تبلیغات
کد خبر: ۲۷۸۶۹۰

مترو راهکار برون رفت از بن بست ترافیک

چمران مترو را بهترین راهکار برون رفت از بن بست ترافیک تهران می داند.

مترو راهکار برون رفت از بن بست ترافیک

به گزارشافکارنیوز،باز هم نیمه دوم سال فرا رسید و خیابان‌های قفل شده از ترافیک، به صحنه آشنای صبح‌ها و عصرهای شهر تبدیل شد. غده‌ای چرکین در دل پایتخت که هر سال تنها مرهمی جزئی بر آن گذاشته می‌شود و هنوز هیچ اقدام اساسی برای حل آن از سوی هیچ نهادی انجام نشده است.

شهرداری تهران هم به عنوان یکی از متولیان اصلی ساماندهی ترافیک هنوز نتوانسته است فکری به حال ترافیک سنگین تهران بکند. به رغم همه اقدامات عمرانی و توسعه زیرساخت ها و با وجود صرف هزینه های هنگفت برای ساخت بزرگراه ها، پل ها و تونل ها، ترافیک خیال رفتن ندارد.

با این همه شهردار تهران وقتی که می خواست بار دیگر برای این سمت انتخاب شود، بخش مهمی از تمرکز برنامه پیشنهادی خود برای مدیریت شهر را به حمل و نقل عمومی و حل معضل ترافیک معطوف کرد. از سوی دیگر، شورای اسلامی شهر هم در دوره جدید کاری خود با اعضای تازه نفس به دنبال آن است که سر و سامانی به این دغدغه همیشگی پایتخت نشینان بدهد. اعضای شورا این بار قصد دارند کوتاه نیایند و موضوع را تا رسیدن به سرانجامی قابل قبول از طریق تعامل با نهادها و دستگاه های ذیربط دنبال کنند.

در همین خصوص، با مهدی چمران، رئیس پیشین شورای شهر گفتگویی داشتیم. چمران هم مثل بسیاری از کارشناسان و صاحب نظران امر، معتقد است شهرداری یک تنه نمی تواند سد ترافیک را بشکند و نیاز به کمک دولت و سایر دستگاه ها دارد. وی با انتقاد از عملکرد دولت قبلی در تعامل با شهرداری معتقد است پرداختن سهم حمل و نقل عمومی تهران از بودجه دولت کمک بزرگی به حل این مسئله می کند.

مشروح گفتگوی فارس با مهدی چمران را در ادامه می خوانید:

با توجه به اینکه شورای شهر و شهرداری در دوره جدید به تازگی کار خود را شروع کرده اند، برنامه مدیریت شهری برای حل معضل ترافیک به عنوان یکی از اصلی ترین مطالبات شهروندان چیست؟

چمران: بحثترافیک موضوعی است که نه تنها شورا و شهرداری، بلکه بسیاری از سازمان ها و نهادهای دیگر در آن موثرند و زمینه ساز حل یا ایجاد مشکلات ترافیکی هستند. مهمترین راه حلی که ما برای حل معضل ترافیک داریم و در قانون هم تایید شده و به تصویب مجلس شورای اسلامی هم رسیده، این است که ما در شهر جای حمل و نقل شخصی را با عمومی عوض کنیم. یعنی وضعیتی که در آن ۷۵ درصد جابجایی ها با وسایل نقلیه شخصی و ۲۵ درصد با وسایل نقلیه عمومی بوده است، معکوس شود. تا کنون این نسبت تا حدودی جابجا شده و سهم حمل و نقل عمومی بیشتر از ۲۵ درصد شده، اما هنوز کار زیادی باقی مانده است.

طبق این برنامه، سهم هر یک از وسایل حمل و نقل عمومی باید به چه میزانی برسد؟ آمار فعلی چقدر است؟


چمران: ما بایستی سهم مترو در حمل و نقل شهری را حداقل به ۳۰ درصد برسانیم که هنوز نرسیده، اتوبوسرانی را به بالای ۲۰ درصد، مثلا ۲۵ درصد و تاکسی و غیره هم به حدود ۲۰ درصد برسانیم و حداکثر سهم حمل و نقل شخصی ۲۵ درصد باشد. این کاری است که باید انجام شود و طبق برنامه ای است که تصویب مجلس شورای اسلامی را دارد. نمایندگان مجلس سهم مترو در حمل و نقل شهرهای دیگر را ۱۰ درصد تعیین کرده اند، ولی ما در مجلس صحبت کردیم و گفتیم که سهم مترو در حمل و نقل شهری تهران در حال حاضر حدود ۱۲ درصد است که این میزان بسیار اندک است. به نظر من حتی ۳۰ درصد هم کافی نیست و نقش مترو در جابجایی شهروندان باید بیش از این باشد. من رقمی حدود ۴۰ درصد برای سهم مترو در سفرهای شهری پیش بینی می کنم. اما در گام اول باید به ۳۰ درصد برسیم.

مدیریت شهری برای رسیدن به این هدف چه کارهایی باید انجام دهد؟


چمران: پیش از هر چیز باید دید که آیا شورا و شهرداری به تنهایی از عهده این کار بر می آیند. بدیهی است که خیر، بنابراین ما هر چه بگوییم برنامه ما این است، تا زمانی که نتوانیم آن را اجرایی کنیم، فایده ندارد. اجرایی شدن برنامه هم در گروی این است که مطابق قانون، ۵۰ درصد هزینه های احداثمترو توسط شهرداری و ۵۰ درصد توسط دولت تامین شود که دولت تا کنون سهم خود را تامین نکرده است. البته شهرداری بیش از ۵۰ درصد سهم خود برای مترو پول خرج می کند، اما باز هم می بینیم در شرایطی که می توانیم سالانه ۳۰ کیلومتر به مترو اضافه کنیم، هنوز از برنامه عقب هستیم. این کار عملی است، ولی به شرطی که هزینه های آن توسط دولت تامین شود. هم اکنون می توانیم تعداد سفرها و افرادی را که با مترو مسافرت می کنند، دو برابر کنیم.

چگونه؟

چمران: با افزایش قطارها. زیرا تمام زیرساخت ها شامل ریل، تونل، ایستگاه و سایر تجهیزات و امکانات فراهم است و اگر واگن هم وجود داشته باشد و تعداد آنها دو برابر شود، تعداد سفر و مسافر هم دوبرابر می شود. برای این منظور می توانیم Headway را کم کنیم و از ۵ دقیقه به ۲ و نیم دقیقه یا ۳ دقیقه کاهش می دهیم و با این کار میزان مسافر افزایش می یابد. بنابراین گسترش مترو تنها دست ما نیست و اگر امکانات دیگر هم با امکانات شهرداری هماهنگ شود، برنامه ای که برای حمل و نقل شهری پیش بینی شده، می تواند اجرا شود. ما طرح جامع مصوب ترافیک را داریم که نه تنها شورای شهر آن را تصویب کرده، بلکه به تصویب شورای عالی ترافیک هم رسیده و باید اجرا شود. در این طرح همه این موارد و سهمیه شیوه های گوناگون حمل و نقل در سفرهای شهری به روشنی مشخص شده، اما متاسفانه اجرا نمی شود. شهرداری آنچه موظف به اجرای آن بوده را اجرا کرده و حتی بیش از آن هم کار کرده، اما این به تنهایی کافی نیست.

در مورد اتوبوسرانی چطور؟ وضعیت آن هم مشابه مترو است؟


چمران: ما در حال حاضر ۷ هزار اتوبوس داریم، اما باید تعداد اتوبوس های خود را به ۱۰ هزار دستگاه برسانیم. ضمن اینکه اتوبوس های فرسوده را نیز باید از رده خارج کنیم که این کار انجام نشده است. ما باید سالی هزار اتوبوس را از رده خارج کنیم و اتوبوس های فرسوده را نوسازی کنیم، اما اکنون چند سال است که هیچ اتوبوسی از سوی دولت به ما تحویل داده نشده است که بخواهیم اتوبوسی را از رده خارج کنیم. اتوبوس های فعلی را نیز شهرداری از بودجه داخلی خود و از پول مردم خریداری کرده و مستقیما وارد ناوگان کرده و متاسفانه دولت تا کنون مشارکتی در این کار نداشته است و ندارد.

به جز تمهیدات سخت افزاری، چه راهکارهای نرم افزاری در نظر دارید که منجر به کاهش ترافیک شود؟


چمران:یک سری مسائل دیگر مثل تحقق شهر الکترونیک، کاستن از سفرها، تنظیم ساعات عبور و مرور مردم و ... هم مطرح است که تا اندازه ای عملی شده، اما باید باز هم دنبال شود تا به طور کامل محقق شود. فرهنگ کاستن از سفرهای شهری هنوز به خوبی در بین مردم ما جا نیفتاده است تا بتوانند به خوبی از سیستم های الکترونیک استفاده کنند و رفت و آمدهای بی جا ایجاد نشود. ما در بسیاری از شهرهای بزرگ دنیا می بینیم که این همه سفرهای بی مورد اداری یا غیر اداری ندارند، ولی در کشور ما متاسفانه از کودک کودکستانی تا دبستانی، دبیرستانی، دانشگاهی، کارمند و ... همه سفرهای بی مورد دارند. برای مثال اگر خانه ای خریداری یا اجاره می کنیم، آن را نزدیک محل کار خود نمی گیریم تا مجبور نباشیم هر روز صبح و عصر مسافتی طولانی را برای رفتن و بازگشتن از سر کار طی کنیم. مثال دیگر کارهای اداری است، مثلا اگر فردی به شهرداری مراجعه کند و شهرداری بگوید فلان نامه را ببر دارایی مهر کند و بیاور، این کار مستلزم ایجاد دو سفر شهری است تا یک مهر زده شود. در حالی که همه این موارد می تواند کنار هم دیده شود و از همه این سفرها کاسته شود.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات