اگر شهید نشدم در مسلمانی ام شک کنید
در زندان به قدری جای ما تنگ بود که به نوبت چند نفر می خوابیدیم و چند نفر دیگر می ایستادیم.....یک مسلسل را به پشتم گذاشتند،دیگری را روی سینه ام و یکی هم سیلی می زد و می گفت: پدر سوخته!بگو دوستانت چه کسانی هستند.گفتم: من هیچ دوستی ندارم،تک و تنها هستم.یکی از آنها گفت: نگاه کن،پدر سوخته را هر چه کتک می زنیم،رنگش تغییر نمی کند.می گفتند:تو را می کشیم. می گفتم:بکشید. به دهانم می زدند،هر دندانی که می افتاد می گفتند: پدر سوخته،دندان هایش دارد می ریزد و کسی را لو نمی دهد.
«عبدالحسین برونسی» این ها را با خنده تعریف می کرد. از آن روزهایی می گفت که به عنوان یک بنای ساده، به مبارزه بارژیم پهلوی می پرداخت تا به اعدام محکوم شد اما با پیروزی انقلاب، آزاد شد.
پس از انقلاب، به سپاه رفت و با شروع جنگ، راهی جبهه شد و همزمان به تحصیل علوم اسلامی می پرداخت. در طی سال های جنگ، مسئولیت های مختلفی را بر عهده گرفت تا روز وصال فرا رسید. پیش از شروع عملیات بدر با سرمستی تمام، وعده شهادت خود را به هم قطارانش داد: «در این عملیات ان شاء الله دیدار، دیدار یار است. امیدوارم که گمنام شهید شوم و جنازه ام به یاد سالار شهیدان کنار فرات و در کنار مولایم بماند.»
می گفت اگر در این عملیات شهید نشدم، در مسلمانی ام شک کنید! و این گونه بود که هم شهید شد و هم اثری از پیکرش بر جای نماند.
اکنون پس از ۲۷ سال، پیکر او در شرق دجله پیدا شده است تا در وانفسای ایران گرفتار در زندگی شبه مدرن، یاد آور بوی بهشت باشد.
کتاب «خاک های نرم کوشک»، مجموعه خاطراتی است درباره شهید برونسی از زبان همسر او، «معصومه سبک خیز»، و همرزمانش که در ۱۳۸۳ش، به چاپ رسید و به یکی از پر فروش ترین کتاب های تاریخ ایران مبدل شد.
منبع: هفته نامه پنجره