عامل اصلی چالش میان کودک و والدین
واکنش بچه ها، به طور مستقیم منعکس کننده طرز برخورد شما است.
به گزارش افکارنیوز، همکاری فرزندان در خانه، کلید اصلی زندگی خانوادگی صلح آمیز و دلپذیر است. بدون در نظر گرفتن سن بچه ها، عدم همکاری و مشارکت آنها، عامل اصلی چالش های میان کودک و والدین است. همکاری بچه ها در خانه می تواند جمع کردن اسباب بازی ها، انجام تکالیف مدرسه، احترام به ساعات خاص تعیین شده از جمله زمان خواب و بیدار شدن و غیره باشد که همه به روحیه همکاری آنها نیاز دارند. فقدان این همکاری، احساس ناامیدی والدین را بر می انگیزد. شایع ترین شکایاتی که از والدین می شنویم عبارت است از:
چرا اصلاً حرف شنوی ندارد؟
برای انجام هر کاری، باید بارها و بارها تذکر بدهم.
انجام ساده ترین کارها به یک کشمکش تبدیل می شود.
قبل از آنکه او کاری انجام بدهد، حتماً باید عصبانی بشوم.
انگار هیچ چیز برایش اهمیت ندارد.
بنابر تجربه طولانی مدت کار با بچه ها و با در نظر گرفتن طبیعت انسان، سه نکته برای خلق رابطه و روحیه همکاری مورد نیاز است. برای تغییر جو عدم همکاری و تبدیل آن به فضای دلخواه، باید ابتدا خواسته های خود را بررسی کنید، به این منظور بهتر است چند سوال از خود بپرسید:
برای همکاری کردن، چه امری به من انگیزه می دهد؟
در چه مواقعی نسبت به نیازها و خواسته های دیگران پذیراتر هستم؟
آیا شیوه برخورد من به چگونگی برقراری ارتباط دیگران با من، رابطه ای دارد؟
آیا وقتی به تلاش هایم توجه و از آنها قدردانی می شود، بیشتر تلاش می کنم؟
با جواب دادن به این سوالات و صرف مدتی برای ارزیابی جواب هایتان، متوجه می شوید که مهمترین گام در تربیت بچه های مشارکت جو، طرز برخورد و شیوه نزدیک شدن شما به آنها است.
از بچه ها کمک بطلبید
واکنش بچه ها، به طور مستقیم منعکس کننده طرز برخورد شما است. اگر به آنها دستور بدهید و بخواهید کاری را انجام بدهند، لحن منفی به کار می برید و بدون شک لحن منفی نیز دریافت می کنید.
برای مثال خود را در موقعیتی تصور کنید که مدیر یا همکارتان به شما می گوید: همین الان گزارش مالی شرکت را برایم آماده کن. بعد مجسم کنید همکارتان به شما بگوید: صبح به خیر. من ساعت ۱۰ یک جلسه دارم و واقعاً به گزارش مالی کاملی نیاز دارم. اگر قبل از انجام هر کاری، آن را آماده کنی در جلسه برایم مفید خواهد بود.
با مقایسه دو لحن فوق، می توان دریافت کمک طلبیدن و بیان خواسته ها، لحن مثبت تری به وجود می آورد. وقتی کسی از شما می خواهد برایش کاری انجام بدهید، احساس می کنید که به شما احترام گذاشته و برای انسانیت شما حرمت قائل شده است و با این احساس احترام و چارچوب ذهنی مثبت خود، سعی می کنید به بهترین نحو عمل کرده و به او کمک کنید. به کارگیری همین تئوری در برخورد با بچه ها نیز، انجام هر کاری را برایشان لذت بخش می کند.
تصور کنید که از کودک چهار ساله خودتان می خواهید اسباب بازی هایش را جمع کند. به جای آنکه به سادگی بگویید: «دیگر وقت خواب شده و بهتر است اسباب بازی هایت را جمع کنی» به او بگویید: «اگر اسباب بازی ها را از روی زمین برداری به من کمک کرده ای، چون فردا صبح می خواهیم خانه را جارو بزنیم. آیا همه آنها را قبل از خوابیدن سرجایشان قرار می دهی؟» بچه ها دوست دارند مفید واقع بشوند.
در این سناریو نشان داده می شود که چگونه با احترام بیشتری به فرزندتان نزدیک بشوید. با نگرش و لحن صدایتان نشان بدهید کودک حق انتخاب دارد.
تلاش کودک را تحسین کنید
با برخورد مثبت شما و واکنش مشارکت جویانه کودک، اهمیت دارد که در تلاش هایش به او توجه کنید. وقتی فرزندتان طبق خواسته شما عمل می کند او را مورد تحسین قرار بدهید و بگذارید بداند از واقعیت همکاریش آگاه هستید. قدردانی خود را به صورت کلامی بیان کنید.
مثال جمع آوری اسباب بازی ها: می بینم که به سختی داری سعی می کنی اسباب بازی هایت را جمع کنی. وقتی آنها را به طور منظم در قفسه و در جای خودشان قرار می دهی، زیباتر به نظر می رسد. حالا خودت جای دقیق آنها را می دانی و اگر خواستی با آنها بازی کنی، به راحتی پیدایشان می کنی. کار تو فوق العاده است!
از مشارکت کودکان قدردانی کنید
بچه ها با قدردانی و احترام پیشرفت کرده و بالنده می شوند. به موقعیتی بیندیشید که هنگام نیاز کسی، برایش کاری انجام داده و با عدم تشکر و قدردانی او مواجه می شوید. آیا از تلاشی که با بی توجهی همراه بوده، مایوس و ناامید نمی شوید؟ واکنش واقعی شما هنگامی که همان فرد از شما درخواست کمک کند چگونه خواهد بود؟ آیا با دلی خوش و با کمال میل دوباره مفید واقع خواهید شد. یا با بی میلی دست به کار می شوید؟
پس متوجه باشید که اگر فرزندتان طبق خواسته شما عمل کرد و همکاری نشان داد از او تشکر کنید تا نسبت به خودش احساس خوبی پیدا کند و به همکاری ادامه بدهد.
بچه ها می خواهند احساس تعلق شان را حس کنند. وقتی به گونه ای رفتار می کنند که به جو مثبت خانواده شان می افزایند، به آنها احساس غرور و افتخار دست می دهد و برای کار مثبتی که انجام داده اند به خودشان افتخار می کنند.
مثال جمع آوری اسباب بازی ها: برای تشکر به او بگویید: «امروز صبح وقتی خانه را جارو می زدم، کارم خیلی راحت پیش رفت چون تمام اسباب بازی هایت را جمع کرده بودی و چون وقت زیادی صرف جارو کردن نشد، حالا آن قدر وقت دارم که به کارهای دیگر بپردازم».
با کمک سه گام فوق احساس ارزشمندی، عزت نفس و تصویر ذهنی مثبت فرزندتان را بیشتر کنید و به او انگیزه بدهید تا در آینده انتخاب های بهتری انجام بدهد.
خانواده جوان/ شماره ۱۹۲/ خرداد ماه ۹۲/ ترجمه: كارولين سحاكيان/ صفحه ۲۶