تبلیغات
کد خبر: ۲۷۵۸۳۷

۴ پیشنهاد برای آرامش والدین

والدین الگوی نامناسب رفتار پرخاشگرانه(حتی پرخاشگری کلامی) و گفتگوی بی منطق را در بحثهای خود جلوی فرزندان شکل می دهند و فضای خانه و خانواده را مملو از حس ناامنی و اضطراب می کنند.

به گزارش افکارنیوز، دعوای والدین آثار زیانباری بر فرزندان دارد. از جمله آنها می توان به سردرگمی و مشغله های ذهنی آنان اشاره کرد. همچنین استفاده از کلمات تحقیر آمیز و الفاظ نامناسب، باعثاحساس حقارت، گناه و بدبینی کودک نسبت به والدین می شود و احترام و اعتماد آنها را به والدین کاهش می دهد.

والدین الگوی نامناسب رفتار پرخاشگرانه(حتی پرخاشگری کلامی) و گفتگوی بی منطق را در بحثهای خود جلوی فرزندان شکل می دهند و فضای خانه و خانواده را مملو از حس ناامنی و اضطراب می کنند. کودکان در این میان هنوز به مهارت های میانجیگری، حل مسئله یا روش انتقاد تجهیز نشده اند و نمی توانند دل هر دو والد را به دست آورند و دعوا را فیصله داده یا به آنها کمکی کنند. در نتیجه ممکن است گوشه خلوت خود را به بودن در کنار سایر اعضای خانواده ترجیح دهند و به این شکل از والدین فاصله بگیرند. بودن او با یک والد این حس را به وی می دهد که والد دیگر از او دلگیر است پس حس گناه یا مقصر بودن یا ناکارآمدی به او دست می دهد. اثر زیانبار دیگر، نادیده گرفته شدن او توسط والدین است زیرا هنگام دعوای والدین در اصل گویی او در این فضا وجود ندارد و موجودیت او نادیده گرفته می شود بنابراین حضور فرزند و نظر او درباره موضوع و حق انتخاب او و حتی دخالت او نیز پایمال می شود. در این گونه مشاجرات موضوع بحثبه پدر و مادر و فرزند محدود نشده و به خانواده ها و اطرافیان نیز کشانده می شود و در این صورت مسئله بحرانی تر شده و عوارض آن دامنه وسیع تری پیدا می کند. محتوای این نوع بگو مگوها می تواند تهمت، دروغ، توهین و بی اعتمادی باشد که عزیزان کودک مثل خانواده پدری و مادری در تیررس هستند و اتفاقاً او باید آنها را تا زمان بزرگسالی، پایگاه احساسی و امنیتی خود قرار دهد.

به هر ترتیب نفی و انکار اخلاقی و شخصیتی بزرگسالان کودک، ضربه ای جبران ناپذیر به روحیات فرزندان است که تاثیری عمیق بر جان آنان می گذارد. از آن فراتر چنانچه بحثهای والدین طوری جدی شده که به پرخاشگری کلامی و در مرحله سخت تر آن به برخوردهای فیزیکی و کتک کاری برسد، به همین ترتیب تاثیرات عمیق تری خواهد داشت، وجاهت و جایگاه والدین برای همیشه در نزد فرزندان فرو می ریزد و والدین دیگر حرفی برای گفتن نخواهند داشت بنابراین با آگاهی از تمامی این مصائب باید به عنوان والدین تمامی سعی خود را جهت پیشگیری از به وجود آمدن چنین صحنه هایی به کار ببندیم. مهارت هایی در این زمینه وجود دارند که به اختصار به آنها اشاره می کنیم.

۱. اختلاف نظر بین هر زوج طبیعی است. پس آنها را انکار نکرده و مثل یک واقعیت بپذیریم. در اینجاست که باید راه حل هایی برای آنها جستجو کرده و از همسرمان بخواهیم او نیز همین کار را انجام دهد و پس از هماهنگی، زمان و مکان مناسب برای طرح مشکلات را انتخاب کنیم. در صورت صلاحدید، ترتیب حضور فرد سومی که می تواند یاریگر باشد داده شود. در این صورت بدون درگیر شدن فرزندان مسئله بررسی و حل شده و قرارهایی بین آنها گذاشته می شود.

۲. گاهی وضعیتی پیش می آید که اختلافات و دعواهای پیش بینی نشده و احتمالاً بر سر موارد جزئی به طور آنی در یک موقعیت خاص پیش می آید که علل آن می تواند از یک خشم غیر قابل کنترل یا کینه های کهنه تا یک لجبازی ساده و بچگانه باشد. در این وضعیت بلافاصله به حالت خود هوشیار می شویم محل را ترک کرده و با نوشیدن یک لیوان آب و چند نفس عمیق، کمی به خود آرامش داده و بر خلق مان مسلط می شویم. اگر به واکنش های جسمی مان در آن لحظه دقت کنیم، متوجه علائمی مانند ضربان بالای قلب، تنفس سریع، تعریف، لرزش، بغض و… می شویم بنابراین سعی در طبیعی کردن آنها می کنیم و در مرحله بعد در صورت امکان در فضایی خصوصی تر اقدام به تخلیه هیجانی و احساسی به روش های مختلف مثل گریه کردن، نیایش، نوشتن یا تفکر و مرور آن می کنیم. با طی این مراحل به طرف مقابل هم فرصت داده ایم تا او نیز این مراحل را طی کند و هر دو از زاویه دید طرف مقابل به موضوع نگاه می کنیم. سعی می کنیم خطاها، تندروی ها و درشت نمایی ها را از آن بیرون بکشیم. در همین حال زمان مناسبی را برای حل و فصل آن در نظر بگیرید.

۳. هیچ گاه منتظر نمانید تا همسرتان محیط را ترک کرده یا به بحثخاتمه دهد بلکه سعی کنید شما در این کار پیشقدم شوید.

۴. هر زوجی به طور تقریبی موضوعات بحثبرانگیز بین شان را می دانند و نیز نقاط ضعف یا حسایت های طرف مقابل را پی برده اند بنابراین با علم به تمام این موارد منطقی است که بحثها قابل کنترل و پیشگیری بوده و به خاطر انباشته شدن مشکلات حل نشده طی زمان به طور انفجاری در زمان و مکان نامناسب به جنگ و دعوا و قهر برسد.

آرامش/ شماره نهم/ نيمه دوم خرداد ماه ۹۲/ طيبه اكبري/ صفحه ۲۸

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات