تبلیغات
کد خبر: ۲۷۵۸۸۷

نظر حنیف عمران زاده درمورد قلعه‌نویی + عکس

او در تمام مدتی که دور از فوتبال بود به توصیه پدرش که از او خواسته بود تا «یا علی» بگوید و دستش را بر زانویش بگذارد، می اندیشید تا بالاخره به دنیای فوتبال و مستطیل سبز برگردد و حنیف امروز باشد.

نظر حنیف عمران زاده درمورد قلعه‌نویی + عکس

به گزارش افکارنیوز، دهم اردیبهشت ۶۴ در روستای جوربند چمستان نور به دنیا آمد. چند سال گذشت تا اینکه دانست فوتبال تمام دنیایش است. ۱۶ ساله بود که ترک دیار کرد و به تهران آمد تا به عضویت شاهین درآید و مقدمات حضورش در پاس تهران را فراهم کند. بعد از آن به بندرانزلی رفت تا در ملوان بازی کند. او پاس را در همدان نیز تجربه کرد تا در نهایت در جمع لاجوردی پوشان پایتخت قرار بگیرد. حنیف عمران زاده که البته در میان اعضای خانواده و دوستانش به «ثائر» معروف است برای رسیدن به اینجا تلاش زیادی کرده است. سال ۸۸ با حکمی از سوی کمیته انضباطی ناچار شد برای مدتی دور از فوتبال بماند. در این زمان دلسرد نشد و دست از تلاش بر نداشت. او در تمام مدتی که دور از فوتبال بود به توصیه پدرش که از او خواسته بود تا «یا علی» بگوید و دستش را بر زانویش بگذارد، می اندیشید تا بالاخره به دنیای فوتبال و مستطیل سبز برگردد و حنیف امروز باشد. با او ساعتی به گفتگو نشستیم.

از این روزهای فوتبال ات بگو.


خوب نیست دیگر. همه می دانند که تمام زحمت هایمان در جام باشگاه های آسیا با باختی که مقابل FC سئول دادیم پر کشید و رفت. نیمه دوم موقعیت های زیادی داشتیم اما فوتبال است دیگر. چیزی در آن قابل پیش بینی نیست.

کار با امیر قلعه نویی چگونه است؟


ایشان در کارش جدی است و با کسی شوخی ندارد. درست است که گاهی می خندد اما وقت تمرین و به لحاظ فنی بسیار جدی و قاطع است و با کسی شوخی ندارد.

اگر روزی بخواهی او را توصیف کنی درباره اش چه می گویی؟


مدیریت قوی دارد. ایشان علاوه بر توان فنی بالایی که دارد با مدیریت فنی خوبش توانسته تیم بزرگی مثل استقلال را هدایت کند.

استقلال در آرمانی ترین شرایط چگونه است؟


این چیزی است که هواداران باید آن را بگویند. آنها بهتر از هر کسی می توانند در این باره صحبت کنند چرا که صاحبان اصلی این تیم هستند. کسانی که برای تمرین استقلال وقت می گذارند، سر تمرین می آیند و بازیکنان تیم شان را تشویق می کنند بیشتر محق هستند تا درباره آن و شرایط آرمانی اش صحبت کنند. به نظر من هواداران وقتی استقلال را در آرمانی ترین شرایط می خواهند که تمام جام ها را به دست آورده باشد.

چرا نسبت به سال های گذشته توان قهرمانی در آسیا را ندارد؟


برای اینکه تیم های دیگر روی توان فنی بازیکنان و مربیان شان نتیجه می گیرند. آنها برای آنچه امروز به دست آورده اند هزینه می کنند و برای همین است که علاوه بر لیگ کشورشان در آسیا و حتی در جهان موفق و شناخته شده اند. همین چند وقت پیش که به کره جنوبی رفته بودیم و امکانات تیم FC سئول را دیدیدم فهمیدیم که ۳۰ سال از آنها عقب هستیم.

جایی خواندم که این تیم سالانه ۴۰ میلیون دلار حق پخش تلویزیونی می گیرد.


بله. تمام دنیا ۵۰ درصد بودجه شان را از حق پخش تلویزیونی شان به دست می آورند. بالاخره تیم هایی مثل استقلال و پرسپولیس پرطرفدار هستند و هر کدام هفته ای نود دقیقه هواداران شان را به ورزشگاه می کشانند و اکثر مردم حتی اگر مجموعه های تلویزیونی را نبینند یا ترجیح دهند بعداً تکرار آنها را مشاهده کنند اما دوست دارند پخش مستقیم بازی تیم مورد علاقه شان را از دست ندهند.

از خودت بگو.


عین کف دستم! هر چه که در دل داشته باشم به زبان می آورم. جنبه شوخی ام بالاست و کمتر پیش می آید تا از دست کسی ناراحت شوم.

برای رسیدن به اینجا چقدر تلاش کردی؟


تلاش اول را خانواده ام متحمل شدند تا مرا به اینجا برسانند. ۱۶ سالم بود که تک و تنها آمدم تهران. کسانی که می گویند ما پول مفت می خوریم باید بدانند آن زمانی که همه صبح ها با صدای پدر و مادرشان از خواب بیدار می شدند و همراه آنها سر سفره می نشستند و غذا می خورند امثال من تک و تنها در شهری غریب تمرین می کردیم تا به اینجا رسیدیم. درست است الان دوران آسایش مان را طی می کنیم اما آن روزهای سخت را نیز از یاد نبرده ایم.

بیشتر بگو لطفاً.


روزهایی که مصدوم می شدم و کسی از افراد خانواده ام کنارم نبود. گاهی برای اینکه آنها را دلواپس نکنم حتی بهشان نمی گفتم که مصدوم شده ام.

در مسیری که پیش گرفتی دلت هم شکست؟


زیاد. همان منشوری شدنم. چه تهمت هایی به من زده شد. البته می گویند خدا جای حق نشسته است. واقعاً همین طور است. چرا که کسانی که موجب این اتفاق ناخوشایند در زندگی من شدند و با آبرویم بازی کردند آرام آرام از وفتبال حذف شدند و نامی از آنها باقی نمانده است. دوست ندارم باز هم درباره آن صحبت کنم.

اگر بخواهی به جوان ها چند پند و اندرز راجع به فوتبال بدهی چه می گویی؟


فوتبال بالا و پایین زیاد دارد. داخلش خیلی اتفاق ها می افتد که از بیرون قابل دیدن نیست. برای دیدن آنها باید از نزدیک وارد دنیای فوتبال شوی تا بدانی چه چیزهایی دارد. آماده زیر آب زنی باشند. نه تنها فوتبال، سایر رشته ها هم همین طور است.

تصور کن کودکی دوست ندارد درس بخواند و فقط در فوتبال استعداد دارد. با توجه به علاقه ای که خودت به فوتبال داشتی و البته درسخوان هم نبودی، توصیه ات به او چیست؟


برود سراغ فوتبال. تا کی باید بچه هایمان را وادار به کاری کنیم که دوست ندارند آن را انجام دهند. درس تا جایی برای همه لازم است بعد از آن بهتر است هر کسی برود دنبال علاقه و استعدادش. چه کسی گفته همه باید دکتر و مهندس شوند. مگر نیاز ما به این رشته ها چقدر است؟ بهتر نیست که در رشته های فنی و حرفه ای و کار و دانش هم صاحب کسانی شویم که در آن زمینه ها مهارت دارند.

در خلوت حنیف عمران زاده چه چیزی برای افتخار وجود دارد؟


زیر دین کسی نبوده ام. خدا را شکر تا اینجا منت کسی بر سرم نیست. البته منظورم قدرنشناسی نیست. از تمام مربیان و کسانی که برایم زحمت کشیده اند ممنونم اما با سفارش کسی به اینجا نرسیده ام و تلاش خودم باعثشده تا امروز در بهترین تیم ایران بازی کنم.

تا حالا شده در بازی دلت به حال بازیکن حریف بسوزد. مخصوصاً دروازه بان.


بله. فصل گذشته که در بازی با پاس همدان به این هم تیم گل زدم، وقتی هم تیم هایم برای شادی به سویم آمدند، اول رفتم سر گلر تیم حریف را بوسیدم و بعد رفتم سراغ هم تیمی هایم.

چرا؟


رفیق ۸ ساله ام بود. همه چیز که برد و باخت نیست. من با هم صمیمی هستم و برای رفاقت در زندگی و فوتبال ارزش زیادی قائلم. این روزها بالاخره می گذرد آنچه از ما به یاد می ماند همین رفاقت هایمان است.

تلافی چطور؟ آیا از بازیکن حریف انتقام گرفته ای؟


بله! اگر کسی برایم قلدری کند با او نرمش ندارم. کلاً به خاطر پستم که دفاع وسط است با کسی نرمش ندارم! مثلاً جلوی رضا عنایتی باید سخت و محکم بازی کنی.

تو برای امروزت خیلی تلاش کرده ای. شانس چقدر در این جایی که در آن قرار دادی موثر بود؟


شانس چاشنی زندگی است. وقتی اتفاقی می افتد و توپ از بین پای پنج بازیکن به من می رسد یا درست جلوی پا یا سرم فرود می آید یعنی شانس. یعنی همان چیزی که خدا اول به دلت نگاه می کند و بعد چیزهای خوب را سر راهت قرار می دهد. نان قلب مان را می خوریم. اگر خوش قلب باشیم خدا هم بهترین ها را سر راه مان قرار می دهد.

توصیه ات به جوان هایی که در آینه چیزها را می بینند چیست؟


حرف خانواده شان را گوش دهند و در کارهایشان با آنها مشورت کنند. بهترین دوست آدم در وهله اول خانواده اش است. آنها مخصوصاً پدر و مادر دلسوز واقعی بچه ها هستند.

فوتبال فارسی و حاشیه تو را یاد چه چیزی می اندازد.


فوتبال در همه جای دنیا با حاشیه همراه است اما فرقش با اینجا این است که در کشورهای دیگر به تمام رشته ها می پردازند اما در کشور ما این فوتبال است که جایگاه بالایی پیش مردم دارد برای همین است که ورزشکاران زیر ذره بین هستند. بالاخره این همه روزنامه ورزشی هر کدام که بخواهند چیزی راجع به یک ورزشکار بنویسند می شود کلی چیز. همین ها هم موجب به حاشیه رفتن بازیکن می شود.

می گویند یک فوتبالیست نمی تواند مثل مردم عادی زندگی کند.


به خاطر شرایط فوتبالیست ها است دیگر. همان چیزهایی که در سوال قبل جواب دادم.

پس تکلیف حریم شخصی چه می شود؟


هر کسی هر که باشد حریم شخصی خودش را دارد. می خواهد رئیس جمهور باشد یا فردی عادی. فرقش این است که او علاوه بر شخصیت فردی اش نماینده مردم یک کشور است و باید در رفتارش دقت زیاد داشته باشد. این به معنای نداشتن حریم شخصی نیست.

کدام مهارتت از بقیه بهتر است؟


در تمرین سفت بازی می کنم و بیشتر وقت ها می گویند که مراقب بازی کردنم باشم تا کسی را مصدوم نکنم. اکثر مواقع می گویند «حنیف تکل نزن!»

بازی کدام بازیکن را بیشتر دوست داری؟


محسن بنگر! عین خودم قلدر است و سفت بازی می کند.

اتفاقاً با او همشهری هم هستی؟


بله. علاوه بر او با رحمان رضایی و محسن یوسفی هم همشهری هستم.

گاهی دلت برای خدا تنگ می شود؟


بله. تنهایی خیلی سخت است. گاهی در تنهایی ساعت ها فکر می کنم. برخی می گویند در لحظه های شاد باید به یاد خدا بود. من می گویم این لحظه های شاد را هم خدا برایمان به وجود آورده است.

برخوردت با مشکلات چگونه است؟


بعضی وقت ها کنترلم را از دست می دهم. گاهی هم اگر کسی کنارم باشد و با من حرف بزند آرام می شوم تا کار به جای باریک کشیده نشود!

درباره خانواده ات بگو.


آنها همه چیز من هستند. من دو برادر دارم که یکی از آنها متاهل است و یک پسر چهار ساله به نام «امیرحسین» دارد. خواهرم هم دو پسر دارد. «احمدرضا» که نه ساله است و «محمدرضا» که پنج سال دارد. خانواده گرم و صمیمی ای داریم. یادم می آید وقتی ۱۶ سالم بود و می خواستم به تهران بیایم پدرم به من گفت تا دستم را روی زانویم بگذارم و بگویم «یا علی» من هم یا علی گفتم و تا اینجا پیش آمدم.

راستی اسم ثائر را بیشتر دوست داری یا حنیف را؟


هر دو را. حنیف اسم شناسنامه ای من است اما، در فامیل و بین دوستانم به من می گویند ثائر. معنی اش هم جادوگر است.

حرفی مانده؟


از شما متشکرم و برای خوانندگان عزیز آرزوی روزهای خوش می کنم. از مردم عزیز کشورمان می خواهم حتماً به نور و روستای جوربند چمستان سری بزنند. قدم شان بر روی چشم!

راه زندگي/ شماره ۳۸۷/ نيمه اول آبان ماه ۹۲/ گفتگو: سپهر درخشان/ صفحه ۸۴

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات