تبلیغات
کد خبر: ۲۴۳۳۱۸

مرغ‌ها آلوده به سرب هستند!

آیا در پرمصرف ترین گوشت سفیدی که می خوریم، آلودگی به سرب وجود دارد؟

به گزارش افکارنیوز، دکتر معصومه ابتکار، عضو شورای شهر تهران چند روز قبل گفت: «در مرغ های مصرفی، سرب زیادی دیده شده است.» اما همه مقامات مسئول در این مورد سکوت کرده اند.

یک روز برنج، روز دیگر سبزیجات مثل پیاز و کاهو، امروز هم مرغ.

چندی پیش دکتر معصومه ابتکار، عضو شورای شهر تهران در مصاحبه ای بحثآلودگی مواد غذایی از قبیل سبزی ها و میوه ها را به سرب مطرح کرد و این میزان آلودگی را در مرغ های تهران تعجب آور خواند؛ اما آیا واقعاً در مرغ ها سرب وجود دارد؟ این ماده سمی چطور و از چه راهی ممکن است به مرغ داری ها راه یافته باشد؟ مصرف مرغ آلوده به سرب برای مصرف کننده چه پیامدهایی به دنبال دارد؟ اینها سوالاتی هستند که برای یافتن پاسخ آنها سراغ چند متخصص رفتیم.

بعید است!

واکنش دکتر هدایت حسینی، دامپزشک و معاون پژوهشی انستیتو تحقیقات تغذیه و صنایع غذایی کشور به این ادعا نه تکذیب است و نه تایید: «بعید می دانم چنین چیزی واقعیت داشته باشد چون آلودگی مرغ به سرب به راحتی امکانپذیر نیست.»

اینکه فلز سمی سرب از چه راه هایی ممکن است وارد زنجیره غذایی مرغ شده باشد، اولین سوالی است که او پاسخ می دهد: «به طور معمول مسیر ورود سرب به بدن انسان ها و حیوانات از دو طریق آب و مواد غذایی است اما اینکه این ماده سمی وارد جیره غذایی مرغ شده باشد، بعید به نظر می رسد. چرا که هم سازمان دامپزشکی نظارت کافی بر جیره غذایی مصرفی طیور دارد، هم خود دامدارها مراقب هستند چنین آلودگی هایی که مسمومیت های خطرناک و تلفات به دنبال دارند، وارد مراکز آنها نشود.»

دکتر حسینی یکی از راه های احتمالی ورود سرب به مرغداری ها را آلودگی های شهری می داند چون سرب معمولاً از منابع مرتبط با فضاهای شهری وارد چرخه طبیعت می شود.

او درباره سالن های پرورش مرغ می گوید: «این سالن ها ده ها کیلومتر با شهرهای مسکونی از جمله تهران فاصله دارند. بنابراین حتی اگر آلودگی سربی هم در میان باشد، من تصور نمی کنم منشا این آلودگی اطراف تهران باشد. چون همانطور که اشاره کردم مرغداری ها به دلیل بوی نامطبوعی که ایجاد می کنند، در فاصله زیادی از شهرها احداثمی شوند. چرا که هم زمین مورد نیاز برای احداثمرغداری ارزان تر است هم تولید به صرفه تر. با این اوصاف نه مرغداری آلودگی پیدا می کند و نه شهرهای اطراف. این گونه سالن ها با شرایطی که اشاره کردم نمی توانند آلودگی سربی ایجاد کنند اما در صورت صحت چنین ادعایی باید تعداد زیادی نمونه تهیه کرده و تحقیقات وسیعی در سطح کشور انجام بدهیم و ببینیم آیا سرب به جز کلیه و کبد و سایر احشا که از بدن خارج می شوند، در سایر بافت های خوراکی مرغ هم تجمع یافته است یا خیر؟»

وقتی خوراک مرغ سربی می شود

راه دیگر برای رسیدن به جواب این سوال که آیا مرغ ها آلوده به سرب هستند یا نه، این است که روش های احتمالی انتشار سرب در مرغ را بررسی کنیم. دکتر سارا مکرم، دامپزشک و متخصص جراحی دامپزشکی در مورد راه های انتشار آلودگی سرب در مرغ ها به سه مسیر آب، خاک و هوا اشاره می کند و می گوید: «منشا سرب موجود در هوا دود کارخانجات صنعتی، ماشین آلات و کوره هایی هستند که از سوخت نفتی استفاده می کنند. فاضلاب های صنعتی، کارخانجات ذوب فلزات، لوله های سربی داخل زمین و… که آب های زیرزمینی با این لوله ها در تماسند هم از جمله روش هایی هستند که آلودگی سربی آب را رقم می زنند. گیاهان و دانه های خوراکی پرورش یافته در خاک های آلوده به سرب ناشی از کارخانجات ذوب فلزات، پساب های صنعتی، کوره های صنعتی و لوله های سربی نیز از جمله مجراهایی هستند که ممکن است پرنده را با آلودگی سربی مواجه کنند. غذای اصلی مرغ دانه ذرت است و دامدار باید بداند منبع یا منابع ذرتی که به مرغ هایش می دهد کجاست؟ آیا آلودگی دارند یا نه؟»

سرب با ما چه می کند؟

اما اگر فرض کنیم سرب از مجرای نامعلومی وارد زنجیره غذایی مرغ شده است، در این صورت چه مشکلاتی برای طیور و انسان ها به وجود می آورد؟ دکتر حسینی در مورد ماهیت ماده سرب این گونه توضیح می دهد: «سرب فلزی است که در صورت ورود به بدن در بافت های بدن به ویژه کلیه ها و کبد تجمع پیدا کرده، باعثبروز مشکلات جدی می شود. مسمومیت با سرب چه در بزرگسالان و چه در کودکان سبب بروز آسیب های مختلف جسمی می شود و یکی از این آسیب ها در بچه ها، بروز مشکل در عملکرد بافت های عصبی آنان است.»

دکتر مکرم در مورد علائم مسمومیت با سرب می گوید: «فردی که دچار مسمومیت حاد سربی شده، علائمی همچون درد و ضعف عضلانی، فلج، درد شکمی، تهوع، کم خونی و آسیب کلیوی را نشان می دهد اما وقتی مسمومیت با سرب شکل مزمن به خود می گیرد. بیمار دچار ضعف حافظه، کاهش تمرکز، افسردگی، تهوع، سرگیجه، دردشکمی، عدم تعادل، گزگز و بی حسی اندام های انتهایی مثل انگشتان دست و پا، خستگی مزمن، سردرد و کم خونی می شود.» او در مورد خطرات سرب در اطفال هم هشدار می دهد و می گوید: «جذب سرب در کودکان به دلیل سرعت رشد، متابولیسم بالا و جثه کوچک سریع تر اتفاق می افتد. جنین مادران بارداری که سرب استنشاق کرده اند هم از شر آسیب های این ماده سمی در امان نیستند. این بچه ها یا زودتر از زمان موعد به دنیا می آیند و یا نارس هستند که بعد از تولد، علائم مسمومیت مزمن با سرب را به شکل بی اشتهایی، درد شکم، تهوع، کاهش وزن، کم خونی، نارسایی کلیوی، تحریک پذیری، ضعف، ناتوانی در یادگیری، مشکلات رفتاری و خشونت، کندی در یادگیری و دیر صحبت کردن در اطفال و عقب ماندگی ذهنی نشان می دهند.»

گیرم که در مرغ نبود، با سرب هوا چه کنیم؟

دکتر ربابه شیخ الاسلام، متخصص اپیدمیولوژی تغذیه در مورد نحوه ورود احتمالی سرب به زنجیره غذایی مرغ ها می گوید: «اول اینکه در مورد آلودگی احتمالی مرغ ها به سرب، شخصاً چندان مطمئن نیستم و شک دارم این خبر صحت داشته باشد. دوم اینکه احتمال وجود سرب در هوا بیش از منابع دیگر است. سطحی که سرب در هوا می ایستد پایین است و به همین دلیل بچه ها بیش از بزرگسالان در معرض خطر هستند. با ورود سرب به بدن فعالیت گیرنده های آهن مختل شده و بچه مبتلا به نوعی کم خونی خاص می شود که با خوردن قرص آهن هم بهبود پیدا نمی کند.» اما بر فرض اینکه مرغی آلوده به سرب باشد و مصرف کننده هم از این موضوع اطلاع نداشته باشد، ‌ آیا ماده غذایی ای وجود دارد که مصرف آن تاثیر مخرب سرب روی بدن را کاهش دهد؟ دکتر شیخ الاسلام می گوید: «اگر مرغ مصرفی آلوده به سرب باشد خوردن ماده یا مواد غذایی که زهر این ماده سمی را بگیرد، تصوری کاملاً بیهوده است و مانع از تاثیر سرب در بدن نمی شود.»

آیا باید نگران باشیم؟

اگرچه ماجرای آلوده بودن مرغ ها به سرب موضوع نگران کننده ای است ولی منابع مختلفی که ما این خبر را از آنها پیگیری کردیم نسبت به اظهارنظر صریح در این باره محتاطانه رفتار می کنند. بالاخره دکتر محسن مشکات، معاون بهداشت و پیشگیری سازمان دامپزشکی با گفتن این حرف که: ادعای آلوده بودن مرغ ها به ماده سرب به هیچ وجه مورد تایید سازمان دامپزشکی کشور نیست سعی می کند آب پاکی را روی دست همه بریزد، اما از حرف های در گوشی و غیر رسمی برخی مسئولان می شود فهمید که این موضوع، موضوعی نیست که فقط با یک تکذیب ساده حل و فصل شود.

تخم مرغ های سربی در نیویورک


آلودگی سربی مرغ که منجر به آلودگی تخم مرغ هم می شود در سایر نقاط دنیا هم سابقه دارد. در اکتبر ۲۰۱۲ نتایج تحقیقاتی منتشر شد که نشان می داد تخم مرغ های برخی از مناطق نیویورک آلوده به سرب هستند. در این خبر اعلام شده بود نیمی از مرغ هایی که در باغ خانه های مناطق مسکونی بروکلین، برونکس و کوئین پرورش می یابند سطوحی از آلودگی به سرب را نشان می دهند.

پس از بررسی های بیشتر معلوم شد از هر ۵۸ تخم مرغ، ۲۸ مورد آلودگی سرب از ۱۰ تا ۷۳ پی پی ام داشته اند. اما مشکل اینجا بود که ساکنان این مناطق نمی دانستند مرغ هایشان به گروه مرغ های آلوده تعلق دارند یا خیر.

در نهایت تحقیقاتی درباره خاک محل زندگی و غذای مرغ ها انجام شد تا معلوم شود آلودگی به سرب چطور ایجاد شده است و اقدامات لازم برای کاهش آلودگی ناشی از سرب انجام شود.

در همین زمان دپارتمان سلامت نیویورک هشدار داد که آلودگی به سرب خطری جدی است اما این دپارتمان مردم را از خوردن مرغ و تخم منع نکرد. در واقع سازمان غذا و داروی آمریکا محدودیت مشخصی درباره مقدار مجاز سرب در تخم مرغ ها نداشت. در سال ۲۰۰۵ اتفاق مشابهی در مورد آبنبات هایی پیش آمد که گفته می شد به دلیل وجود سرب در کاغذشان، این ماده سمی به آبنبات منتقل شده است. در همان زمان مشخص شد که حداکثر میزان قابل قبول در آبنبات های مورد علاقه کودکان ۱۰۰ پی پی ام است.

در اتحادیه اروپا هم قوانینی در این باره وجود دارد. طبق گفته سخنگوی اتحادیه اروپا در بخش سلامت مصرف کنندگان، مرغ هایی که بیش از ۱۰۰ پی پی ام آلودگی سربی دارند از چرخ مصرف حذف می شوند.

تندرستي/ شماره ۱۰۵/ ۱۹ ارديبهشت ماه ۹۲/ ليلا حسين زاده/ صفحه ۱۴

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات