محسن فروزان:
پدرم پول توجیبی نمی‌داد تا سر تمرین نروم!
من دو برادر و یک خواهر دارم و به قول معروف ته تغاری هستم!
به گزارش افکارنیوز، محسن فروزان متولد ۱۴ اردیبهشت ۱۳۶۷ رشت، فوتبال را در ۱۴ سالگی از تیم شهرداری خمام آغاز کرد و پس از قهرمانی با رشت در مسابقات استعدادیابی، به تیم نوجوانان ایران دعوت شد و از آنجا به پگاه گیلان رفت. خدمت نظام وظیفه را در ملوان بندرانزلی پشت سر گذاشت و دوباره به داماش رشت برگشت. سال ۱۳۸۹ به تیم فوتبال گسترش فولاد تبریز پیوست و پس از پایان فصل، در سال ۱۳۹۰ به باشگاه فوتبال تراکتورسازی تبریز ملحق شد. فروزان در سال ۱۳۹۲ دوباره به گسترش فولاد برگشته و هم اکنون دروازه بان این تیم در لیگ برتر فوتبال ایران است. کسب مقام چهارمی در
مسابقات نوجوانان آسیا ژاپن در سال ۱۳۸۳ می توانست افتخاری فراموش نشدنی برای او باشد، اما تغییر قانون و اینکه فقط سه تیم به رقابت های جام جهانی می روند، این فرصت را از او گرفت. دعوت به تیم ملی جوانان ایران در اواخر سال ۱۳۸۳، حضور در مسابقات جوانان آسیا در کشور هندوستان سال ۱۳۸۴، کسب عنوان بهترین دروازه بان در مسابقات قهرمانی دانش آموزان جهان در کشور دانمارک در سال ۲۰۰۵ میلادی که تیم ملی فوتبال دانش آموزان ایران در آن سال قهرمان جهان شد، دعوت به تیم ملی المپیک ایران در سال ۱۳۸۶، حضور در مساقات مقدماتی المپیک ۲۰۰۸ و… از جمله افتخارات این دروازه بان جوان و آینده دار
است. او دو عنوان نایب قهرمانی لیگ را هم در کارنامه اش دارد.
بچه چندم خانواده هستی؟
من دو برادر و یک خواهر دارم و به قول معروف ته تغاری هستم!
چه شد که به فوتبال روی آوردی؟
خطه شمال به دلیل سرسبز بودنش خیلی نیاز به زمین فوتبال ندارد. به خاطر همین ما در خیلی از محله ها و شهرهای اطراف زمین برای بازی زیاد داشتیم. من از هشت صبح تا غروب در محله های مختلف بازی می کردم و جالب اینکه آن موقع گلر هم نبودم. آن موقع چون برادرها، عموها و دایی هایم والیبال بازی می کردند، من هم بعضی وقت ها در کنار فوتبال والیبال بازی می کردم، اما بالاخره تصمیم گرفتم یکی از آن دو را انتخاب کنم و در نهایت فوتبال را انتخاب کردم.
چطور شد دروازه بان شدی؟
من دروازه بانی ام خوب بود. در یک بازی از من خواستند درون دروازه بایستم. من هم قبول کردم و از همان موقع دروازه بان شدم. جالب اینکه تا قبل از آن هر وقت تیم عقب می افتاد من برای گل زدن جلو می رفتم و هر وقت هم قرار بود گل نخوریم به دروازه بر می گشتم.
چقدر سختی کشیدی تا به اینجا برسی؟
اولاً تمام اینها خواست خدا بود. در محله ما به خاطر داشتن فضاهای سبز زیاد، جنگل و البته تاریک بودنش بعد از ساعت هشت شب افراد غیر بومی بیرون نمی آمدند، چون راه را بلد نبودند. با اینکه امکانات شهر ما ضعیف بود، پدرم به لحاظ مالی شرایط بسیار خوبی داشت و همیشه هم به من می گفت دنبال درس برو، اما برخلاف میلش من سراغ فوتبال می رفتم. به خاطر همین هیچ وقت به من پول تو جیبی نمی داد تا برای تمرین به خمام بروم.
پس چه کار می کردی؟
چون خانه پدربزرگم همان اطراف بود، از پدربزرگم پول می گرفتم و به محل تمرین می رفتم. برای برگشتن هم بعضی وقت ها از مربی ام پول می گرفتم. با اینکه پدرم وضع مالی اش خوب بود، اما در آن مقطع برای تمرین کردن به من خیلی سخت می گرفت، که جا دارد از محمد رمضان پور اولین مربی ام تشکر کنم.
چرا گسترش هنوز نتوانسته تماشاگران تبریزی را به ورزشگاه بکشاند؟
تماشاگرانی که می گویند تیم های تبریزی برای ما یکسان هستند، این را ثابت نکرده اند. تماشاگران اگر می خواهند شعارشان را که می گویند رنگ تیم های تبریزی برایشان فرقی ندارد، ثابت کنند باید به ورزشگاه بیایند؛ چون هفتاد هشتاد درصد بازیکنان ما بومی هستند و باید بیش از حد حمایت شوند ما با ۱۰ هزار هوادار هم می توانیم سهمیه آسیایی کسب کنیم.
۱۲ گل در ۱۱ بازی زیاد نیست؟
من سال اولی است که دوباره به تیم گسترش فولاد برگشته ام و این تیم دچار تغییر و تحولات زیادی شده است. همچنین در هر بازی، مدافعان کناری ما عوض می شود؛ اما روز به روز با هم هماهنگ تر می شویم. در بعضی بازی ها گل به خودی داشتیم، یا روی اشتباهات فردی گل خوردیم، اما همه تلاش مان این است که این آمار کمتر شود.
از عملکرد خودت راضی هستی؟
بله، و امیدوارم بتوانم جواب اعتماد کادر فنی را بدهم. در هر بازی فشار زیادی روی دروازه بان وارد می شود. با انگیزه ای که دارم دو برابر توانم را برای گسترش فولاد گذاشته ام. دروازه بانی در تیم های جوان بسیار دشوار است و امیدوارم در پایان بتوانم به همراه تیمم نتایج خوبی کسب کنیم.
به تیم ملی هم فکر می کنی؟
تمام فکر و ذکرم این است که آنقدر خوب کار کنم تا دوباره نظر کارد فنی تیم ملی به من جلب شود و باز به جمع ملی پوشان ملحق شوم.
بهترین بازی ات را مقابل چه تیمی انجام داده ای؟
در اولین حضورم با تیم نوجوانان مقابل تاجیکستان به نظر خودم خیلی خوب کار کردم. هیچ وقت یادم نمی رود بعد از بازی با خودم گفتم خدا خیلی بزرگ است که به یک بچه روستایی این فرصت را داد. مقابل پرسپولیس هم زمانی که در تراکتور بودمف در تهران بازی خوبی انجام دادم.
ساده ترین گلی که خوردی کدام بود؟
اولین بازی که در لیگ برای تراکتورسازی مقابل سایپا انجام دادم. بازیکن آنها سانتر کرد و من دو بار دچار اشتباه شدم، اول اینکه فکر کردم برای بازیکن خودشان توپ را فرستاده و به این دلیل از دروازه بیرون آمدم، اما وقتی دیدم توپ به سمت چهارچوب می رود خواستم برگردم که سرخوردم. در واقع آن روز خیلی بدشانس بودم.
الگوی فنی ات چه کسی است؟
ایکر کاسیاس.
بهترین مهاجمی که مقابل او بازی کرده ای؟
نمی توانم اسم ببرم، چون زیاد هستند.
تا حالا دروازه بانی از فوتبال ما در لیگ های مطرح دنیا حضور نداشته. فکر می کنی تو بتوانی این امور را محقق کنی؟
من هدف های بزرگی در زندگی دارم که قطعاً یکی از آنها لژیونر شدن و حضور در یکی از تیم های مطرح دنیا است.
مختصر و مفید پاسخ بده.
محسن فروزان: خاکی و مشتی.
خمام: خاطرات خوب
رشت: بهترین شهر ایران
مهاجم: تو مخ
خانه مادربزرگ: جای که غذا زیاد می خوردم.
فوتبال: لذت
پنالتی: پنجاه پنجاه
توپ: دوست خوبم
تور: نلرزد خوب است
آفساید: بی معنی
مدافع: دلگرمی
گل: خیلی بدم می آید.
کلام پایانی.
از پدر و مادرم، به خصوص مادرم، برادرهایم، خواهرم، عموهایم، دایی هایم و تمام دیگر کسانی که چه در زندگی شخصی و چه در زندگی فوتبالی به من کمک کرده اند، تشکر می کنم.
مجله خانواده/ شماره ۴۹۵/ نيمه اول آبان ماه ۹۲/ گفتگو: جميله شاه محمديان/ صفحه ۲۲
