!
این ده روز برای شیراز چه سخت بود، برای کسانیکه جان انسان نزدشان بسیار ارزشمند است، ده روزی که هیچ کس مسوولیت خطایی را که شاید بخشی از آن به حوزه مسوولیت او بازگردد را هم نپذیرفت.....
