تبلیغات
کد خبر: ۲۷۲۹۵۷

بازیگری‌ که شبیه یک خواننده است! + عکس

یک بار با یک خواننده اشتباه گرفتند و اتفاقاً با من به جای همان خواننده عکس انداختند.

به گزارش افکارنیوز، متولد ۱۲ بهمن سال ۵۴ است و در تهران به دنیا آمده. او نخستین بار در سال ۷۷ به صورت حرفه ای مقابل دوربین رفت و با سریال «شمس العماره» نام خود را بر سر زبان ها انداخت. امیرحسین رستمی در بسیاری از فیلم های سینمایی و تلویزیونی مثل «نون و ریحون»، ‌ «آسمان همیشه ابری نیست»، «چشماتو ببند»، «قلب یخی»، «همسایه ها»، ‌ «دختران حوا» و… به ایفای نقش پرداخته اما آخرین کاری که از او دیدیم سریال «دودکش» بود، همچنین وی اخیراً با بازی در مجموعه «پژمان» هر روز در تلویزیون دیده می شود. امیرحسین رستمی را می توان یکی از پرکارترین مردان تلویزیون ایران نامید.

چه شوقی امیرحسین رستمی را به دنیای هنر کشاند؟


شاید به خاطر حس کنجکاوی بود که هنرمند شدم. من یک پسر متولد بهمن هستم، یک آدم بهمنی اساساً عنصر وجودی اش هواست و دوست دارد دنیاهای مختلف را کشف کند و شاید به خاطر همین بود که از بچگی همیشه کتاب های «تن تن» را می خواندم و عاشق داستان های او بودم، «تن تن» همیشه می رفت دنیا را می گشت.

با توجه به حس کنجکاوی تان چرا دانشمند نشدید؟


من دنبال کشف نبودم، کنجکاو بودم. «تن تن» هم یک خبرنگار بود. وقتی بزرگتر شدم متوجه شدم خبرنگار نمی توانم بشوم، چون با روحیاتم سازگار نبود. شاید می توانستم یک جامعه شناس بشوم.

پاسخ به این کنجکاوی را در هنر بازیگری پیدا کردید؟


وقتی ۱۶ ۱۵ سالم بود هر چه جلوتر می رفتم می دیدم من آدمی نیستم که پشت میز بنشینم و طبابت یا طراحی ساختمان کنم. فهمیدم یک جا نمی توانم بند شوم. نمی توانم بگویم پریشان اما ناآرام بودم و به خاطر همین ترجیح دادم بازیگر شوم.

این کنجکاوی را هنوز هم دارید؟


بله، روح من هنوز هم سرگردان است، دوست دارم الان که با شما صحبت می کنم یک جای دیگر بودم، شاید در یک کره دیگر!

دنیای هنر چقدر این حس کنجکاوی شما را پاسخگو بوده؟


حس می کنم اشتباهی آمدم و بازیگر شدم چرا که این چیزی نبود که من می خواستم.

مثلاً الان کجا بودید؟ در چه شغلی مشغول به کار بودید؟


اگر زندگی مثل فیلم بود و به عقب بر می گشتیم قطعاً این مسیر را انتخاب نمی کردم. شاید شهردار یک شهر و یا در یک جای دیگر در این دنیا مشغول فعالیت بودم. شاید در یک کشتی بودم، شاید جزو گروه سازمان ملل بودم و به کشورهای جنگ زده سفر می کردم و شاید…

به طور کلی زیاد فکر می کنید، درست است؟


فکر می کنم و مسائل مختلف را تحلیل می کنم. گفتم که روح ناآرامی دارم.

سینما و تلویزیون را هم تحلیل می کنید؟


نه، وقتم را آنقدر معطوف سینما و تلویزیون نمی کنم. مگر سینمای ما چقدر از لحاظ هنری بضاعت دارد؟ به نظرم نه سینمای مان قابل اعتناست و نه تلویزیون.

یعنی معتقدید سینما و تلویزیون ما حرفی برای گفتن ندارند؟


مشکل زیاد است و یکی دو تا هم نیست. ما مشکل بودجه داریم و به همین دلیل کارگردان ها نمی توانند با فراغ بال آن موضوعی را که می خواهند در فیلم هایشان بیاورند. کارگردان به خاطر همین کمبود بودجه مجبور است سریال ۶۰ ۵۰ قسمتی را به ۲۵ قسمت تبدیل کند تا تازه به موضوعی که می خواهد در فیلم برسد، نرسد. مشکل دیگر تلویزیون و سینمای ما ممیزها هستند و بعد هم نگاه مان بیمارگونه است که هیچ وقت نیمه پر لیوان را نمی بینیم.

در فوتبال وقتی یک بازیکن قرارداد یک میلیاردی می بندد اصولاً درصدی از آن را دریافت نمی کند یا بعد از چند ماه به او پرداخت می شود. در سینما و تلویزیون چطور است؟ شما یکجا دستمزدتان را دریافت می کنید؟


اگر در فوتبال این کار را می کنند که باز دست شان درد نکند چون فوتبالیست با این پول ها به دنبال خرید ماشین و… است. در صورتی که ما در زمین فوتبال نمی بینیم. فوتبال مان حاشیه شده تا فوتبال. مگر در دوران بازی ناصر حجازی، علی پروین و… از این پول ها در فوتبال جابجا می شد؟ الان اگر آب کنار زمین نباشد، بازیکن گرمازده می شود، نتایج را هم که می بینیم. این قدر برای فوتبال هزینه می شود اما همیشه خدا بغل مان می کند، فوتبال ما که دیگر فوتبال نیست، همیشه با اما و اگر و سلام و صلوات به جام جهانی می رویم و همیشه هم وجود خدا را در زمین احساس می کنیم، با این وضعیتی که فوتبال ما دارد به نظرم فوتبالیست ها خیلی زیاد پول می گیرند، یک مثال از سینما و تلویزیون بزنم، دور نمی روم، مثلاً در همین سریال «دودکش» موقع قرارداد ۱۰۰ بند می گذارند که ۹۹ بندش را ما باید عمل کنیم و یک بند هم برای تهیه کننده است. در ۹۹ بند می گویند سرت را بالا نکن، مویت را نزن و… اما خودشان کمتر به آن یک بند عمل می کنند.

یعنی در تلویزیون اصولاً دستمزد بازیگران را دیر پرداخت می کنند؟


اگر پول بدهند که خوب است. چهار پنج ماه طول می کشد تا دستمزدت را بدهند. مثلاً من در سریال «دختران حوا» که پربیننده ترین سریال هم شد کار کردم، اما یک سال بعد دستمزدم را گرفتم، شما حساب کنید وقتی یک سال بعد پولت را می گیری قطعاً از ارزش آن کم شده.

مشخص است که خیلی دلتان از وضعیت تلویزیون و سینما پر است؟


پر که نه، اما عادت کردیم دیگر. هر چیزی که در آن برنامه ریزی نباشد همین می شود. سریال «دودکش» بهترین سریال ماه رمضان شد اما ما دستمزدش را به موقع دریافت نکردیم. البته نباید حرفی هم جایی بزنیم.

پس دستمزد شما در مقایسه با فوتبالیست ها کلاً نابرابر است. درست است؟


در این هفت هشت سال اخیر تنها اتفاق مهمی که در فوتبال ما افتاده بالا رفتن رقم قراردادها بوده و برابری آن با کشورهای عربی و ژاپن و… اما تراز مالی قرارداد هنرپیشه های ایران را فکر می کنم به اندازه بازیگران افغانستان گذاشته ایم! بهترین بازیگر ایرانی را هم که بیاورید به اندازه یک بازیگر درجه سه ترکیه پول نمی گیرد. اینها همه از دردهای سینما و تلویزیون ماست.

اما گفته می شود فلان بازیگر سوپراستار برای حضور ده دقیقه ای در یک فیلم صد میلیون تومان گرفته است؟


نه، اینها حرف مجلات زرد است، چون پولی وجود ندارد که داده شود. با این وضعیتی که الان وجود دارد چند روز بعد به ما می گویند بیایید دستمزدتان را یک در ماشین بدهیم یا باتری، سیلندر و…

می گویند فلان بازیگر آقا وقتی در یک فیلم سینمایی متوجه شده یکی دیگر از بازیگران دستمزدی بالاتر از او گرفته سروصدا کرده. چرا این مسائل در سینمای ما وجود دارد؟


بعضی از این بازیگران سروصدا زیاد می کنند. هفت هشت نفر هستند که سروصدا زیاد می کنند اما صدا ندارند. البته یک بازیگر ممکن است از نظر مردم قدیمی تر باشد و وقتی متوجه شود یک بازیگر خیلی عادی به خاطر دوستی با تهیه کننده دستمزدی بیشتر از او گرفته طبیعی است که سر و صدا کند، من هم باشم بدتر از این می کنم.

در سینما مافیا داریم درست است؟


مافیا یک زمان بود، اما الان بیشتر بچه مافیا وجود دارد که قدرت شان هم قدرت آنچنانی نیست.

در انتخاب نقش، ‌ دستمزد چقدر برای شما اهمیت دارد؟


چیز بی اهمیتی نیست، اما اول از هر چیز اسم کارگردان، بعد قصه و بعد نقشی که قرار است بازی کنم برایم اهمیت دارد و در انتها به دستمزد فکر می کنم.

دوست داشتید در چه ژانری بازی کنید، اما هنوز این پیشنهاد به شما داده نشده است؟


چیز خاصی نبوده چون همه جوره بازی داشتم. منفی، فانتزی، جدی، طنز و…

اگر خودتان کارگردان بودید با توجه به شخصیتی که از امیرحسین رستمی می شناسید چه نقشی را به او می دادید؟


من به روحیه و حال و روزش نگاه می کردم و اگر می دیدم سرحال و قبراق است، نقش طنز می دادم، اما نه، اگر می دیدم حوصله ندارد می گفتم تو به درد نقش جدی می خوری.

و الان حال و روز شما چطور است؟


خوب هستم. اتفاقاً بعد از سریال «دودکش» خیلی خسته بودم. چند وقتی استراحت کردم و الان حالم خوب است.

از بازی در سریال «دودکش» راضی بودید؟


بله، چون کار سختی بود، با این حال آن طور که شایسته و بایسته بود از این سریال تقدیر نشد. البته از نظر مردم کار خیلی خوب بود و آنها متوجه زحمت ما شدند اما تقدیر بجایی از این سریال نشد و این ناراحت کننده بود.

پرکار هستید. دلیل اصلی اش چیست؟


نمی دانم، شاید به خاطر این است که مردم خیلی دوستم دارند یا به خاطر اعتمادی است که کارگردان ها دارند. به هر حال هر دو موضوع لطف خداست.

بازی در تلویزیون را دوست دارید یا سینما؟


تلویزیون را بیشتر دوست دارم. در واقع من کارم را با سینما شروع کردم اما با تلویزیون در بین مردم شناخته شدم. من خود را مدیون تلویزیون می دانم و به خاطر همین به تلویزیون علاقه بیشتری دارم. شاید قبلاً فکر می کردم سینما بهتر است اما وقتی با تجربه تر شدم، متوجه شدم سینما خاص تر است اما در تلویزیون بیشتر دیده می شوی. ۷۰ میلیون آدم تو را می بینند و همین اتفاق کار تو را سخت تر هم می کند.

در حال حاضر چه کارهایی را دنبال می کنید؟


پیشنهاد دو تئاتر را داشتم. یکی را خواندم و دومی را تازه دارم می خوانم. یک کار سینمایی هم تازه قرارداد بستم، اما گفته اند فعلاً در مورد عوامل آن حرفی نزنم.

چقدر برای بهتر شدن کارهایتان تلاش می کنید؟


من احساس می کنم هر چه جلوتر می روم تجربیات بهتری کسب می کنم. به خاطر همین باید باهوش باشم تا درصد خطاهایم پایین بیاید که خدا را شکر تا الان هم جواب داده و همین که همه سریال هایم پر بیننده بوده نشانی بر این واقعیت است.

امیرحسین رستمی چه کسی است؟


یک ایرانی که دارد در ایران زندگی می کند. پدر آرشیا است و در این شرایط سخت جامعه که خیلی پیچیده شده در کنار همه فشارهای کاری و اقتصادی، زندگی خانواده اش را می چرخاند و تا الان با این مشکلات اقتصادی و کاری جامعه خیلی دوام آورده اما از نظر روحی یک کم خسته است.

چقدر از خودتان سوال دارید؟


از خودم سوال ندارم اما از کسانی دیگر شاید داشته باشم.

از کدام خصلت اخلاقی خودتان فراری هستید؟


فراری نیستم. از مهربان بودم بیش از حد خودم متنفرم و اینکه حواسم بیش از حد به دیگران است.

تا به حال شده شما را با کسی اشتباه بگیرند؟


آره، یک بار با یک خواننده اشتباه گرفتند و اتفاقاً با من به جای همان خواننده عکس انداختند.

اگر بگویند یک ساعت بیشتر به پایان زندگی شما باقی نمانده، چکار می کنید؟


یک ساعت!!(بعد از کمی مکثمی گوید) ترجیح می دهم آن یک ساعت در روز جمعه باشد تا بدون ترافیک به منزل دوستان و فامیل بروم و از آنها خداحافظی کنم، بعد هم نیم ساعت خودم تنهای تنها باشم.

شغل دیگری غیر از بازیگری دارید؟


خیر، در حال حاضر فقط بازیگر هستم.

آبی هستید یا قرمز؟


فوتبال داخلی را دوست ندارم. جوان تر که بودم فوتبال می دیدم اما الان دیگر نه.

نزدیکترین دوست هنری شما حمید عسگری است و طرفدار استقلال. در این باره رفیق صمیمی تان نمی تواند روی شما تاثیر بگذارد؟


حمید هنوز جوان است که این قدر طرفدار فوتبال است. واقعاً باید حوصله داشته باشی تا فوتبال ببینی، من آن حوصله را ندارم.

در روز چقدر فیلم می بینید؟


خیلی وقت است که زیاد فیلم نمی بینم. حدود چهار پنج ماهی می شود که درست و حسابی فیلم ندیدم. حقیقتاً الان زیاد حوصله تماشای فیلم های خودمان را ندارم چرا که کوتاهی سریال ها موضوع اصلی را به مخاطب نمی رساند.

حرف و صحبتی اگر دارید؟


خیلی خوشحالم که با مجله شما و خوانندگان خوب «روزهای زندگی» صحبت می کنم و از اینکه وقت گذاشتند و حرف های مرا خواندند ممنونم.

روزهاي زندگي/ شماره ۴۳۰/ نيمه دوم مهر ماه ۹۲/ گفتگو از: فاطمه صمدي/ صفحه ۲۸

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات