مهدی کامرانی:
فکر کردم ۳۰سالگی ازدواج میکنم، اما مجردم
مهدی کامرانی ستاره بسکتبال ایران، یکی از قهرمانان خود ساخته همین مرز و بوم است.
به گزارش افکارنیوز، خواندن سرگذشت انسان های موفق همواره برای اهالی پیشرفت و حاضرات در مسیر موفقیت پندآموز بوده است. مهدی کامرانی ستاره بسکتبال ایران هم یکی از قهرمانان خود ساخته همین مرز و بوم است که با دانستن چگونه قهرمان شدنش پی می بریم که همواره پول و رفاه خانوادگی عامل اصلی موفقیت نیست و آدمی خود باید جوهره آن را در وجودش داشته باشد.
مهدی کامرانی امسال چند ساله شد؟
۱۱ خرداد امسال(۱۳۹۲) ۳۱ سالم تمام شد و وارد ۳۲ سالگی شدم.
اهل کجا هستی؟
من متولد شهر ری هستم و همانجا بزرگ شدم.
زمانی که بسکتبال را شروع کردی انتظار چنین روزهایی را که قهرمان آسیا شوی و به جام جهانی ۲۰۱۴ اسپانیا پیدا کنی داشتی؟
(می خندد) شاید اسم کشورش را حدس نزده بودم، اما آمده بودم تا به چنین مراحلی برسم و حالا که توانستیم دل مردم ایران را شاد کرده و به قهرمانی آسیا و مسابقات جهانی برسیم خیلی خوشحال هستم و امیدوارم در اسپانیا هم نماینده شایسته ای برای ایران باشیم.
کمی به عقب برگردیم، ورودت به بسکتبال به چه شکل بود؟
از کودکی دو سه تا ورزش را با هم انجام می دادم. فوتبال، بسکتبال و والیبال! گاهی اوقات هم هندبال بازی می کردم. اما جالب بود که در محله مان بیشتر از هر مسابقه ای بسکتبال بازی می شد و جایزه های بیشتری هم می دادند و من هم بیشتر بسکتبال بازی می کردم. البته آن زمان در شاه عبدالعظیم باشگاه خاصی به شکل امروزی فعال نبود و بچه ها در قالب یک تیم محلی گرد هم می آمدند. بعدها همان هفت هشت نفر یک تیم شدیم و اسمش را منتخب شهر ری گذاشتیم.
مشوقت چه کسی بود؟
خودم. مشوق نداشتم. همه سرشان به کار خودشان گرم بود. البته طی سال های ورودم به عرصه حرفه ای بسکتبال، پدر و مادرم خوشحال شدند و مرا تشویق کردند، ناگفته نماند یک دوره مربی داشتم به نام آقای «احمد مازیستان» که خیلی کمکم کرد تا دلسرد نشوم و بمانم.
معمولاً بسکتبال را ورزش قشر مرفه می دانند و کشتی، رزمی و فوتبال را به جنوب شهری ها نسبت می دهند، چطور بسکتبال را انتخاب کردی؟
در آن برهه در محله ما خیلی عشق بسکتبال وجود داشت. در زمینی بازی می کردیم که روی آن ده سانت خاک نشسته بود. خودم در زمین آسفالت با کفش میخ دار فوتبال بازی می کردم تا کف آن صاف شود و وقتی به این مرحله می رسید با آن بسکتبال بازی می کردم. با همان کتانی در مناطق تهران اول می شدیم. هنوز هم حکم ها و مدال هایم را از آن دوران دارم.
شرایط مالی خانواده ات در چه سطحی بود؟
من در یک خانواده متوسط متولد شدم. پدرم در یک کارگاه آهنگری کار می کرد.
چند خواهر و برادر داری؟
سه خواهر و دو برادر دارم.
در آهنگری به پدرت کمک می کردی؟
برادران بزرگترم به پدرم کمک می کردند و پدرم به من که ته تغاری بودم توصیه می کرد درس بخوانم. من و پدرم به واسطه ۴۰ سال فاصله سنی خیلی با هم جور نبودیم و من فقط تابستان ها به آهنگری می رفتم.
یادت هست چه کارهایی در آهنگری انجام می دادی؟
پدرم پتک سنگینی داشت، او تعمیرکار قطعات ماشین های سنگین بود و فنرهای بزرگ کامیون و تریلی را تعمیر و مرمت می کرد. آن وقت ها انقدر کوچک بودم که زورم نمی رسید آن پتک را از زمین بلند کنم، اما می رفتم و کمک می کردم. آخر سر هم با سر و صورت سیاه به خانه بر می گشتم تا بگویم من هم مثل پدرم و برادرانم کار کرده ام.
از پدرت حقوق هم می گرفتی؟
نه، پول تو جیبی داشتم. آن هم در حد یک لواشک یا پفک خریدن. یادم هست عاشق قره قورت بودم و خیلی می خوردم. پدرم هیچ زمان پول زیاد به من و برادرانم نمی داد. سیاستش بود، چون نگران می شد که ما به سوی خلاف، سیگار و مواد مخدر برویم. به هر حال ما در محیطی زندگی می کردیم که همه جور آدمی در آن بود.
چقدر درس خواندی؟
محل تمرین تیم الکترا، شهرک غرب بود و من که سیزده ساله بودم باید برخی روزها از شهر ری تا شهرک غرب می رفتم. به محض برگشتن از مدرسه ناهار می خوردم و بدون مترو و این وسایل امروزی با اتوبوس و سواری ساعت ۳ بعدازظهر می زدم بیرون. ساعت پنج می رسیدم شهرک غرب و بعد از دو ساعت تمرین وقتی به خانه می رسیدم ساعت ده و نیم شب بود و وقتی داشتم لقمه آخر شامم را می خوردم بیهوش می شدم. با این همه دیپلمم را گرفتم. در آن سال ها دو سال عضو الکترا بودم و سپس به پیکان پیوستم و در نهایت هم در ۱۸ سالگی به تیم ملی بزرگسالان دعوت شدم و دیگر نشد درسم را ادامه بدهم.
متاهل هستی؟
خیر، هنوز ازدواج نکرده ام. چند سال پیش فکر می کردم سی سال ازدواج می کنم، اما هنوز مجردم.
شاخصه اصلی اخلاقت چیست؟
آدم خودگیری نیستم و مشکلات را با خودم حل و فصل می کنم و در جمع دوستانم بیشتر روی خندان و شوخم را نمایان می سازم. از افراد بداخلاق و حسود هم خوشم نمی آید و دوست دارم همه با من روراست باشند، چون خودم هم همین طورم.
اهل فیلم و سینما هم هستی؟
بیشتر طرفدار فیلم های خنده دار هستم.
پست تخصصی ات چیست؟
گاردراس، پست یک.
از اوضاع مالی ات راضی هستی؟
شکر خدا این اواخر که بسکتبال را به چشم حرفه ای نگاه می کنند اوضاع بهتر شده، اما هنوز پول حرفه ای نمی گیرم.
آرزوی ورزشی ات چیست؟
درخشش تیم ملی بسکتبال ایران در جام جهانی اسپانیا و المپیک ۲۰۱۶.
یک دعا؟
از خداوند سلامتی خودم و خانواده ام را خواهانم.
حرف پایانی؟
از شما و همکاران تان متشکرم و امیدوارم توانسته باشیم دل مردم را با قهرمانی در آسیا شاد کرده باشیم.
روزهاي زندگي/ شماره ۴۲۸/ نيمه دوم شهريور ماه ۹۲/ گفتگو از: محمدرضا مدني/ صفحه ۸۲