چرا برخی از ابراز احساسات میترسند؟!
بسیاری از مردم به ویژه کسانی که عادت به تملق دارند، فکر می کنند که دیگران قادر نیستند احساسات حقیقی آنها را درک کنند و صرفاً به حرف هایی که می شنوند، اکتفا می کنند.
به گزارش افکارنیوز، اولین و نخستین رهنمود سواد عاطفی این است که یاد بگیریم عواطف و احساسات مان را صادقانه ابراز کنیم. بیان صادقانه احساسات، ساده ترین تمرین برای ایجاد رابطه صادقانه و اصولی با دیگران است. احساس و عاطفه ای که ساختگی و دروغین باشد، گیج کننده و غیر سازنده است و علاوه بر اینکه هیچ خلاقیت، موفقیت و نوآوری را برای ما به همراه ندارد، شخصیت حقیقی ما را نیز زیر سوال می برد و از ما شخصیتی ساختگی و دروغین می سازد.
بسیاری از مردم به ویژه کسانی که عادت به تملق دارند، فکر می کنند که دیگران قادر نیستند احساسات حقیقی آنها را درک کنند و صرفاً به حرف هایی که می شنوند، اکتفا می کنند. در صورتی که به محض آنکه فردی پنجره قلب خود را به روی دیگران می گشاید، تمام قدرت های شهودی در فرد مقابل بیدار می شود و او به واسطه همین درک شهودی و مستقیم، قدرت می یابد که احساس و عاطفه راستین را از نمونه بدلی آن تشخیص دهد. بنابراین هرگاه تصمیم می گیریم به دیگران مهر بورزیم، باید سعی کنیم این کار را از صمیم دل و صادقانه انجام دهیم.
چرا عده ای از ابراز احساسات شان می ترسند؟
مشکل و مانع اصلی در هنگام ابراز احساسات، والد ایرادگیر ماست که همچون نگهبانی خشن، از صندوقچه عواطف و احساسات ما محافظت می کند و دائماً ما را از ابراز احساس واقعی خود به دیگران برحذر می دارد. در این مواقع معمولاً والد ایرادگیر ما زیر گوش مان زمزمه می کند که:
اگر احساساتم را صادقانه به او ابراز کنم، قطعاً در نظرش حقیر و کوچک می شوم.
اگر این حرف را بزنم، او احساس غلبه و برتری می کند و من را به خاطر احساساتی که به او دارم، ضعیف می شمارد و با من رفتاری تحقیرآمیز خواهد داشت.
اگر او بفهمد من تا چه اندازه او را دوست دارم، آن وقت فکر می کند که خیلی محتاج او هستم.
اگر او از احساس حقیقی من باخبر شود، رابطه مان به هم می خورد.
اگر این حرف را بزنم، ممکن است احساسات او جریحه دار شود و بعد خودم ناراحت شوم.
والد ایرادگیر درونی ما صحنه عجیب و غریبی از خود می سازد، اما باید شجاعت به خرج دهیم و به رغم مخالفت های والد ایرادگیر، با احساس خود نسبت به دیگران صادق باشیم. برخورد صادقانه ما با احساسات مان و صداقت در ابراز آنها به دیگران، سبب می شود از جانب عزیزان مان مورد مهر و محبت قرار بگیریم و نیازهای عاطفی مان برطرف شود. آن وقت است که در می یابیم قوانین قدیمی مربوط به صرفه جویی محبت، چقدر اشتباه بوده است و به این شکل، والد ایرادگیر درونی ما به تدریج قدرت خود را از دست می دهد.
ابراز احساسات، از وظایف انسانی هر فردی است
هرگونه نوازش یا کلام محبت آمیز، همواره باید به گونه ای ابراز شود که مثل یک شعر عاشقانه، لطیف و تاثیرگذار باشد. مهم نیست شعر عاشقانه احساسات ما بلند است یا خلاصه و کوتاه؛ مهم این است که از صمیم قلب، بدون تملق و صادقانه باشد. این نوازش حتی اگر فقط یک رفتار دوستانه یا یک جمله محبت آمیز باشد نیز حداکثر اثرپذیری را دارد و پیام صادقانه احساسات ما را به گوش عاطفه طرف مقابل می رساند.
همه ما برای آنکه پنجره های قلب مان را به روز دیگران باز کنیم، نیازمند آن هستیم که زندگی خود را مورد بررسی قرار دهیم و از خود بپرسیم چند بار در روز، به این وظیفه اساسی و فطری خود عمل می کنیم؛ یعنی عشق و محبت خود را به اعضای خانواده و عزیزان مان ابراز می کنیم و نیازهای عاطفی خود و دیگران را برطرف می سازیم.
راز/ شماره ۲۸/ نيمه دوم تير ماه ۹۲/ صفحه ۵۸