گفتگو با بازیگر " زمانه " و همسرش + عکس
ویدا علاوه بر بازیگری در زمینه طراحی لباس، صحنه، جواهرات و هنرهای تجسمی فعال بوده است. با او درباره زندگی حرفه ای و شخصی اش صحت کردیم.
به گزارش افکارنیوز، چندی پیش در مجموعه تلویزیونی «زمانه» یک چهره جدید و البته پرشور و هیجان ایفای نقش می کرد. او که تاکنون در فیلم سینمایی «از ما بهترون» و چند تله فیلم بازی کرده اولین تجربه سریال خود را با حسن فتحی رقم زد. ویدا جوان که در این سریال نقش نگار را داشت حدود چهار سال است که زندگی مشترک خود را با ایلا تهرانی آغاز کرده است. ویدا علاوه بر بازیگری در زمینه طراحی لباس، صحنه، جواهرات و هنرهای تجسمی فعال بوده است. با او درباره زندگی حرفه ای و شخصی اش صحت کردیم.
این طور که پیداست شما چند شاخه هنری را با هم دنبال می کنید. کدام را بیشتر از سایرین دوست دارید؟
طراحی لباس را بیشتر دوست دارم چرا که رنگ ها در آن نقش اصلی را دارند و من هم علاقه خاصی به بازی با رنگ ها دارم.
نمایشگاه هم برگزار کرده اید؟
بله. یک بار نمایشگاه طراحی لباس و یک بار هم نمایشگاه پتینه برگزار کردم. نمایشگاه لباسم یک نمایشگاه جدیدی در ایران بود که علاوه بر لباس های فرم از لباس های کوچک زمستانی در آنجا استفاده کرده بودم که خودم فقط بازی رنگ ها را در آن خیلی دوست داشتم که خوشبختانه از آن استقبال هم شد.
برای طراحی دوره ای دیده بودید؟
خیر اما مادرم از سال ها پیش طراحی لباس می کردند و در کنار آن مطالعه را نیز خیلی دوست داشتم و رسمی معمول در خانواده ام بود، بنابراین کتاب های طراحی زیادی می خواندم و زن دایی ام هم که نقاش بودند در شناخت رنگ ها به من کمک زیادی کردند
بازیگری از علاقه های دوران کودکی تان بود یا طراحی؟
از کودکی به هنر خیلی علاقه داشتم و به اصرار خانواده در رشته های هنری تحصیل نکردم چرا که معتقد بودند هنر باید در کنار تحصیلات در زمینه دیگری باشد. اما از آنجایی که به هنرهای تجسمی علاقه بسیاری داشتم فکر می کردم باید رشته اصلی ام همین باشد… واقعیت این است که تئاتر در من تحولی بزرگ ایجاد کرد که شیفته اش شدم و آن این بود که فهمیدم می توانم زنده باشم و زندگی کنم و اینها برایم خیلی جذاب بود، اولین چیزی که در تئاتر یاد گرفتم قضاوت نکردن بود. سینما و تئاتر تلفیقی از همه هنرهاست از جمله رنگ و طرح و… وقتی شروع می کنی به بازی کردن می بینی که در بازیگری ات می توانی رنگ ها را هم
بیاوری. در مورد طراحی هم باید بگویم از همان اول دوست نداشتم که سفارشی کار کنم، بلکه طبق خواسته دلم طراحی می کردم.
خانواده چطور؟ آنها دوست داشتند که طراحی را دنبال کنید یا بازیگری؟
از کودکی استقلال فکری داشتم و هر چه در ذهنم بود را به اطرافیانم تفهیم می کردم. تنها موردی که نتوانستم خانواده ام را راضی کنم خوانده رشته نقاشی به جای ریاضی بود. اصراری هم نکردم چرا که می گفتم بزرگترها تجربه شان از من بیشتر است.
یعنی از آرزوهای دوران کودکی تان نبود؟
دیده شدن را همه دوست دارند و ممکن است آدم ها خودشان را به جای شخصیت های اصلی فیلم هایی که می بینند بگذارند این برای بچه ها در سنین پایین هم خیلی اتفاق می افتد در مورد من هم همین طور بود یادم است در کودکی همیشه برای عروسک هایم لباس می دوختم و علاقه شدیدی به انیمیشن داشتم و کمی بزرگتر که شدم با برادرم روزی ده فیلم می دیدیم تا اینکه پس از گذر زمان به این نتیجه رسیدم که تئاتر و بازیگری را دوست دارم و از چهار سال پیش پس از رفتن به کلاس های بازیگری فهمیدم که بازیگری هنر بزرگ و سختی است.
چه چیزی باعثشد که به سمت هنر بروید؟
اولین اتفاق هنری ای که برایم افتاد و هنوز هم پررنگ است در سن شش سالگی ام بود. دایی مادرم را خیلی دوست داشتم او هم می خواست قبل از دوران مدرسه به من الفبا یاد دهد برایم سرمشق نوشت و گفت که من می روم بیرون و تا برگردم تو اینها را بنویس. ایشان که برگشت دید که من در همان صفحه سرمشق ها یک نقاشی کشیده ام وقتی نقاشی ام را دید گفت که تو استعداد نقاشی فوق العاده ای داری.
شنیده ام که همسرتان هم بازیگری می کنند؟
بله ایلا تهرانی بازیگری تئاتر می کند و چندی پیش هم در سریال نوروزی «همه خانواده من» داریوش فرهنگ بازی کرد.
از چه طریقی با هم آشنا شدید؟
یکی از دوستانم که از علاقه ام به دوبله با خبر بود مرا به استودیو ضبط صدای ایلا برد تا تست دهم. طی همین جلساتی که به آنجا می رفتم و با ایلا صحبت می کردیم به این نتیجه رسیدیم که علایق مشترک مان در رنگ ها، هنر و مسائل عمیق زندگی بسیار است و حتی پس از ازدواج تفاهم ما دو نفر برای خانواده هایمان هم خیلی جالب بود و باید بگویم که ایلا یکی از بزرگترین مشوق های من به سمت بازیگری بود.
چقدر در کارهایی که پیشنهاد می شود با ایشان مشورت می کنید؟
خیلی زیاد چرا که به سواد و دانش هنری ایلا اعتماد دارم.
تا به حال کار مشترکی نداشتید؟
در فیلم «از ما بهترون» و «گزارش یک جشن» نقش زن و شوهر را داشتیم. که در «گزارش یک جشن» دقیقاً روز سالگرد ازدواج مان با ما تماس گرفتند و گفتند که بیایید برای عکاسی و جالب بود که در آن روز لباس عروس پوشیدم و عکس گرفتیم که برایم خاطره شد.
چطور شد که به پروژه «زمانه» رسیدید؟
آخرین کاری که قبل از «زمانه» انجام داده بودم تله فیلمی به نام «یک خواب کوچولو» که به چشم اولین کار حرفه ایم نگاه اش می کنم. همان زمان حس فتحی بازیگری با مشخصان من را می خواستند که برنامه ریز آن کار مرا به ایشان پیشنهاد دادند.
همان لحظه با نقش نگار آشنا شدید؟
از همان روز اول گفتند که مشخصه نگار شیطنت اش است جالب است من قبل از این کار خیلی ساکت و آرام بودم و شیطنتم را هر جایی بروز نمی دادم اما «زمانه» باعثشد کمی شیطنتم بیشتر شود. خیلی می ترسیدم که نکند لوس شود و حسن فتحی در این زمینه خیلی کمکم کرد.
نقش نگار در مقایسه با سایر کاراکترهای دختر سریال کمی کمرنگ تر بود. برایتان مهم نبود که میزان نقش تان چقدر باشد؟
نگار نقش اصلی بود و همین برایم خیلی مهم بود که می دانستم زمان زیادی را در کنار گروه و خود حسن فتحی حضور دارم و می توانم با آنها کار کنم. در وهله بعد اینکه نقش اول باشم یا نه اصلاً برایم اهمیت نداشت برای من این مهم بود که حتی اگر نقشم کوتاه هم باشد همان یک سکانس را طوری بازی کنم که در همان زمان کم نقشم را به خوبی به مخاطب معرفی کنم یعنی به تاثیرگذاری نقشم بیشتر اعتقاد دارم ضمن اینکه این نقش به من فرصت داد که تمرینات تئاترم را هم داشته باشم.
جمله پایانی…
دوست دارم یادی کنم از استاد سمندریان. جا دارد از همسرم تشکر کنم که همیشه پشتوانه ام بود و حمایتم کرد.
راه زندگی / شماره ۳۷۵ / نیمه اول فروردین ماه ۹۲ / مائده میرفندرسکی / صفحه ۱۶
گفتگو با ایلا تهرانی:
مجموعه های نوروزی تلویزیون هر ساله مخاطبان خاص خود را جذب می کنند. یکی از سریال های نوروزی امسال «همه خانواده من» داریوش فرهنگ بود که فضایی اجتماعی و طنز را به تصویر می کشید. ایلا تهرانی همسر ویدا جوان در این مجموعه و در نقش اسماعیل اولین کار خود در قالب سریال را در کارنامه خود گنجاند. تهرانی که تا الان در تئاتر فعال بوده به تازگی کار تصویری خود را شروع کرده به این بهانه و تجربیاتی که از زندگی مشترک داشت با او هم کلام شدیم.
می خواهم بدانم جرقه ای که در کودکی و نوجوانی باعثشد به سمت هنر بیایید چه بود؟
یادم است اولین روز از کلاس ادبیات اول راهنمایی بود که آخر کلاس نشسته بودم و مشغول خواندن مجله فیلم بودم که معلم وارد کلاس شد و تا آمد خودش را به بچه ها معرفی کند چشمش به من افتاد و به سمتم آمد و گفت داری چی کار می کنی؟ جوابش را دادم و با تعجب پرسید تو با این سن و سالت از اینها چیزی هم می فهمی؟ گفتم نقدها را می خوانم گفت نقد چه کسانی را می خوانی؟ من هم چند اسم بردم که اتفاقاً طهماسب صلح جو هم یکی از آنها بود خلاصه مجله را از من گرفت و مرا به جلوی کلاس راهنمایی کرد و پس از حضور و غیاب اولیه از بچه ها روی تخته اسم خودش را نوشت: طهماسب صلح جو. این شروع آشنایی من با ایشان بود و
او اولین فردی بود که استعداد درونی مرا شناخت و در این باره خیلی کمکم کرد.
و پس از آن؟
از سال ۷۳ تئاتر را با مرحومه مهین اسکویی شروع کردم. قبل از تئاتر از طریق انجمن سینمای جوانان ایران با سینما آشنا شدم. چند سال ابتدایی کارم را با مهین اسکویی به بررسی آثار چخوف پرداختیم. سال ۷۵ رشته بازیگری، دانشکده هنر معماری قبول شدم اما خیلی زود انصراف دادم. در حقیقت آنقدر درگیر کار بودم که احساس کردم تجربه کسب کردن برایم کافی بوده است و ترجیح دادم کار کنم تا ادامه تحصیل دهم. اما الان پشیمانم چرا که تحصیلات آکادمیک را برای بازیگری لازم می دانم. آن سال ها به دلیل اینکه مشغله زیاد کاری داشتم ترجیح می دادم بیشتر کار کنم. چند سال بعد هم در رشته تدوین و صداگذاری مشغول
به فعالیت شدم اما آن را هم ادامه ندادم.
و در تئاتر ادامه دادید؟
بله اولین کار نمایشی ام «خواستگاری چخوف» بود. پس از آن در نمایش هایی چون: «رستم از شاهنامه رفت»، «آرامش از نوعی دیگر» و… نیز بازی کردم. در تله فیلمی بازی داشتم، در سریال هایی چون «افزونه خواه کوچک»، «دوقلوها» و… نقش های کوتاهی را ایفا کردم. پس از آن استودیوی ضبط صدا و صدابرداری تاسیس کردم. با تمام اینها سعی کردم خودم را به اثبات برسانم اما سال ۸۵ بر اثر سانحه ای پایم شکست و مدتی از هنر دور شدم چرا که حدود یک سالی تحت مراقبت و در منزل بودم. پس از آن در راه رفتن با کمی مشکل روبرو شدم که تصمیم گرفتم کارهای مربوط به پشت دوربین را انجام دهم. متاسفانه در حرفه ما اگر یک مدت
نباشی دیگران جایت را می گیرند. برای همین پس از مدتی برگشتم و به کارهای پشت صحنه مشغول شدم. ساخت فیلم کوتاه، طراحی صحنه، طراحی تیزرهای تبلیغاتی یا ساخت آنها و نویسندگی در رادیو را هم انجام می دادم. در کنار کارهای پشت صحنه ای هر از گاهی به کارهای نمایشی هم می پرداختم. پس از این چهار سال را روی کار کودک متمرکز شدم.
اگر اشتباه نکنم شما در برنامه ترکیبی «صبح آمد» آیتمی داشتید که اولین بار توسط آن دیده شدید؟
بله، در سال ۸۶ به مدت شش ماه در این برنامه بودم که مجری بازیگر آیتم آشپزی بودم. معتقدم اولین نفری هستم که شیوه اجرا و آموزش آشپزی را در تلویزیون تغییر دادم و به جد می گویم که بعد از این آیتم برنامه های آموزشی آشپزی از آن فضای خشک و بی روح در آمد. من فقط به آشپزی نمی پرداختم و با طنز و بداهه آیتمی را اجرا می کردم و آن را به پخته شدن یک غذا ختم می کردم یادم است بازخوردهای مردم هم بسیار خوب بود.
پس از آن حادثه ای که برایتان اتفاق افتاد اولین تجربه بازی تان چه کاری بود؟
در فیلم گزارش یک جشن ابراهیم حاتمی کیا با همسرم بازی داشتیم. درست است که این فیلم اکران نشد اما آغازی برای بازگشتم پس از حادثه ای که برای پایم افتاد به عرصه بازیگری بود و برایم جرقه ای بود که حس کنم باز هم می توانم بازی کنم و شروع کردم به فعالیت های بازیگری ام. پس از آن در تله فیلم برنده بازی کردم که برایم تجربه زیبایی بود از این بابت که باید بافتن بافتنی را یاد می گرفتم و جلوی دوربین می بافتم.
چطور شد که به پروژه «همه خانواده من» پیوستید؟
کاوه خداشناس از دوستان خیلی خوبم در تئاتر است که خودش هم در این مجموعه بازی داشت و مرا به گروه داریوش فرهنگ معرفی کرد و ایشان که متوجه شدند من بازیگر تئاتر هستم گفتند که خوب است و به همین سادگی من برای این نقش انتخاب شدم و لحظه های زیادی را در کنار اساتید بزرگواری چون داریوش فرهنگ، فرهاد آئیش و… در حال یاد گرفتن بودم.
قطعاً هکاری با داریوش فرهنگ آن هم در اولین تجربه تصویری را به فال نیک گرفتید؟
بله برای شروع و بازگشتم به بازیگری همکاری با ایشان نقطه عطفی در کارنامه کاری ام بود. ایشان فردی هستند که تمام تمرکزشان روی کار است و با تک تک عوامل گروه دوست هستند و در یک کلام کارگردانی نمونه هستند و فکر می کنم از ۲۴ ساعت روزی ۲۱ ساعت شان را کار می کنند.
حضور در لوکیشن شهرستان برایتان سخت نبود؟
دوری از همسرم برایم بسیار سخت بود. اینکه می گویم ادعای عجیب و غریبی نیست چرا که من و همسرم زندگی بسیار زیبا و عاشقانه ای در کنار هم داریم و این دوری برایم خیلی سخت بود اما از طرفی حضور و کار در شهرستان اتفاقات دیگری را برایم رقم زد که از مهمترینش می توانم به هوای پاکی اشاره کنم که در تهران نبود و علاوه بر این انرژی خوب فضای شهرستان را در کارمان احساس می کردیم. ما استرس ترافیک و دیر رسیدن به لوکیشن را نداریم و همه چی در کارشان که لوکیشن اصلی مان بود به خوبی پیش می رفت.
سریال «زمانه» با بازی ویدا جوان را دیدید؟
با اینکه تهران نبودم و دسترسی به تلویزیون نبود اما از طریق اینترنت و دانلود توانستم بیشتر قسمت های مجموعه را ببینم. معتقدم ویدا بازیگر بسیار توانایی است و مطمئنم به زودی کارهای خوبی را از او خواهیم دید چرا که بی تردید به هنر بازی او اعتقاد دارم با او در گروه تئاتری که داریم هم همکاری می کنم و جز بازیگران خوب ماست. بازی او در تئاتر و تلویزیون به زودی دیده خواهد شد و امیدوارم که این اتفاق در سینما هم برایش بیفتد.
خانم جوان در صحبت هایشان به این اشاره کردند که شما ایشان را به بازیگری تشویق کردید. این تشویق از جانب ایشان هم هست؟
بله حتماً. من اسمش را تشویق نمی گذارم تمام تلاشم بر این بود که تا قبل از سریال «زمانه» برای او پشتوانه ای باشم چرا که من این توانایی را در او دیده بودم و به همین خاطر به او گفتم از کلاس های بازیگری شروع کند. سال گذشته زمانی که تصمیم گرفتم به بازیگری برگردم ویدا تمام انرژی اش را گذاشت تا من بدون هیچ استرسی تمرین های تئاترم را در منزل انجام دهم و با اطمینان می گویم که اگر همسرم در کنارم نبود هنوز هم در حال انجام دادن کارهای مربوط به صحنه بودم.
چقدر در کارهایتان با یکدیگر مشورت می کنید؟
علاوه بر سایر مسائل زندگی مان در کار هم همیشه در مورد تمامی اتفاقاتی که در بازیگری برایمان اتفاق می افتد با یکدیگر مشورت می کنیم. حس ها، انتخاب ها، با یکدیگر تمرین می کنیم و از این لحاظ هم کاملاً در کنار هم هستیم.
زوج هایی که با همسرشان شغل مشترک دارند موفق ترند یا خیر؟
فکر می کنم گرایش شغلی زیاد نباید در زندگی خصوصی زوجین تاثیرگذار باشد. اگر عشق وجود داشته باشد همه آدم ها حالا در هر زمینه شغلی که باشند می توانند در کنار یکدیگر همدل و همفکر پیش روند. مثل دو زاویه مکمل می مانند که اگر هر دو ۹۰ درجه باشند باالطبع زاویه ۱۸۰ زیباتری را تشکیل خواهد داد تا اینکه یکی ۳۰ درجه و دیگری ۱۵۰ درجه باشد. اما در مورد خودم موافقم از این بابت که زمانی که من در کاشان بودم و ویدا در تهران کار می کرد به راحتی یکدیگر را درک می کردیم.
جمله پایانی…
اساتید بزرگی بودند که تئاتر ما به آنها مدیون است از جمله مهین اسکویی که من بازیگری را از ایشان یاد گرفتم و متاسفانه نام شان در حال فراموشی است.
همان/ مائده ميري/ صفحه ۵۸