تبلیغات
کد خبر: ۲۸۰۳۶۶

لوس کردن فرزند ممنوع!

اگر از فرزند خود بیزارید، اگر برای آینده او نقشه ای ندارید و اگر خوشبخت بودن او برای شما اهمیتی ندارد، او را لوس بار بیاورید زیرا لوس بار آوردن کودک، او را از رسیدن به احساس خوشبختی دور می سازد.

به گزارش افکارنیوز، هنگامی که برای اولین بار بچه دار می شویم و طعم شیرین والد بودن را می چشیم، همه رویاهای ما جهت تامین شرایط مناسب زندگی فرزندمان به حرکت در می آیند و آرزویی جز خوشبختی او نداریم. همه امکانات را فراهم می کنیم تا فرزندمان چیزی کم نداشته باشد و مشکل از همین جا آغاز می شود. به مرور زمان فرزند ما غرغرو، کم تحمل، پرخاشگر و زورگو می شود. کودکان از محبت زیاد لوس نمی شوند بلکه از محبت بیجا و بی مورد لوس می شوند، هنگامی که باید حد و مرز را برای او مشخص کنیم سهل انگاری می کنیم و زمانی که باید حق انتخاب به او بدهیم. زور می گوییم. تامین همه خواسته های کودک به او این پیام را می دهد که همیشه، همه در خدمت او خواهند بود و با حضور کودک در دنیای واقعی مانند مدرسه، ‌سرخوردگی های او نیز شروع خواهد شد زیرا او از معلم ها و همکلاسی هایش انتظاری دارد که از والدینش داشته است و این امکان پذیر نیست و دیگر آنکه او بردباری را نمی آموزد و در آینده، بیشتر در برابر مشکلات مایوس خواهد شد. کودکان باید با واقعیت دنیای موجود بزرگ شوند، آنها باید بدانند که برخی از خواسته های آنها انجام شدنی است و برخی دیگر غیر قابل انجام است.

آشنایی کودک با واقعیت

به طور مثال اگر فرزند ما در تمام طول کودکی اش فقط پنج خواسته داشته باشد، دو تا از خواسته هایش را فوری انجام می دهیم تا به او احساس امنیت و توانایی بدهیم. دو تا از خواسته هایش را با تاخیر انجام می دهیم تا دریابد که برای رسیدن به برخی از خواسته ها، نیاز به صبوری و بردباری دارد و یکی از خواسته هایش را اصلاً اجابت نمی کنیم زیرا او هم مانند ما نیاز دارد که بداند در دنیای واقعی، همیشه همه چیز آن طور که ما می خواهیم پیش نمی رود.

لوس کردن کودکان


اگر از فرزند خود بیزارید، اگر برای آینده او نقشه ای ندارید و اگر خوشبخت بودن او برای شما اهمیتی ندارد، او را لوس بار بیاورید زیرا لوس بار آوردن کودک، او را از رسیدن به احساس خوشبختی دور می سازد. با لوس بار آوردن کودک از او موجودی می سازیم که:

۱. از دستورات پیروی نمی کند.
۲. به هر چیزی اعتراض می کند.
۳. تقاضاهای بیش از اندازه یا نادرست دارد.
۴. به دیگران احترام نمی گذارد.
۵. در برابر محرومیت مقاومت اندکی دارد.
۶. به طور مدام در حال نالیدن است و خیلی زود حوصله اش سر می رود.
۷. حتی مواقعی که همه چیزهایی را که خواسته است دارد باز هم راضی نیست. محبت های نابجای ما مانع اجتماعی شدن رفتارهای کودک می شود، چنین کودکانی معنای صبوری و بردباری را در زندگی نمی آموزند و در آینده انسان های عجولی خواهند بود و شخصیت های متزلزل خواهند داشت. برای جلوگیری از این روند نامناسب ما به عنوان والدین می توانیم برای فرزند خود محدودیت های منطقی وضع کنیم تا او بتواند با احساس بهتری رشد یابد.

وضع محدودیت های منطقی


پدر و مادر برای حفظ ایمنی فرزندان و ایجاد یک ساختار مناسب، آموختن حد و مرزهای شخصی و میان شخصی و تفاوت گذاشتن میان درست و نادرست برای فرزندان خود محدودیت قائل می شوند. تعیین محدودیت به بچه ها احساس امنیت خاطر می دهد. بدون وجود محدودیت ابهام حاکم است و در این شرایط فرزندان ما نمی دانند که چه کارهایی باید بکنند و از انجام چه کارهایی باید خودداری کنند. محدودیت گذاری، حامی حد و مرز میان افراد خانواده و ایجاد نظم و ترتیب است اما وضع محدودیت های بیش از اندازه بی انعطاف و سختگیرانه، هم برای بچه ها و هم برای والدین آنها تولید اشکال می کند. مقررات بیش از حد سختگیرانه بچه ها را سرکش و بیمناک می سازد. البته مقررات از خانواده ای تا خانواده دیگر و از فرهنگی تا فرهنگ دیگر تفاوت می کند اما هدف وضع مقررات باید یکسان و سازگار باشد. بچه ها به مقرراتی نیاز دارند که به زندگی شان ساختار بدهد مانند آنکه هنگام صرف شام تلویزیون خاموش می شود.

اعلام دلیل برای تصمیمی که گرفته اید، به بانک اطلاعاتی فرزند شما می افزاید و او را در موقعیتی قرار می دهد که بعداً در صورت لزوم از آن استفاده کند. اغلب بچه ها با گفتن عبارت «سایرین می توانند…» اعتراض خود را مطرح می سازند. این مطالب تقریباً در همه خانواده ها وجود دارد. در این مواقع پدر و مادر اغلب به اشتباه گمان می کنند که فرزندشان می خواهد با چنگ و دندان مطابق سایر بچه ها ظاهر شود. تعیین پارامترهای رفتاری برعهده والدین است: «در خانه ما صحبت عاری از نزاکت ممنوع است. اجازه نداری به روی کسی دست بلند کنی.»

تعیین مسئولیت ها در خانواده برعهده شماست. مثلاً در انجام کارهای خانه با دادن حق انتخاب از میان چند گزینه، از فرزندتان می خواهید که در کارها مشارکت داشته باشد. تعیین محدودیت و مقررات مربوط به نگهداری از متعلقات شخصی، موضوع استرس زایی است که پیوسته میان پدر و مادر و کودک وجود دارد.

باید توجه داشته باشید که اختلاف نظر درباره نظافت و نظم و ترتیب به تدریج که فرزند شما بزرگتر می شود مرتفع می شود. اگر قرار باشد که بی نظمی اتاق فرزندمان را به حساب ناموفق بودن پدر و مادر بگذاریم، در این صورت باید گفت که همه ما ناموفق هستیم. در اینجا دلیل و منطق بی فایده است، تهدید هم فایده ای ندارد تنبیه هم کاری صورت نمی دهد، رشوه دادن و تهدید کردن گاهی تاثیر می کند اما موقتی است.

نکته ای که باید به آن توجه داشته باشید این است که این قانونگذاری ها و تعیین محدودیت ها برای چیست؟ گاه اشخاص از آن جهت قانونی را وضع می کنند که در آن زمان خوب به نظر می رسد اما به خاطر داشته باشید که باید با نتایج این قانونگذاری زندگی کنید. آنچه امروز معنی دار و منطقی به نظر می رسد ممکن است فردا دیگر منطقی نباشد. دقت کنید که مقررات شما با سن و سال فرزندان تان همخوانی داشته باشد. گاه لازم است در ارتباط با قانونگذاری انعطاف داشته باشید.

برخورد با بچه هایی که قوانین را زیر پا می گذارند، دشوار است اما شدنی است. کودکی که وسایل مدرسه اش را با بی توجهی گم می کند، باید پیامد آن را دریافت کند یعنی نداشتن آن وسیله یا استفاده از وسایل کهنه تر…

گوش دادن به نظرات بچه ها هم مهم است. گوش دادن به دلیل و منطق او، پدر و مادر را ملزم به رعایت خواسته کودک نمی کند. ممکن است کودک شما بگوید «اگر حالا چمن ها را کوتاه کنم، به بازی نمی رسم. قول می دهم فردا صبح قبل از هر کاری، آن را انجام دهم.» در این مواقع اعتماد کردن به کودک، احساس مسئولیت را در او افزایش می دهد و هدف تعیین محدودیت و وضع قوانین هم چیزی جز این نیست اما اگر فرزند شما سر قولش نایستاد، بار دیگری که موضوع مشابهی مطرح می شود، تصمیمی متفاوت بگیرید.

ماهیت وضع محدودیت ها با سن و سال کودک ارتباط دارد. در ضمن مطمئن باشید که از توان اجرای مقرراتی که وضع می کنید، بر می آیند. مجازات جسمانی بچه ها ممنوع است، تهدید کردن کودک یا مجازات های جسمانی هرگز راه درست را به فرزندان شما آموزش نمی دهد. در هنگام تشویق یا تنبیه به کار کودک اشاره کنید نه به شخصیت کودک. به جای اینکه بگویید تو پسر خوبی هستی، بگویید چقدر بلند و رسا سلام کردی خیلی خوشحالم کرد.
البته تردیدی وجود ندارد که در مواقعی پدر و مادر به شدت عصبانی می شوند. این احساس کاملاً طبیعی است اما عمل براساس این احساس، مسئله دیگری است. اگر می ترسید که کنترل خود را از دست بدهید بهتر است از کودکی که عمل خطایی انجام داده، فاصله بگیرید و تا زمانی که بر اعصاب خود مسلط نشده اید به او نزدیک نشوید. وقتی عصبانی هستید(این اتفاقی است که اغلب می افتد) کمی صبر کنید تا آرامش خود را به دست آورید. اقدام در شرایط عصبانیت معمولاً نتایج مطلوبی به همراه ندارد. از فریاد کشیدن بر سر فرزندان خود، خودداری کنید. ممکن است با داد کشیدن احساس بهتری پیدا کنید اما کودک شما در موقعیتی قرار می گیرد که صدای شما را نمی شنود، صدای خود را وقتی بلند کنید که کودک به خطر افتاده یا حادثه ای او را تهدید می کند.

نکته دیگر این است که یک والد نباید مجازاتی را مشخص کند و از والد دیگر به خصوص پدر بخواهد که مجازات را اعمال کند. باید شرایطی فراهم کنیم که بچه ها از آمدن به خانه خوشحال شوند. آیا فرزندان شما از دیدن شما استقبال می کنند؟ آیا در حضور شما احساس خوبی دارند؟ آیا دوستان آنها مایلند به منزل شما بیایند؟ آیا منزل شما همان مکانی است که خواهان آن هستید؟ به استرسی که بچه ها در طول روز تجربه می کنند توجه داشته باشید و آنها را دست کم نگیرید. کودک بودن ساده نیست. وقتی بچه های شما از مدرسه به خانه می آیند، آیا از شدت فشار روی آنها کاسته می شود یا برعکس، بر آن چیزی هم اضافه می شود. وظیفه پدر و مادر است که از شدت استرس فرزندان شان بکاهند.

یک محل کار مطلوب مکانی نیست که مدیر آن همه کارها را انجام دهد و کارمندان وظایف خود را ندانند بلکه یک مدیر، خود بر کارها نظارت دارد و هر فردی در هر پستی که هست، مسئولیت خود را می داند و اگر دچار مشکلی شود، اطمینان دارد که مدیرش او را حمایت خواهد کرد. در یک خانه مطلوب، همه اعضا مسئول هستند و هر فردی می داند که حیطه آزادی اش تا کجاست. مقررات منزل را می شناسد و برای انجام آن، احساس اجبار و زورگویی نمی کند. در پایان اگر می خواهیم کودکانی مسئول، پرانرژی و شاد داشته باشیم، باید بدانیم که داشتن حد تعادل و عدم افراط در رفتار می تواند از فرزندان ما کودکان منطقی تر و شادتری بسازد. اگر می خواهیم کودکانی مسئول داشته باشیم نباید مسئولیت های آنان را بر دوش بگیریم. ما همیشه در کنار آنها هستیم، نه به این دلیل که وظایف مربوط به آنها را انجام بدهیم بلکه به این دلیل که هر گاه نیاز به حمایت ما دارند، یاری شان کنیم.

آرامش/ شماره دهم/ نيمه دوم تير ماه ۹۲/ شهلا نوروزيان دكتراي مشاوره/ صفحه ۵۴

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات