دنیای بعد از مرگ چه جور دنیایی است؟!
هر سال صدها نفر در سراسر دنیا بعد از مرگ، از چند دقیقه تا چند ساعت که از لحاظ پزشکی مرده محسوب میشوند، ناگهان به زندگی باز میگردند.
به گزارش افکارنیوز، در سریالهای مناسبتی ماه رمضان در چند سال گذشته مضمون زندگی پس از مرگ تکرار شده است که در آنها شخصیت اول ماجرا یک روح سرگشته میان مرگ و زندگی حیران است موضوعی که از علاقه مردم به شناخت دنیای پس از مرگ در ایران خبر میدهد.
دان هیوستن یکی از افرادی است که مرگ را از نزدیک تجربه کرده است. همسر دان در این باره میگوید: «دان شب به رختخواب رفت در حالی که خوب و سرحال بود، اما صبح وقتی سراغش رفتم تا بیدارش کنم دیدم او نفس نمیکشد و مرده است. فورا اورژانس را خبر کردیم و او را به بیمارستان رساندم. اما دان هیوستن این اتفاقات را به یاد ندارد. او میگوید، در تمام این مدت در فضایی روشن و نورانی وجود داشته و فرشتگانی در اطرافش وجود داشتند که در طول مدت با او صحبت میکردند. او به یاد دارد بعد از خواب وارد یک اتاق سفید رنگ شده و با فرشتگانی که مهربانی و محبت زیادی با او داشتند همکلام شده است. دان
هیوستن درباره تجربه مرگ میگوید: «واقعا تجربه عجیب و در عین حال شیرینی بود. از فضایی که در آن حضور داشتم ترس نداشتم اما موقعیتی که در آن قرار داشتم مرا هیجانزده کرده بود.» او در این باره میگوید: «وقتی درون اتاق سفید قرار گرفتم یکی از فرشتهها به من گفت که از میان ۲ در سفید رنگ یکی از آنها را انتخاب کنم و من دومین در را انتخاب کردم و پس از آنکه از آن در عبور کردم. به زندگی برگشتهام. وقتی از در سفید عبور کردم صدای پزشک و پرستارهایی که اطرافم بودند را میشنیدم که درباره وضعیت من صحبت میکنند. من انتخاب کردم که دوباره به زندگی برگردم و کنار خانوادهام باشم.» ریتا
فرانتی، پزشک معالج دان درباره این اتفاق میگوید: «وقتی ماشین اورژانس، دان را به بیمارستان رساند او به هیچ وجه علائمی از حیات نداشت. به هیچ یک از تحریکات ما پاسخ نمی داد و ما تقریبا از بازگشت او ناامید شده بودیم که ناگهان با آخرین تحریکات ما پاسخ داد و به زندگی برگشت. داستان بازگشت او به زندگی خیلی جذاب است.»
هر سال صدها نفر در سراسر دنیا بعد از مرگ، از چند دقیقه تا چند ساعت که از لحاظ پزشکی مرده محسوب میشوند، ناگهان به زندگی باز میگردند. روایت آنها از لحظاتی که در این دنیا نبودند، بسیار جالب و البته باورنکردنی است. این ادعا هنوز به لحاظ علمی ثابت نشده اما همچنان مطالبی درباره بازگشت از مرگ منتشر میشود و راوی مدعی است که تنها حقیقت را میگوید. در این شماره روایت پیرمردی آمریکایی به نام «کان تامسون جونیور» را از آنچه در جهان برزخ دیدهاست میخوانید…
صدا و زبان نا آشنا!
صحبت کردن راجع به زندگی و مرگ خیلی راحت است اما وقتی چیزی را تجربه میکنید که دیگران حسش نکردهاند متوجه میشوید زندگی برایتان پیام مهمی دارد که میخواهد آن را از طریق شما به گوش همه برساند، پیامی که من تا ۷۰سالگی قادر به درکش نبودم و تنها یک بیماری مهلک توانست معنی زندگی را به من بیاموزد. چند سال پیش یک اتفاق بزرگ در زندگی من روی داد، اتفاقی که خداوند مقرر کرده بود آن را از طریق بیماریای به نام سرطان روده بزرگ در زندگیام وارد کند. تا قبل از این اتفاق اگر بگویم به هیچچیزی اعتقاد نداشتم درست گفتهام و تمامی اعتقادات مذهبی راجع به جهان بعد از مرگ را تنها یک
خرافات فرض میکردم. تا اینکه روزی متوجه شدم بیماری سرطان به تمام بدن من نفوذ کرده و بهتدریج با تشدید بیماریام آگاهی و حساسیتم را نسبت به محیط اطراف از دست دادم. صداها برایم عجیب بودند و هردست نوشتهای که نشانم میدادند برایم مثل یک زبان ناآشنایی بود که گویی برای بار اول میدیدمشان تا اینکه بعد از رنج جسمی زیاد به کما رفتم و این بیهوشی موقت ۵ هفته طول کشید. زمانی که نزدیکان من برای سلامت و بازگشتم دعا میکردند من در آن لحظات در دنیایی دیگر شاهد سفری بزرگ و نورانی بودم که هرچقدر میگذشت به علاقه و اشتیاقم برای ماندن در آن فضا اضافه میکرد و تنها برگشت به
جسم فیزیکی بود که تبدیل به یک کابوس بزرگ برایم شده بود.
ورود به نور بزرگ
اگر از من بپرسند لحظه مرگ شبیه چیست میگویم مثل این میماند که از یک در وارد یک در دیگر بشوید و به همین کوتاهی اعتقادات و درکتان نسبت به اطرافتان متفاوت میشود؛ احساستان عمق بیشتری پیدا میکند و چنان فضای صلحآمیزی را تجربه میکنید که در هیچ جای این زمین تا به حال ندیدهاید. نمیدانم چطور اتفاق افتاد اما ناگهان احساس کردم داخل یک نور بزرگ احاطه شدهام که با رنگهای بینظیر ترکیب شده بود. آن نورها مثل گلهایی زیبا و معطری بودند که زیباترین گلخانههای این جهان هم نظیر آن را نخواهند دید؛ آنها گویی در اطراف من میچرخیدند و موزیکی که با حرکتشان در
فضا بهوجود میآمد مرا از خود بیخود میکرد. در آن لحظه تنها تصوری که از این نور داشتم این بود که آن نور و عشق خداوند است که آنطور مهربان در اطراف من حضور داشت. در آن لحظات مانند حبابی که درونش خالی است میتوانستم به راحتی از جایی به جای دیگر سیر کنم مانند این بود که خودم راهنمای سفری بودم که در آن قرار داشتم و نور الهی مرا با آرامش و صلح احاطه کرده بود. اما برای من سختترین مرحلهای که در آن سفر تجربه کردم بخشی بود که من از آن به دیدن یک فیلم سینمایی تعبیر میکنم.
سختترین لحظه پس از مرگ
اتفاقات یکی بعد از دیگری در مقابل چشمان من ظاهر میشدند، تصورش هم سخت است اینکه همه حرفها، تفکرات، تصمیمها، اعتقادات و همه ریز و درشت کارهایی که در طول زندگی کردهای را در مقابلت به نمایش در بیاورند و تو با نگاه کردن این فیلم سینمایی که خودت کارگردانش بودهای به قضاوت بنشینی و آن قدر با دقت و ظرافت خودت و زندگیت را تحلیل کنی که دیگر حاضر نباشی حتی یک بار هم به آن فیلم نگاه کنی. من در تماشای فیلم زندگیام هر وقت که روی حادثه یا رفتاری خاص تمرکز میکردم آن صحنه برایم بزرگ میشد و ناگهان میدیدم که در آن جا حضور دارم و خودم را تماشا میکنم. خیلی سخت بود و اگر
بارها هم از من بپرسند سختترین لحظه بعد از مرگ کدام قسمت است من این بخش را جزو یکی از سختترین و دردناکترین قسمتها میگذارم بهخصوص اگر فردی باشی که در طول زندگیات اشتباهات زیادی را مرتکب شده باشی یادآوری زندگیات مثل یک جهنم واقعی است اما چیزی که در تمام این صحنهها حس کردم این بود که در تمامی لحظات زندگیام، نور و عشق الهی همراه من حضور داشت و مراقبم بود اما من هرگز حضور او را تا مرگ حس نکرده بودم. من با نوری که در آن احاطه شده بودم حرف زدم. نور از من خواست تا برگردم و به دیگران عشق بورزم و در زندگیشان تاثیر بگذارم. در آن لحظه فردی بسیار زیبا را دیدم که
به طرفم آمد و همه بدن مرا با نور پر کرد. آن نور احساس عشق بینظیری را در من بهوجود آورد و مرا بار دیگر به دنیای زمینی برگرداند.
بازگشت از مرگ
بيماري من از بين رفت اما من با اين تجربه، عشق بيچون و چرا به همه مخلوقات خداوند را ياد گرفتم و حالا برخلاف گذشته هيچ ترسي براي مرگ ندارم. براي همين است كه از بحث كردن و دشمني با ديگران بيزارم و ميخواهم همه را دوست داشته باشم و به تمامي انسانها عشق بورزم زيرا ما از ديگران جدا نيستيم و همگي يك روح بزرگ هستيم. در لحظاتي كه تجربه نزديك به مرگ را داشتم روحهايي را ملاقات كردم كه در غم و نگراني بزرگي بودند و در آن لحظه دلم ميخواست كمكشان كنم اما نوري كه مرا احاطه كرده بود به من فهماند كه تمامي اين روحها بعد از گذراندن اين مرحله ميتوانند به نور خداوند بپيوندند و رنجي كه
اين روحها متحمل شدهاند در نتيجه كارهايي است كه در زندگي دنيا مرتكبشان شدهاند. من به زندگي دنيا برگشتهام اما از داشتن مسئوليتي كه خداوند از من خواسته احساس غرور ميكنم. عشق به ديگران بزرگترين مسئوليتي است كه بايد در اين جهان انجام دهيم، عشقي بيچشم داشت و الهي كه ما را به خداوند متصل كند. مهم نيست در چه سني به اين درس برسيد اما هرچه زودتر عشق به ديگران را شروع كنيد، حضور خداوند را بهتر حس خواهيد كرد. گاهي اوقات با خودم فكر ميكنم شايد عشق، تنها هدفي بود كه خداوند ما را برايش خلق كرد.