تبلیغات
کد خبر: ۲۷۴۲۲۷

خاطره‌ی شنیدنی از بازیگر کودک دوست داشتنی

معلم مهد در جلسه ای که با پدرم داشت به او گفته بود نیکی از زمانی که وارد مهد شده، مدام گریه می کند، اما دلیل این گریه و بی تابی، احساس غربت و بهانه گیری برای دیدن پدر و مادر نیست!

به گزارش افکارنیوز، باز هم اول مهر و ماجرای تکراری و البته دوست داشتنی مدرسه رفتن! ماجرایی که همه ما آن را تجربه کرده ایم و خاطرات تلخ و شیرین زیادی از آن به یادگار داریم. شاید خیلی از ما در روزهای تحصیل لحظه شماری می کردیم که ایام محصلی به پایان برسد تا بتوانیم نفسی به راحتی بکشیم اما حالا که دقایق درس و مشق و امتحان و نمره به پایان رسیده است، وقتی به روز اول پاییز نزدیک می شویم، دلمان هوای میز و نیمکت و گچ و تخته سیاه می کند. دلمان می خواهد دوباره صبح زود از خواب بلند شویم، روپوش بپوشیم و خیلی زود خودمان را به مدرسه برسانیم، مدرسه ای که حالا دیگر برایمان تبدیل به نوستالژی شده است. نیکی مظفری علاوه بر اینکه دختر مجید مظفری است، این روزها فعالیت خوبی در عرصه بازیگری دارد و به سرعت مسیر پیشرفت را طی می کند. در یکی از روزهای پایانی شهریور، درست در لحظاتی که بوی ماه مدرسه بیش از همیشه شهر را پر کرده بود، با نیکی مظفری و نیکی نصیریان(بازیگر کودک دوست داشتنی سینما و تلویزیون) همراه شدیم و به دبستان فردوس رفتیم تا حال و هوای روزهای مدرسه را زنده کنیم. جالب است بدانید که «فردوس» همان دبستانی است که سال ها پیش نیکی مظفری مقطع دبستان را در آن گذرانده و خطرات زیادی از این ساختمان و آدم هایش در ذهن دارد.

به سلیقه خودم به بچه ها نمره می دادم


هیچ وقت یادم نمی رود، زمانی که مهد کودک می رفتم، یک روز مسئولین مهد با پدرم تماس گرفته بودند و از او خواسته بودند هر چه سریع تر خودش را به مهدکودک برساند. پدرم هم خیلی زود خودش را به مهد رساند تا ببیند چه اتفاقی افتاده! معلم مهد در جلسه ای که با پدرم داشت به او گفته بود نیکی از زمانی که وارد مهد شده، مدام گریه می کند، اما دلیل این گریه و بی تابی، احساس غربت و بهانه گیری برای دیدن پدر و مادر نیست! او مدام گریه می کند و به من می گوید تو باید روی صندلی بشینی و من به جای تو درس بدهم(خنده). همیشه این فضاها را دوست داشتم و به همین دلیل هم بود که هیچ وقت از مدرسه رفتن نمی ترسیدم. در دبستان هم اگر یادتان باشد هر کلاس یک دفتر داشت که به دفتر کلاسی معروف بود و معلم ها نمره، انضباط و توضیحات مربوط به دانش آموزان را در این دفترها می نوشتند. جالب است بدانید که من همیشه، دور از چشم معلم ها به سراغ این دفتر می رفتم و به سلیقه خودم به بچه ها نمره می دادم(خنده).

خواندن و نوشتن برایم جذاب بود


راستش همیشه مدرسه رفتن را دوست داشتم، مخصوصاً زنگ های ورزش خیلی برایم دلپذیر و خوشایند بود. همانطور که می دانید من تنها فرزند خانواده هستم، یعنی نه خواهری دارم و نه برادری، به همین دلیل دوست داشتم زودتر به مدرسه بروم و با دوستانم بازی کنم. در کنار این، مسئله خواندن و نوشتن هم خیلی برایم جذابیت داشت.

پاستیل و شکلات تنها دغدغه اول مهری ام بود


هیچ وقت یادم نمی آید موقع مدرسه رفتن گریه کرده باشم. شاید خنده دار به نظر بیاید اما تنها دغدغه ای که روز اول مهر داشتم این بود که حتماً پاستیل و شکلات همراهم باشد. چون شنیده بودم بعضی از بچه ها روز اول مهر گریه می کنند، می خواستم از این تنقلات برای آرام کردن بچه ها استفاده کنم(خنده). اول صبح و قبل از شروع کلاس ها، همه بچه ها در حیاط جمع می شدند و بعد از تلاوت قرآن و دعا به کلاس ها می رفتند. شاید باورتان نشود اما یکی از دغدغه های من این بود که هر روز قبل از شروع این مراسم به مدرسه برسم تا قرآن یا دعا را برای بچه ها بخوانم و بعد سر کلاس بروم.

مکانیکی یا نیکی؟


اولین کلمه ای که بچه ها در مدرسه یاد می گیرند و می نویسند، نام خودشان است. من هم از این قاعده مستثنی نبودم و نیکی اولین کلمه ای بود که یاد گرفتم بخوانم و بنویسم. وقتی به مسافرت می رفتم خیلی ذوق می کردم چون مدام روی تابلوهای مغازه هایی که در جاده بود، نام نیکی را می دیدم. اما آن موقع نمی دانستم این اسم من نیست که روی تابلوها نوشته شده بلکه کلمه نوشته شده «مکانیکی» است. اما من آن موقع فقط خواندن و نوشتن نیکی را بلد بودم و نمی دانستم مکانیکی چیست و…(خنده). در میان همه سال هایی که به مدرسه می رفتم، سال اول دبستان برایم خاطره انگیزتر از همه سال هاست. از این فرصت باید استفاده کنم و از معلم کلاس اولم(خانم عاملی) تشکر کنم که به من کمک زیادی کردند.

دلمان برای مدرسه رفتن تنگ شده…


روزهای مدرسه بخشی از عمر انسان است که تکرار شدنی نیست. شاید در آن روزها متوجه این موضوع نبودیم و وقتی آدم هایی که از ما بزرگتر بودند این حرف را به ما می زدند، توجهی به حرف شان نمی کردیم و می گفتیم باز نصیحت کردن شروع شد! اما الان می فهمیم که این عزیزان چه می گفتند و واقعاً دلمان برای مدرسه رفتن تنگ شده است. ۹ ماه تحصیلی یک بخشی از زندگی سالانه ما بود که بخش زیادی از عمر خودمان را با معلم و همکلاسی هایمان سپری می کردیم و نکات زیادی را یاد می گرفتیم.

بوی نویِ اول مهر


اول مهرورزی است که برای همه آدم ها خاطره انگیز است و از یاد هیچ کس نخواهد رفت. وقتی به روز اول پاییز نزدیک می شویم، بوی نو کتاب و دفتر و کیف و… که برای مدرسه رفتن می خریدیم برایم تداعی می شود. اول مهر برای همه ما آغاز یک راه بود که در آن چیزی نبود جز یاد گرفتن، یاد گرفتن و یاد گرفتن.

نیکی حالت خوبه؟


امروز بعد از ۱۹۱۸ سال دوباره به دبستان «فردوس» آمدم. نکته جالب این بود که هیچ چیز این مدرسه تغییر نکرده بود و همه چیز مثل همان روزهایی بود که من دبستانی بودم. وقتی وارد حیاط مدرسه شدم، خانمی در آنجا بودند که چهره شان برایم خیلی آشنا بود. وقتی یک مقدار با هم صحبت کردیم، به من گفتند چشمانت خیلی آشناست! من در جواب گفتم دانش آموز این مدرسه بوده ام و فامیلی ام مظفری است. تا فامیلی ام را گفتم، ایشان بلافاصله گفت نیکی حالت خوبه؟! واقعاً برایم جالب بود که ایشان بعد از این همه سال من را شناختند. ایشان خانم رضایی بودند که در زمان ما کارهای دفتری مدرسه را انجام می دادند و الان ناظم مدرسه هستند.

مامان من سواددار شدم!


نیکی نصیریان یکی از چهره های مشهور سینما و تلویزیون کشورمان است که با همین سن کمی که دارد، در کارهای درخشانی حضور داشته و توانسته از همین سن و سال کم کارهای بزرگی را تجربه کند. نیکی که بازیگری را با «بزنگاه» رضا عطاران آغاز کرده، ۱۰ ساله است و امسال به کلاس پنجم می رود. او می گوید مدرسه رفتن را دوست دارد و بیش از همه درس ها، ریاضی، علوم و تاریخ را می پسندد.

نیکی در مورد روز اولی که به مدرسه رفته، می گوید: «روز اولی که به مدرسه رفتم خیلی خوشحال بودم چون بچه های هم سن و سال خودم را می دیدم و با درس و فضای مدرسه آشنا می شدم. اینقدر از مدرسه رفتن خوشحال بودم که مثل خیلی از بچه ها که موقع مدرسه رفتن گریه می کنند، ناراحت نبودم و با چهره ای خندان برای اولین بار وارد مدرسه شدم. روزهای اولی که به مدرسه رفته بودم، خواندن و نوشتن حرف «الف» را یاد گرفتم و خیلی خوشحال بودم. وقتی به خانه آمدم به مامانم گفتم مامان من سواددار شدم.»

از نیکی می پرسم ترجیح می دهی بازیگری را ادامه دهی یا به مدرسه بروی که می گوید: «هم بازیگری را دوست دارم و هم به درس خواندن علاقمندم. زمان هایی که سر کار هستم و نمی توانم به مدرسه بروم، مامانم به من کمک می کند و با کمک های او به کلاس می رسم. از بین درس ها، ریاضی، علوم و تاریخ را خیلی دوست دارم و می خواهم در آینده پزشک شوم.»

دختر دوست داشتنی سینمای ایران در مورد واکنش بچه ها هم می گوید: «بعضی از بچه ها هستند که به من حسادت می کنند اما بعضی از بچه ها هم در مدرسه هستند که به دوستی با من افتخار می کنند.»

زندگي ايراني/ شماره ۴۹/ مهر ماه ۹۲/ سينا حقايق/ صفحه ۲۸

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات