تبلیغات
کد خبر: ۲۴۰۲۲۱

اشتباه‌هات کارکنان مراکز درمانی و بیماران

۱ + ۱۲ رفتار کارکنان مراکز درمانی و بیماران که باعثبروز نارضایتی می شوند.

به گزارش افکارنیوز، مرد دستش را بالا برده بود و فریاد می کشید. بعضی از کارکنان هم با عصبانیت جوابش را می دادند. صحنه ای آشنا در مراکز پر مراجعه. اگرچه شلوغی و ازدحام بیش از حد در هر محیطی به خصوص مراکز درمانی، ناخودآگاه باعثبروز برخوردها و نارضایتی هایی می شود اما چرا گاهی کار آن قدر بالا می گیرد که منجر به جروبحثهای شدید و حتی برخوردهای فیزیکی می شود؟ آیا می توان تمام تقصیرها را به گردن کارکنان انداخت یا همیشه بیماران و همراهان شان مقصرند؟ چندی بیش به فکر تهیه فهرستی از رفتارهایی که باعثایجاد نارضایتی و درگیری در مراکز درمانی می شوند، افتادیم. برای تهیه این فهرست از آقایان، دکتر راد تیزبین، متخصص طب اورژانس و دکتر امیر شکیبایی، پزشک عمومی نیز مشاوره و کمک گرفتیم. سرانجام پس از بحثهای طولانی به ۱۳ رفتار تنش از که هم ممکن است از طرف کارکنان و هم بیماران یا همراهان شان سر بزنند، رسیدیم. آمار ارائه شده در این مطلب میانگینی است از آمار موجود در مقاله های خارجی و داخلی. پایان نامه های دانشجویی و همچنین پژوهش مفصلی که درباره میزان رضایتمندی مراجعه کنندگان به مراکز درمانی در یکی از بزرگترین مجتمع های بیمارستانی تهران در سال ۱۳۸۸ انجام شده و نگارنده نیز در آن حضور داشته است. پیشنهاد می کنیم این فهرست را مطالعه کنید. شاید دفعه بعدی که خواستید یکی از این رفتارها را انجام دهید به یاد این مطلب بیفتید و با دوری از آن از یک درگیری جدی پرهیز کنید.

اشتباه های کارکنان مراکز درمانی

خندیدن با صدای بلند در محل کار

درست است که کار کردن در مراکز درمانی استرس زیادی را به کارکنان وارد می کند اما این دلیل نمی شود که همه آنها در تمام طول شیفت کاری شان زانوی غم بغل بگیرند. هر فردی گاهی کارش به بیمارستان می کشد اما کارکنان قرار است هر روز و حداقل به مدت ۲۵ سال در آنجا مشغول به کار باشند. بنابراین طبیعی است که بخواهند شرایط را برای خودشان کمی آسان تر و قابل تحمل تر کنند و حتی با هم شوخی کنند و بخندند اما همین مسئله ساده یکی از اصلی ترین دلایل عصبانیت مراجعه کنندگان است. دکتر تیزبین می گوید: «بیش از ۳۰ درصد درگیری ها پس از یک خنده بلند و همگانی کارکنان رخ می دهد. خنده بلند کارکنان، به خصوص در بخش اورژانس باعثمی شود همراهان و بیمارانی که در شرایط روحی بحرانی قرار دارند و استرس زیادی را تحمل می کنند، حس کنند کارکنان به جای انجام وظایف شان، مشغول تفریح و شادی هستند؛ به همین دلیل دچار نوعی خشم درونی می شوند. بیشتر افراد ابتدا واکنش خاصی نشان نمی دهند اما معمولاً به یکی از کارکنان مراجعه و سعی می کنند با پرسیدن یک سوال یا مطرح کردن درخواستی توجه آنها را به سوی خودشان جلب کنند. دقیقاً اینجاست که تجربه و هوشمندی کارکنان می تواند از بروز نارضایتی و درگیری جلوگیری کند. اگر فرد در این لحظه تمام حواسش را به سوی آن مراجعه کننده معطوف کند و سوال هایش را با حوصله پاسخ دهد، به او می فهماندت که خنده و شوخی او با همکارانش مانع از انجام وظایفش نیست ولی کافی است یک جواب سر بالا بدهد، بداخلاقی کند و… این رفتار مانند جرقه ای در انبار باروت عمل می کند.»

دادن جواب سربالا

بی تعارف بگوییم هنوز اطلاعات عموم جامعه از علم پزشکی و روند کارهای درمانی پایین است؛ به همین دلیل بسیاری از افراد تا پای شان را داخل مراکز درمانی می گذارند همه را مسئول درمان و به اصطلاح خودمانی تر «دکتر» می دانند. این مسئله باعثمی شود با هر کسی که برخورد می کنند، سوال ها و نگرانی هایشان را در میان بگذارند و انتظار پاسخ درست هم داشته باشند. نحوه پاسخ دهی کارکنان ارتباط مستقیمی با نحوه رفتار مراجعه کنندگان دارد. اگر کارکنان با پرسشی مواجه شوند که در حیطه وظایف یا اختیارات شان نیست نباید با بی حوصلگی و بی تفاوتی پاسخ دهند. دکتر شکیبایی معتقد است: «این رفتار نوعی حس از سر باز کردن یا عدم انجام درست وظایف را در مراجعه کنندگان ایجاد می کند و تقریباً در ۸۰ درصد مواقع باعثواکنش منفی فوری آنها می شود. هیچکس منکر سختی کار و خستگی ناشی از پر کاری کارکنان مراکز درمانی نیست اما این مسئله به هیچ وجه توجیهی برای سربالا پاسخ دادن به مراجعه کنندگان نیست. اگر کارکنان با کمال احترام و لبخند تنها با یک جمله به مراجعه کنندگان توضیح دهند که سوال شان در حیطه مسئولیت هایشان نیست و آنها را به بخش مورد نظر راهنمایی کنند، نه تنها از درگیری اجتناب می کنند، بلکه با دعای خیر آنها نیز مواجه می شوند.»

معرفی نکردن خود و دلیل پرسیدن شرح حال چند باره

اگر سر و کارتان به بخش اورژانس مراکز درمانی آموزشی افتاده باشد حتماً با این مسئله روبرو شده اید که گاهی مجبور شده اید با بیش از ۱۰ پزشک مختلف صحبت کنید.

بداخلاقی

مسئول جان و سلامتی کسی بودن وظیفه خیلی سنگینی است؛ به همین دلیل در هر شیفت کاری فشار و استرس بسیار زیادی به کارکنان مراکز درمانی وارد می شود. کمبود نیروهای کارآمد، نبود امکانات کافی، شلوغی و ازدحام بیش از حد، مشکلات مابی و… باعثافزایش این فشار و استرس ها می شود. متاسفانه همه افراد قدرت کنترل این نگرانی ها و استرس ها را ندارند و در نهایت این فشارها به صورت بداخلاقی نمایان می کنند. البته بعضی از کارکنان نیز از این رفتار برای نظم بخشیدن به امور، به خصوص در زمان اوج شلوغی استفاده می کنند. با این وجود، به گفته دکتر تیزبین بداخلاقی با قاطعیت تفاوت دارد و هیچ کدام از کارکنان حق ندارند به بهانه مشکلات شخصی یا کاری با مراجعه کنندگان بداخلاقی کنند: «هیچ کسی مشکلی با استفاده از قاطعیت در نظم بخشیدن به روند امور ندارد اما بداخلاقی کردن هیچ توجیه منطقی ندارد و تنها باعثافزایش میزان درگیری ها به میزان ۴۰ درصد می شود.»

در نظر نگرفتن وضعیت روحی مراجعه کنندگان

پزشکان، پرستاران و به طور کلی کادر درمانی برای مقابله با شرایط بحرانی کاملاً آموزش دیده اند؛ بنابراین طبیعی است که واکنش آنها مثل افراد عادی همراه با اضطراب و دستپاچگی نباشد و اصلاً قرار هم نیست باشد. بسیاری از آنها به محض روبرو شدن با بیمار دقیقاً مشکل را تشخیص می دهند و کار درمان را شروع می کنند. این خونسردی و انجام قدم به قدم درمان که گاهی برای افراد عادی چندان محسوس نیست باعثمی شود این تصور برای آنها به وجود بیاید که کادر درمان نسبت به وضعیت بیماران بی تفاوت هستند و همین مسئله باعثبروز نارضایتی و عصبانیت شان می شود. به گفته دکتر شکیبایی بهتر است کادر درمان شرایط و اقدام های در حال انجام را برای بیماران و همراهان شاشن توضیح دهند و اطلاعات لازم را در اختیارشان قرار دهند؛ البته این بدان معنی نیست که باید ریز همه کارها را به آنها گزارش دهند، بلکه منظور در جریان قرار دادن کلی مراجعه کنندگان از روند درمان است.
با این حال، هر چه کادر درمان در کارشان خبره باشند ولی وضعیت روحی بیماران و همراهان شضان را در نظر نگیرند، شرایط را برای انواع درگیری ها و نارضایتی ها فراهم می کنند.

غیبت از محل کار

با عجله خود را به صندوق بیمارستان می رسانید تا هر چه زودتر کارهای بستری بیمارتان را انجام دهید یا می خواهید از منشی بخش درباره ساعت انجام سونوگرافی سوال کنید و… که با جای خالی آنها مواجه می شوید. در سال گذشته پژوهش جالبی در استرالیا انجام شد که نشان داد منتظر شدن بیش از دو دقیقه باعثبروز عصبانیت و یا حداقل بیقراری در بیش از ۹۰ درصد افراد می شود. این پژوهش درباره منتظر شدن های منطقی مانند ایستادن در صف انجام شده است، حال تصور کنید منتظر شدن برای کارکنان مراکز درمانی که سر کارشان حضور ندارند چه میزان استرس و نگرانی برای مراجعه کنندگان ایجاد می کند. همان پژوهش نشان داده است بیش از نیمی از افراد قبل از رسیدن نوبت شان به وضعیت موجود اعتراض کرده و تقریباً ۲۰ درصد آنها هنگام رسیدن نوبت شان به فرد خاطی پرخاش می کنند.
غیبت از محل کار یکی از اعصاب خردکن ترین مشکلاتی است که مراجعه کنندگان با آن مواجه می شوند. مدیران یک سازمان نقش اصلی را در کاهش این نارضایتی دارند؛ اگر دلیل کارکنان برای غیبت موقتی موجه است باید با یک نیروی دیگر این خلاء را پر کنند زیرا نباید هیچ بخشی برای مدت طولانی خالی بماند. اگر هم کارکنان دلیل موجهی بری غیبت ندارند باید با افراد خاطی با قاطعیت برخورد شود.

اشتباه های بیماران و همراهان شان

پرسیدن سوال های مربوط به هزینه ها و بیمه از کادر درمان

پزشک معالج مشغول معاینه بیمار است یا پرستار دارد آمپولی را که پزشک تجویز کرده است تزریق می کند که همراهان بیمار می پرسند: «ببخشید، واسه بیمه تکمیلی کی باید اقدام کنیم؟»، «می دونید هزینه بیمارستان چقدر می شه؟» و… جالب اینکه بیشتر آنها وقتی پاسخ مورد نظرشان را دریافت نمی کنند عصبانی می شوند. به گفته دکتر تیزبین پرسیدن سوال های مربوط به امور مالی و بیمه از کادر درمان نه تنها باعثاختلال در کار درمان می شود، بلکه وقتی را که باید صرف رسیدگی به بیماران دیگر شود نیز تا بیش از ۲۰ درصد تلف می کند. وظیفه کادر درمان تنها رسیدگی به وضعیت سلامت بیماران است؛ بنابراین اگر سوالی درباره امور مالی و بیمه دارید باید از بخش حسابداری یا بیمه بیمارستان بپرسید.

داد و فریاد کردن برای رسیدن سریع تر به مقاصد

شکی نیست که خود نفس مراجعه به مراکز درمان استرس از و ناراحت کننده است؛ بنابراین طبیعی است که بیشتر افراد از نظر روحی در شرایطی آسیب پذیر قرار داشته باشند. خلاصه اینکه هیچ کس با لبی خندان وارد بیمارستان نمی شود اما بعضی از افراد از داد و فریاد و ایجاد جنجال برای پیشبرد منافع شان استفاده می کنند. فرمول ساده ای است؛ جلب توجه و جنجال بیشتر مساوی است با راه افتادن بهتر کارها. متاسفانه ۳۵ درصد مدیران برای خاتمه دادن به جنجال ایجاد شده دقیقاً همان کاری را انجام می دهند که این نوع افراد انتظار دارند؛ یعنی بدون توجه به مقصر بودن یا نبودن کارکنان به آنها دستور می دهند تا کار آنها را زودتر راه بیندازند. متاسفانه این روش برخورد باعثمی شود افراد دیگر احساس کنند حق شان ضایع شده است و گاهی هم همین روش را برای پیش بردن اهداف شان در پیش می گیرند. بنابراین استفاده از روش «داد و فریاد!» به یکی از امور معمولی و روزمره تبدیل می شود.

گوش نکردن به صحبت های کارکنان

بعضی از بیماران به صحبت ها و توضیح های کارکنان خوب توجه نمی کنند؛ بنابراین آن کاری را که از آنها خواسته شده است، درست و کامل انجام نمی دهند؛ برای مثال از آنها خواسته شده است به هیچ وجه از روی تخت بلند نشوند اما به این توصیه عمل نمی کنند و به همین دلیل هم زمین نمی خورند. این مسئله علاوه بر تلف کردن وقت کارکنان و ایجاد مشکلات دیگری برای خود بیماران، باعثمی شود روند رسیدگی به بیماران دیگر نیز مختل شود. به گفته دکتر تیز بین دلیل بیش از ۲۵ درصد درگیری های مراکز اورژانس افرادی هستند که به دلیل رعایت نکردن توصیه های پزشکان بخش اورژانس، پس از ترخیص دچار مشکل دیگری شده و به ناچار دوباره به بخش ارجاع داده می شوند و بدتر اینکه تصور می کنند کادر درمان در انجام وظایف خود کوتاهی کرده و بیماری شان را درست درمان نکرده اند. بنابراین اگر دقیقاً متوجه نشده اید که پس از ترخیص از بخش اورژانس باید چه کار کنید ابهام های خود را آن قدر سوال کنید تا کاملاً توجیه شوید.

رعایت نکردن نوبت و نظم

واقعاً معلوم نیست چرا بعضی ها به طور ذاتی نظم پذیر نیستند و رعایت نظم و ترتیب هیچ معنایی برایشان ندارد. این افراد وقتی به مراکز درمانی مراجعه می کنند نیز همین رفتار را نشان می دهند. همیشه می توان افرادی را دید که در بخش پذیرش سعی می کنند، بدون رعایت نوبت دیگران کارهایشان را پیش ببرند، داروهایشان را از داروخانه بگیرند، نوبت ویزیت شان را جلو بیندازند و… همیشه هم افرادی هستند که نسبت به این رفتار واکنش های منفی و پرخاشگرانه نشان می دهند. دکتر شکیبایی معتقد است؛ بیش از ۷۰ درصد درگیری های مراجعه کنندگان با همدیگر سر همین عدم رعایت نوبت و به قول معروف «زرنگ بازی های» بعضی از افراد رخ می دهد. جالب اینکه بعضی ها کارکنان مراکز را نیز در بروز این مشکل و همدستی با این نوع افراد متهم می کنند و نسبت به کل آن مجموعه حس بدبینی پیدا می کنند.

ندادن اطلاعات درست

در بیشتر مواقع در بخش های اورژانس به دلیل شلوغی و ازدحام بیش از حد کادر درمان زمان زیادی برای بررسی همه جانبه سابقه بیماری هر فرد ندارند؛ بنابراین، اگر بیماران به جز مشکل اصلی شان برای مثال به دارویی حساسیت دارند، شکم شان هم درد می کند یا قبلاً آپاندیس و مثانه خود را جراحی کرده اند، باید بلافاصله پزشکان یا کارکنان اورژانس را در جریان قرار دهند تا از تلف شدن وقت جلوگیری شود. دکتر شکیبایی می گوید: «صادق باشید و به سوال ها با دقت جواب دهید زیرا در غیر این صورت ممکن است درمان خود را از مسیر درست منحرف کنید. عامل بسیاری از اشتباه های پزشکی ناشی از همین دادن اطلاعات نادرست است. این مسئله گاهی عواقب ناگواری بر جای می گذارد و خلاصه کار را به دعوا و کتک کاری با کادر درمان و در شرایط حادتر شکایت ها و درگیری های حقوقی و قضایی می کشاند.»

داشتن توقع بیش از حد یا نابه جا

براساس آمار در ۸۰ درصد موارد تعریف افراد عادی از بیماری ها با تعریف پزشکی آنها متفاوت است. به همین دلیل افراد تصور می کنند در هر شرایطی تا پای شان را داخل بخش اورژانس گذاشتند، همه کارکنان باید بقیه بیماران را رها کنند و تنها به بیمار آنها رسیدگی کنند. این حالت تنها زمانی اتفاق می افتد که بیمار واقعاً شرایط اورژانسی داشته باشد؛ در غیر این صورت باید روند عادی طی شود. از سوی دیگر، بیشتر افراد تصور می کنند به محض رسیدن به مراکز درمانی، از مطب پزشکان گرفته تا پیشرفته ترین بیمارستان تخصصی بلافاصله درمان می شوند و با سلامتی کامل آنجا را ترک می کنند. این تصور نیز با واقعیت منطبق نیست زیرا درمان هر بیماری سیری دارد که باید طی شود و متاسفانه بسیاری از آنها زمانبر نیز هستند. گاهی افراد به مراکزی مراجعه می کنند که تخصص با خدمت مورد نیاز آنها را ندارد؛ برای مثال مرکزی را در نظر بگیرید که امکانات مورد نیاز برای جراحی مغز و اعصاب، قلب، کودکان و… را ندارد. متاسفانه در ۴۰ درصد موارد مراجعه کنندگان به توضیح های کارکنان درباره مراجعه به مراکز دیگری که تخصص مورد نیازشان را دارند توجه نمی کنند و با همین کار فرصت طلایی برای درمان را تلف می کنند. نتیجه همه این موارد و موارد مشابه چیزی جز نارضایتی و درگیری نیست که البته کاملاً قابل پیشگیری است.

صحبت کردن بلند با تلفن همراه

همه در سالن انتظار یا در راهروها منتظر مشخص شدن وضعیت بیمارشان هستند که ناگهان صدای بلندی همه را در جا میخکوب می کند. وقتی همه به سمت منشا صدا بر می گردند، فردی را می بینند که با چهره ای سرخ شده در حال داد و فریاد است. همه کنجکاوند بدانند چه چیزی باعثناراحتی آن فرد شده است که می بینند طرف دارد با تلفن همراهش حرف می زند. هیچ چیز بیشتر از افرادی که در مراکز درمانی قدم می زنند و با صدای بلند با تلفن همراه خود صحبت می کنند، ‌آزاردهنده نیست. به گفته دکتر شکیبایی حرف زدن یا دعوا کردن فردی با صدای بلند با تلفن همراهش به طور غیر مستقیم روی آرامش و به قول معروف اعصاب بیماران و همراهان شان تاثیر می گذارد و احتمال بروز رفتار پرخاشگرانه در آنها را تقریباً تا دو برابر افزایش می دهد.

تندرستي/ شماره ۱۰۲/ ۲۹ فروردين ماه ۹۲/ سودا ماركاريان/ صفحه ۳۲

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات