گفتگویی خواندنی با بازیگر نقش اصلی " پروانه "
از کودکی یکی از آرزوهایم بازیگر شدن بود.
به گزارش افکارنیوز، سارا بهرامی متولد سال ۶۱ و فارغ التحصیل رشته تئاتر از دانشکده تنکابن است. او تا به حال در آثاری چون: سریال های «مثل یک کابوس» و «فرات»، فیلم «آینه های روبرو» و تله فیلم «شب طولانی» بازی کرده است. بهرامی بازیگر نقش پروانه در سریال «پروانه» بود که چندی پیش از شبکه سه سیما پخش شد.
بازیگری از کجا برای شما شروع شد؟
از کودکی یکی از آرزوهایم بازیگر شدن بود، اولین بار که در تئاتر حضور پیدا کردم نه سال سن داشتم و یادم است پدرم مرا به کانون پرورش فکری کودکان بردند و در کلاس های تئاتر آنجا اسمم را نوشتند.
پدر در زمینه هنر فعالیتی داشتند؟
نه اما خیلی دوست داشتند که من بازیگر شوم.
جالب است چرا که اکثر بازیگران در اوایل ورودشان به این حیطه با مخالفت خانواده هایشان مواجهند اما برای شما کاملاً برعکس بوده.
بله و همین یکی از عواملی است که باعثشده در این سال ها با انگیزه کار کنم علاقه پدر و مادرم به بازیگر شدنم بوده و اینکه در همه شرایط پشتیبان و همراهم بودند و تنهایم نگذاشته اند.
اگر حمایت های پدر و مادرتان نبود فکر می کنید الان در این جایگاه بودید؟
قطعاً علاقه شخصی خودم هم در رسیدنم به اینجا تاثیرگذار بوده چرا که بازیگری شغلی نیست که بتوان بدون علاقه ادامه اش داد و هر آن ممکن است کم بیاوری و قیدش را بزنی اما فقط به یک شرط ماندگار می شوید و آن هم علاقه است و یک بازیگر عمرش را در این راه می گذارد.
خانواده الان با دیدن کارهایتان باز هم تشویق تان می کنند؟
بله، بیشتر از همه پدرم خوشحالند که من در این حیطه رشد کردم و هر آنچه هستم را با تمام عشقم به خانواده ام تقدیم می کنم خیلی برایم جالب است که مادرم ارتباط خوبی با پروانه برقرار کرده و مدام پیگیر ادامه سریال هستند.
این طور که پیداست شما بیشتر از کارهای تصویری در تئاتر متمرکز هستید؟
اما این به معنی انتخاب تئاتر و متمرکز بودنم در این شاخه نیست. رشته تحصیلی ام تئاتر است و بسیار دوستش دارم و تصمیم ندارم که خودم را از تئاتر دور کنم و معتقدم یک بازیگر به حضور روی صحنه تئاتر نیاز دارد.
آخرین کاری که از شما پخش شد مجموعه «پروانه» بود. چطور به این مجموعه پیوستید؟
اول اینکه باید بگویم لطف خداوند شامل حالم شد که با نقش پروانه دیده شدم. چهار سال پیش در دفتری تست بازی داده بودم و در آنجا دستیار جلیل سامان بازی مرا دیده بود و برای شروع پروژه پروانه مرا به جلیل سامان معرفی کرده بود. از روزی که برای اولین بار به دفتر ایشان رفتم و فیلمنامه را خواندم تا یک ماه بعد در حال آزمون و تست بودم و چندین سکانس را با حال و هوای متفاوت برایشان بازی کردم و بعد از این مدت پروانه به من سپرده شد.
از همان اول گزینه اصلی شان برای انتخاب این نقش شما بودید؟
نمی دانم و این را باید از خودشان بپرسید با شناختی که از ایشان دارم و حساسیتی که به کارشان دارند به راحتی هر فردی را قبول نمی کنند و فکر می کنم تمام این رفت و آمدهایی که برایم در دفترشان رقم خورد تا به من اعتقاد کنند هم ناشی از همین میزان حساسیت بود.
نقشی که ایفا کردید بر می گردد به سال های قبل از پیروزی انقلاب و قطعاً شما در آن دوره از تاریخ معاصر حضور نداشتید، چطور با آن فضا آشنا شدید؟
در ابتدا و قبل از حضور در جلوی دوربین جلیل سامان به من حدود ۲۰۰ سوال طرح شده داد و از من خواست که درباره آنها فکر کنم و فکر کردن درباره سوال ها مرا مجبور به خواندن مجدد فیلمنامه می کرد و همین باعثشد تا تک تک آدم های آن دوره را بهتر بشناسم و با آنها به نوعی زندگی کنم. علاوه بر این ایشان چندین کتاب معرفی کردند که در زمینه همین گروهک های سیاسی بود، ضمن اینکه تمام ما مادران و پدران مان در آن دوره زندگی کرده اند و تعریف های آنها از همان زمان هم به من کمک بسیاری کرد. در کل باید بگویم فیلمنامه به من کمک کرد تا پروانه را خوب بازی کنم.
چقدر به این نقش تعلق خاطر داشتید؟
خیلی زیاد. اتفاقاً چندی پیش به جلیل سامان گفتم که نمی دانم من روی پروانه تاثیر گذاشتم یا او روی من!
برای حضور در این سریال حضور جلیل سامان برایتان اهمیت بسیاری داشت یا فیلمنامه و نقش؟
روز اولی که به دفتر رفتم و ایشان گفتند که کار قبلی ام سریال «ارمغان تاریکی» بود گفتم که متاسفانه موفق نشدم که این سریال را کامل ببینم و مجموعه را به طور کامل با پیشنهادشان دیدم که معتقدم فیلمنامه خیلی خوب نوشته شده بود و من همان لحظه به خودم گفتم که چه فرصت و شانس خوبی تصمیم شده چرا که فیلمنامه پروانه هم به خوبی ارمغان تاریکی نوشته شده بود و همچنین مسئولیت سنگینی بر دوش من گذاشته شده بود تا این نقش را بازی کنم. یادم است روزهای ابتدایی که بعد از ساعت ها تمرین تئاتر برای دورخوانی به دفتر می رفتم هنوز بازی نقش پروانه را به طور قطعی به من نداده بودند و به خاطر همین من هم
تمام تلاشم را کردم تا خود را ثابت کنم.
بزرگترین انتقادی که به این مجموعه می شود این است که خیلی به سریال قبلی جلیل سامان «ارمغان تاریکی» نزدیک است.
در وبلاگ جلیل سامان هم این انتقاد را به او کرده بودند و ایشان در پاسخ گفته بودند که من یک دختر و یک پسر دارم اما هیچ گاه آنها را با هم قیاس نمی کنم. اما خوودم تفاوت های بسیاری بین این دو سریال می بینم، نظر شما درست است اما چه اشکالی دارد که ما در یک دهه از زمان دو روایت از دو زندگی مختلف ببینیم؟
با توجه به اینکه شما بیشتر از کارهای تصویری در زمینه تئاتر فعال بودید، جذابیت تصویر تا چه میزان برایتان اهمیت داشت؟
خیلی برایم جذابیت دارد اما به دلیل اینکه تفاوت ظاهری ام با پروانه خیلی زیاد است اکثر مردم مرا نمی شناسند اتفاق مهمی که در این بین وجود دارد این است که وقتی نقشی را خلق می کنی دلت می خواهد که دیده شوی و این در تئاتر بارها برایم اتفاق افتاده که بین صدها تماشاچی دیده می شوم و در سریال ها همه ایران می بینند که طیف گسترده تری را در بر می گیرد و حس خوبی را هم به من بازیگر منتقل خواهد کرد. از نظر حرفه ای هم به هر حال در جامعه تئاتر، سینما و تلویزیون بیشتر شناخته می شوم.
چهره شما در این سریال به دخترهای دهه پنجاه خیلی نزدیک شده، خودتان این را دوست داشتید؟ و اصولاً اینکه ظاهر یک بازیگر با نقش اش کمی متفاوت باشد را قبول دارید؟
بله از گریم ام راضی بودم حقیقتش این است که زیاد به این موضوع فکر نکردم اما برای فکر کردن به این مسئله خیلی زود است شاید در سال های آینده پس از خلق نقش های متفاوت نظرم با الان فرق کند.
برای آینده حرفه ای تان برنامه خاصی دارید؟
برنامه مهمی که دارم این است که می خواهم خوب زندگی کنم و معتقدم این مهمترین برنامه ام است. تا به اینجا تمام سعی ام را کرده ام و آزمونی را پشت سر گذاشته ام تا به طور جدی خود را ثابت کنم و نقاط ضعف و قوتم را به همگان نشان دادم و الان هم واقعاً دلم می خواهد که تئاتر کار کنم و دلم برایش تنگ شده، در مورد کار هم از خداوند می خواهم تا کمکم کند انتخاب های درستی را داشته باشم و صبورانه، آهسته و پیوسته کار کنم.
جمله پایانی…
تشکر ویژه ای دارم از خانواده ام که با حمایت هایشان همیشه یاری ام کردند و خانمی که در نه سالگی ام به من هنر تئاتر را آموختند و من لذت هنر آموز بودن را در کنارشان تجربه کردم و همه عزیزانی که در شهر اصفهان به من کمک کردند در دانشگاه و اساتید، گروه مجموعه پروانه و پیام دهکردی.
راه زندگي/ شماره ۳۷۶/ پانزدهم ارديبهشت ماه ۹۲/ مائده ميري/ صفحه ۵۸