تبلیغات
کد خبر: ۲۶۲۵۶۱

فرزاد حاتمی:

کمیته انضباطی ۲۰ میلیون جریمه‌ام کرد!

فرزاد حاتمی همان جوانی که برای رفتار نادرستش بعد از شادی گلی که به ذوب آهن زده بود ۲۰ میلیون تومان و ۴ جلسه از سوی کمیته انضباطی جریمه شد.

کمیته انضباطی ۲۰ میلیون جریمه‌ام کرد!

به گزارش افکارنیوز، ۱۳ دی ۱۳۶۴ در محله «جوادیه» تهران به دنیا آمد. فوتبالش را از باشگاه راه آهن تهران آغاز کرد تا پس از آن در تیم قَبَلَه آذربایجان حضور پیدا کند. سپاهان مقصد بعدی او بود تا پس از این تیم صبا باطری، تراکتورسازی تبریز، استقلال تهران و فولاد خوزستان مقاصد بعدی اش باشند. با اینکه فوتبال اش خشن است اما پس از دقایقی گفتگو با او، مقابل ات جوانی خوش قلب و مهربان را می بینی که برای قضاوت درباره اش باشد او را بیشتر بشناسی. فرزاد حاتمی همان جوانی که برای رفتار نادرستش بعد از شادی گلی که به ذوب آهن زده بود ۲۰ میلیون تومان و ۴ جلسه از سوی کمیته انضباطی جریمه شد، آن قدر رئوف است که برای شادی دل دوستانش به آنها «نه» نمی گوید و در چمن و یا سالن حاضر می شود تا با بازیکنان غیر حرفه ای نیز بازی کنکد و از این طریق آنها را نیز خوشحال کند. او می گوید تنها عاملی که منجر به این شده که آنها بازیکنانی حرفه ای نشوند «شانس» است.

فوتبال چقدر استعداد می خواهد؟


فوتبال در خون آدم است. یکی در درس موفق تر است و دیگری در رشته و کاری دیگر. در بین ۱۰۰ تا فوتبالیست ۹۰ تای آنها اقوام فوتبالیست داشته اند.

پس تکلیف علاقه چه می شود؟


هر کاری مستلزم علاقه و پشتکار است. در اوج خستگی تنها علاقه است که می تواند آدم را به ادامه کار تشویق کند.

روزی چند ساعت تمرین می کنی؟


دو ساعت با تیم تمرین می کنم و یک ساعت نیز خودم و به تنهایی. این یک ساعت کاملاً شخصی است و برای برطرف کردن ضعف هایم آنها را انجام می دهم.

فکر می کنی حضور تماشاگران مهم است یا پخش زنده بازی ها!


مهمترین چیزی که می تواند موجب پیشرفت فوتبال شود، تماشاگران است. پخش تلویزیونی نیز می تواند پای مردم را به ورزشگاه باز کند.

مهمترین شاخصه یک تیم حرفه ای چیست؟


مهمترین شاخصه یک تیم حرفه ای داشتن امکانات است. متاسفانه در ایران امکانات اولیه وجود ندارد. من در حال حاضر بازیکنی ۲۷ ساله ام که راهم را پیدا کرده ام و ظاهر ورزشگاه نمی تواند من را خیلی جذب کند اما برای نوجوانانی که می خواهند تازه پای در این عرصه بگذارند خیلی مهم است و اشتیاق آنها را بیشتر می کند. از طرفی داشتن کلاس های آموزشی برای مربیان که آن شامل تغذیه و استراحت بازیکنان می شود می تواند در نهایت بچه ها را با این اصول اولیه آشنا کند تا شاهد حضور بازیکنانی حرفه ای در تیم های لیگ برتر حرفه ای باشند بلکه باید در تمامی رده ها و لیگ های مختلف آنها را با این اصول آشنا کنیم. کشوری مثل ژاپن آرزوی داشتن استعدادهایی مثل ما را دارد. در این کشور به ندرت زمینی را پیدا می کنی که لازم به چمن کردنش باشد. چیزی که برای داشتن فوتبال حرفه ای جزو امکانات اولیه است.

اما گاهی امکانات نیز داریم اما از آن بهره نمی بریم.


دوست دارم این را حتماً بنویسید. زمانی زمین چمنی در میدان راه آهن بود که از آن بزرگانی چون؛ فرشاد پیوس، جواد نکونام، مجتبی جباری و سید صالحی بیرون آمدند. خود من پدرم کارگر راه آهن بود و از همان زمین کارم را به صورت حرفه ای و در رده های مختلف شروع کردم. در آن زمان کمتر دیده می شد که آن زمین چمن خالی باشد. به اصطلاح یک دقیقه هم نفس نمی کشید. از ساعت ۸ تا ۱۲ که مدرسه فوتبال بود. ۳ ظهر تا ۸ شب هم نوجوانان و بعد از آن نیز جوانان و امید در آن تمرین می کردند. در حالی که الان آن زمین بدون استفاده است. من گاهی که برای دویدن به آنجا می رفتم می دیدم که فقط یک تیم کارگری در آن تمرین می کند در حالی که تیم های زیادی وجود دارند که می توانند از این زمین به بهترین شکل استفاده کنند.

تا به حال شده برای دل دوستانت با آنها بازی کنی؟


بله سعی می کنم با حضورم به دیگران انگیزه بدهم. وقتی حضور من در زمین یا سالن اشتیاق یا انگیزه دیگران را بیشتر می کند چرا از این کار دریغ کنم.

اگر بخواهی فوتبال امروز را با دیروز مقایسه کنی چه می گویی؟


همان طور که اشاره شد، من از ۱۰ سالگی فوتبال ام را با راه آهن شروع کردم. ۱۳ ساله بودم که به عضویت نونهالان این باشگاه درآمدم و بعد از آن با تیم های امید و بزرگسالان آن را ادامه دادم. در آن زمان من پولی برای کلاس ها نداشتم و خدا را شکر برای استعدادهایی مثل من نیازی به پرداخت هزینه نبود. البته پیش می آمد که در بین ما دو، سه نفری هم با واسطه و پرداخت هزینه به تیم می آمدند اما بقیه جورشان را می کشیدند در حالی که الان بیشتر بچه ها برای آمدن باید پول بدهند و اگر کسی نداشته باشد نمی تواند به این تیم ها راه پیدا کند.

با این تفاسیر کار برای بازیکنان شهرستانی خیلی سخت تر است.


بازیکنانی مثل علی دایی و کریم انصاری فرد را ببینید. آنها از شهرستان به تهران آمدند و رشد قابل قبولی کردند. آیا الان هم شرایط برای رشد بازیکنان در سراسر ایران یکسان است؟ اگر کسی استحقاق اش را داشته باشد می تواند به همان اندازه ای رشد کند که دیگران می کنند؟ همین موجب می شود که تیم های باشگاهی ما در مسابقات آسیایی چهارم شوند.

پیشنهاد ترانسفر داشته ای؟


سال ۲۰۰۸ که قَبَلَه آذربایجان بودم از تیم آرسنال کیف اوکراین پیشنهاد بازی داشتم. اتفاقاً ایمیل آن را نیز برای یادگاری نگه داشته ام و می خواهم روزی آن را به پسرم نشان دهم.

چرا؟


به خاطر اینکه من تنها پسر خانواده هستم و خانواده ام به شدت به من وابسته اند تصمیم گرفتم در ایران بمانم. همین الان نیز که در اهواز هستم و از آنها دورم روزگار را به سختی می گذرانم.

کمی درباره خودت و خانواده ات بگو.


ما اصالتاً اهل زنجان هستیم. روستای نیماور در ۲۰ کیلومتری زنجان. اهل محله جوادیه تهرانم و در خانواده ای مذهبی به دنیا آمده و رشد کردم. پدرم بازنشسته راه آهن است و مادرم خانه دار. دو تا خواهر دارم که ازدواج کرده اند و یک خواهرزاده ۸ ساله به نام یاشار دارم که اتفاقاً فوتبال خوبی دارد. مادرم که او را به مدرسه فوتبال می برد از بازی اش خیلی تعریف می کند.

مثل دایی اش است دیگر!


بله اما دایی اش برای او کاری نمی کند و نه تنها او را به جلو هل نمی دهد بلکه چنان پیراهن اش را می گیرد که نتواند تکان بخورد.(با خنده) می خواهم خودش رشد کند و من را واسطه خود قرار ندهد. او به اندازه کافی استعداد دارد. حیف است از تمام آن استفاده نکند.

با او تمرین می کنی؟


بله وقتی تهرانم با او تمرین می کنم.

کودکی ات چگونه گذشت؟


یادم می آید بچگی ام با دعواهایی که می کردم سپری شد. امیدوارم این مطالبم جنبه بدآموزی نداشته باشد اما معمولاً در تمام دعواها من کتک می زدم. یادم می آید یک بار موقع محرم در هیات زنجانی ها برای اینکه پرچم را از دست کسی بگیرم آن قدر او را زدم تا پرچم را به من داد. کلاً این چنین پسری بودم.

البته در فوتبال هم برخی را کتک زده ای!


بله. در آن بازی ما ۲ بر صفر عقب بودیم. وقتی که گل زدم خواستم توپ را بردارم که شهاب گردان نگذاشت و فکر می کنم تمام بازیکنان راه آهن را زدم و داور هم من را اخراج کرد.

کمیته انضباطی نیز جریمه سختی برایت در نظر گرفت.


۲۰ میلیون تومانی جریمه نقدی و محرومیت ۴ جلسه ای عاقبت آن رفتار بود. اتفاقاً تمام ۲۰ میلیون تومان را خودم پرداخت کردم.

چه مواقعی عصبانی می شوی؟


وقتی کسی شل بازی می کند مرا عصبانی می کند. از باخت بدم می آید و دوست ندارم مغلوب شوم.

زمانی بود که اکثر بازیکنان ما به دلایل مالی ترجیح می دادند به امارات بروند، تفاوت ترانسفر به امارات نسبت به دیگر کشورها مثل کشورهای اروپایی چیست؟


وقتی به لیگ هایی مثل امارات ترانسفر می شوی به دانش ات افزوده نمی شود و آنها هستند که از او چیزی می آموزند. در این مدت تو چیز زیادی یاد نمی گیری.

خودت دوست داری به کدام کشور بروی؟


آرسنال را خیلی دوست دارم و پوستری از سال ۲۰۰۰ این تیم نیز دارم که هنوزم آن را در اتاقم گذاشته ام اما ترجیح می دهم به آلمان بروم. فوتبال خشن و صنعتی آن همان چیزی است که باب میل من است.

چرا فولاد را انتخاب کردی؟


حضور حسین فرکی در این تیم موثر بود هر چند نمی توان از تماشاگران خونگرم این تیم نیز چشم پوشید.

ایشان در همایش بهترین های لیگ برتر فصل گذشته نیز مربی اخلاق شدند.


بله. ایشان اخلاق خوبی دارند و البته این موضوع موجب شده تا بازیکنان نیز از این موضوع سوء استفاده نکرده و همین رفتار را به صورت متقال داشته باشند. من جزو کسانی هستم که در اکثر تیم هایی که بازی می کردم با عوامل فنی تیم به مشکل بر می خوردم اما خدا را شکر با ایشان مشکلی ندارم و احساس می کنم کاملاً همدیگر را درک می کنیم.

تاکنون از لغو تمرین خوشحال شده ای؟


از این موضوع بدم می آید. استقلال هم که بودم حنیف عمران زاده من را به زور می کشید و می گفت دیرمان شده بیا برویم. آخر ما با یک خودرو می آمدیم و بر می گشتیم. من همیشه از لغو تمرین بیزار بوده ام و دوست دارم تمرینات منظم باشد.

نظرت درباره مربیان داخلی چیست؟


دانش مربیان ما خوب است اما یک مربی باید سخت بر عقیده اش بایستد. نباید با چند باخت دوباره به سیستم قبلی اش بر گردد. ثبات مدیریتی در این راستان بسیار مهم است. مجید جلالی ۳ سال در تیم فولاد بود و در این مدت بازیکنانی مثل آرش افشین و بختیار رحمانی را به وجود آورد.

لوکا بوناچیچ هم همین طور است.


لوکا بوناچیچ نیز به بازیکنان جوان خیلی بهاء می دهد. البته برخی کارهایش نیز خیلی خطرناک است. یادم می آید در بازی ای ۳ بر صفر از مس کرمان عقب بود اما دقیقه ۷۰ یک بازیکن جوان را به بازی آورد و در نهایت هم ۴ بر یک بازی را باخت. از آن طرف هم برخی مربیان ۲ بر صفر جلو هستند اما به جوان ها بازی نمی دهند. همه اینها به سلیقه مربی بستگی دارد.

تاکنون به افسردگی مبتلا شده ای؟


همچین حالتی را نمی شناسم و دوست ندارم درباره آن حرفی بزنم.(با قاطعیت)

منزوی چه طور؟


وقتی که بازی نمی کنم چه حقم باشد و چه نباشد، به این حالت دچار می شوم. در این مواقع با خودم خلوت می کنم. کلاً با این مسئله مخالفم که برای هر مشکلی به روانشناس مراجعه کنم. به نظرم با کمی تفکر درباره خود می توانیم به مشکل مان پی ببریم کافی است کمی به عقب برگردیم و رفتارمان را بررسی کنیم. باید همه چیز را روی کاغذ بنویسی تا یادت بیاید. البته بعضی وقت ها هم اشتباه از اطرافیان است و نباید خودمان را سرزنش کنیم.

تفریح ات معمولاً چیست؟


تفریح خاصی ندارم. بچه که بودم دوست داشتم تنیس بازی کنم. دست هایم کشیده و قوی بود اما به دلیل اینکه این بازی پرهزینه بود رفتم سراغ فوتبال. اگر به گذشته برگردم صددرصد تنیسور می شدم. راجر فدرر را هم خیلی دوست دارم.

حرف خاصی باقی مانده است؟


دوست دارم دو نکته را در پایان بگویم اول از مربیانی که برای من زحمت کشیده اند به ویژه آقای نعمتیان، فضل الله مقدادپور، آقای آل گونه، منصور گیوه ای، بهمن خداکرم و جناب سرهنگ نقوی که افتخار داشتم تا دو سال در زمان خدمت سربازی ام در فجر سپاه در خدمت ایشان باشم صمیمانه تشکر می کنم. و دوم اینکه من اهل مصاحبه نیستم و تنها به دلیل اینکه مجله «راه زندگی» خانوادگی است برای آگاهی والدین و علاقه ای که بچه ها به فوتبال دارند در این گفتگو شرکت کردم تا خدایی ناکرده راه اشتباه را نروند و سرنوشت شان را به درستی انتخاب کنند.

راه زندگي/ شماره ۳۸۴/ نيمه دوم شهريور ماه ۹۲/ گفتگو: سپهر درخشان/ صفحه ۸۴

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات