آرام باشید تا فرزندتان هم آرامش داشته باشد
وقتی پدر یا مادر طفلی عصبی و مضطرب باشند، ناخواسته کودکی مضطرب و عصبی پرورش می دهند.
به گزارش افکارنیوز، چرا به محض اینکه با لجبازی و خودخواهی کودکی روبرو می شویم، ناگهان تغییر اخلاق می دهیم، از کوره در می رویم و اجازه می دهیم رفتار فرزندمان تعیین کند که چه رفتاری از ما سر بزند؟
علت این امر ممکن است کمی صبر و تحمل ما باشد و این، در حالی است که همه مان قبول داریم. یک پدر یا مادر آگاه قبل از اینکه در برابر رفتارهای کودک واکنش نشان بدهد، باید کمی صبر کند و ابتدا احساسات خود را تحت کنترل در آورد و سپس به فکر کنترل کودک بیفتد.
بهترین راه برای اینکه از واکنش های آنی خود در مقابل رفتارهای کودک جلوگیری کنیم، این است که بدانیم چه عواملی ما را عصبی و تحریک می کند و چه زمانی نمی توانیم احساسات خودمان را مدیریت کنیم و بعد، باید تغییر در خودمان ایجاد کنیم تا بتوانیم رفتار بچه ها را تغییر بدهیم.
وقتی پدر یا مادر طفلی عصبی و مضطرب باشند، ناخواسته کودکی مضطرب و عصبی پرورش می دهند.
وظیفه شما عصبانیت نیست
به عنوان مثال، شما قصد دارید به فرزندتان دوچرخه سواری یاد بدهید، اما او به حرف های شما توجه نشان نمی دهد و به شیوه خودش عمل می کند و رفتارش موجب عصبانیت شما می شود طوری که ناگهان بر سر او فریاد می کشید. کودک با شنیدن صدای فریاد شما بلافاصله مضطرب می شود و دوچرخه را پرت می کند روی زمین، پایش را روی زمین می کوبد و با گریه می گوید؛ من این دوچرخه را دوست ندارم و شما که زحمت کشیده و پول خرج کرده و برایش دوچرخه خریده اید و زمان گذاشته اید تا به او دوچرخه سواری بیاموزید، اما به جای قدرشناسی، برخورد بد فرزندتان را دیده اید، شروع به سرزنش او می کنید و احتمالاً می گویید که او
لیاقت داشتن دوچرخه را ندارد، یا جملاتی از این قبیل به زبان می آورید و بعد، کودک خشم و نفرت خود از شنیدن حرف های شما را با خراب کردن دوچرخه نشان می دهد. در حالی که یک پدر و مادر آگاه و صبور این را در نظر می گیرند که هیچ پدر و مادری موظف نیست دوچرخه سواری را به فرزندش یاد بدهد، اما موظف است احساسات خوود را کنترل کند، صبور باشد و با فرزندش درست رفتار کند.
اگر شما پدر و مادری کم صبر و تحمل هستید و زود عصبی می شوید، لازم است روی خودتان کار کنید تا به خاطر این ضعف شما فرزندتان دچار مشکل نشود. راهکارهایی که در این مقاله مطرح شده به والدین کمک می کند تا هنگام کار با کودک و ارتباط با او کمتر دچار تنش شوند.
به خودتان قول بدهید
به خودتان قول بدهید به خاطر بچه ها و تربیت آنها، احساسات خود را کنترل کنید. البته، سر و کله زدن با بچه ها کار آسانی نیست و چه بسا برای والدینی که صبر و حوصله ندارند و زود کاسه صبرشان لبریز می شوند، خیلی هم سخت باشد، اما همیشه یادتان باشد کودکان هیچ تقصیری ندارند و شما باید احساسات خود را کنترل کنید.
انتظار هر رفتاری را داشته باشید
اگر انتظار دارید کودک وقتی به سرویس بهداشتی می رود دمپایی بپوشد و اگر انتظار دارید هنگامی که از بیرون وارد خانه می شود، حتماً دستانش را بشوید؟ یا هنگام مکالمه شما با دیگران، دائم حرف تان را قطع نکند و… طبیعی است که ناراحت شوید و به طور معمول در همین مواقع است که افکار منفی در ذهن شما شکل می گیرد، خود را سرزنش می کنید و دنبال مقصر می گردید، یا نگران می شوید از اینکه کودک سهل انگارانه رفتار می کند. به این ترتیب موجی منفی وجودتان را احاطه می کند و به محض دیدن رفتاری ناخوشایند مثل بمبی منفجر می شوید. بهترین راه این است که بپذیریم کودک، کودک است و قبل از اینکه از او
انتظار انجام درست یک کار را داشته باشیم، باید خودمان همان کار را درست و خوب انجام بدهیم. بچه ها قبل از اینکه چیزی را بشنوند، می بینند و رفتارهای ما همیشه زیر ذره بین آنها است. بنابراین، منصف باشید و با وضع قوانین سخت و انتظارات بیش از اندازه، آنها را عصبی نکنید.
همیشه شما مسئول نیستید
برای اغلب والدین، درک اینکه مسئول چه چیزهایی هستند. کمی گیج کننده است. بعضی از پدر و مادرها در مقابل تمام کارها و وظایف کودک، حتی امور شخصی وی احساس مسئولیت می کنند و همین امر ممکن است آرامش کودک و خودشان را به هم بریزید. اگر شما پدر و مادری هستید که باور دارید در جزئی ترین کارهای فرزندتان باید دخالت داشته باشید بی شک در ارتباط با فرزندتان مشکل دارید و اولین کاری که باید انجام بدهید این است، به کودک کمک کنید تا بفهمد مشکل را چطور حل کند نه اینکه خود وارد میدان شده و مشکل او را حل کنید وگرنه، در آینده فرزندی ناتوان و بی عرضه و پر از مشکل خواهید داشت که قادر به انجام
امور مربوط به خودش نیست.
آماده رویارویی با شرایط بغرنج باشید
شما ممکن است روز کاری سختی را پشت سر گذاشته و هنگام برگشت به خانه خسته و کلافه باشید. در آن حالت ممکن است به محض ورود شما فرزندتان آشفته و سراسیمه به سمت شما بیاید و بگوید که قرار بود امروز با هم به سینما برویم، قول داده بودی، چرا زیر قولت زده ای و… آنقدر پشت سر هم شما را بازخواست کند که مجال توضیح دادن برایتان نماند.
درست در همین لحظه است که باید کنترل احساسات خود را در دست بگیرید، اول خودتان را آرام کنید و به خود بگویید هیچ چیز نمی تواند مرا عصبی کند. مهم نیست چقدر سخت است که آرامش خود را حفظ کنید، آنچه اهمیت دارد این است که بتوانید به خودتان مسلط بمانید و نگذارید احساسات منفی شما را هدایت کند.
خانواده جوان/ شماره ۱۹۵/ شهريور ماه ۹۲/ نجفي/ صفحه ۳۴