تبلیغات
کد خبر: ۲۸۰۳۸۴

چطور کودک را مسئولیت‌پذیر بار بیاورم؟!

آنها در کارهای خود نظم و انضباط را به کار می برند و از این طریق، سطح عزت نفس خود را افزایش می دهند.

به گزارش افکارنیوز، برای اینکه کودکان نسبت به رفتارهایی که در پیش می گیرند مسئول باشند، باید بیاموزند که تمام رفتارهایشان اعم از خوب یا بد، نه فقط برای خود آنها، بلکه برای دیگران نیز پیامدهایی به دنبال دارد. درک این مطلب آغازی برای رشد آگاهی آنان است. زمانی که فرزندان می دانند باید توقع چه چیزهایی را داشه باشند، برمبنای پیامدها و عواقب کارهای خود تصمیم می گیرند، چون از توانایی خود در انتخاب نوع رفتارشان آگاهی دارند. آنها می آموزند که خودشان مسئول اعمال و شادی هایشان هستند. آنها در کارهای خود نظم و انضباط را به کار می برند و از این طریق، سطح عزت نفس خود را افزایش می دهند.

چطور باید عمل کنید


۱. برای فرزندتان شرایطی به وجود بیاورید که با پیامدهای طبیعی رفتارش روبرو شود. او باید تجربه کند که وقتی در هوای سرد لباس گرم نمی پوشد، سرما می خورد و وقتی وسایلش را روی زمین پخش می کند، زیر پا می شکند یا خراب می شود. او باید درک کند که اگر تکالیفش را ننویسد و درس نخواند، نمره خوبی نخواهد گرفت و یا اگر بداخلاقی و بدرفتاری کند دوستانش را از دست می دهد.

۲. وقتی فرزندتان رفتارهای خوبی در پیش می گیرد، با مهربانی و محبت به او واکنش نشان دهید؛ بدین طریق او می آموزد که کار خوب چه پیامدهایی دارد.

۳. در فرایند تربیتی خود، باثبات و جدی باشید، اما هرگز او را تهدید نکنید و روشی مهربانانه در پیش بگیرید؛ سعی کنید هیچ وقت موعظه نکنید(مگر به تو نگفته بودم آن کار را نکنی؟)، ‌ همچنین از عملش نتیجه اخلاقی نگیرید(این عمل به تو یاد می دهد که…) و تحکم نکنید(نباید این کار را این گونه انجام می دادی).

۴. وقتی فرزندتان کاری انجام داد که مورد تایید شما نبود، سعی کنید پیامد کارش را به او گوشزد کنید و از به کار بردن جمله هایی مثل «فقط صبر کن تا پدرت برگردد!» یا «هفته بعد از پول تو جیبی خبری نیست!» خودداری کنید؛ این حرف ها به هیچ وجه نمی تواند روی فرزندتان تاثیری مثبت داشته باشد.

۵. در زمان حال زندگی کنید و هرگز به اشتباهات گذشته بر نگردید؛ برای مثال نگویید: «باز هم این کار را انجام دادی؟»، «به تو گفته بودم که…»، «کی می خواهی بیاموزی که…»، «مگر قبلاً به تو نگفته ام که…».

۶. به رفتارهای خوبی که از فرزندتان توقع دارید، توجه نشان دهید و سعی کنید آنها را از طریق تشویق، تقویت کنید. مراقب باشید در زمانی که گریه می کند، جیغ می کشد و یا به طرز نادرستی حرف می زند، به او توجه نکنید؛ اما وقتی به طرز خوب و قابل قبولی صحبت کرد، دوباره به او توجه نشان دهید.

۷. تاثیر رفتار و عمل، همیشه از کلمات بیشتر است؛ از این رو، مطمئن باشید که فرزندتان با قوانین وضع شده و حد و حدودهای خود آشناست. به یاد داشته باشید که در هنگام واکنش به نادیده گرفتن قوانین، رفتارهای مثبت او را نیز در نظر بگیرید.

۸. در ارتباط با فرزند خود و در بیان پیامدهای رفتاریش، مثبت و با آرامش صحبت کنید: «بازی یا تماشای تلویزیون، ‌ باشد برای بعد از انجام تکالیف درسی»، «زمانی که اتاقت را مرتب کردی، می توانی بیرون بروی»، «اول شام می خوریم و بعد می توانی شکلات بخوری» و «اگر لباس هایت را آویزان کنی، تمیز و مرتب می مانند».

۹. به فرزندتان کمک کنید که پیامدهای رفتارش را پیش بینی کند. برای مثال:
«حدس بزن حالا چه اتفاقی رخ می دهد!» «آیا می توانی پیش بینی کنی که اگر این کار را انجام دهی، دوستت چه واکنشی نشان خواهد داد؟» «به نظر تو چه اتفاقی می افتد اگر…؟» «من حدس می زنم که…، تو چه حدسی می زنی؟»

۱۰. اجازه دهید فرزندتان رفتاری را که دوست دارد انتخاب کند و پیامد انتخابش را بپذیرید. به او بگویید: «تو می توانی نوع رفتاری را که دوست داری انتخاب کنی، اما باید پیامد آن رفتار را نیز بپذیری.»

۱۱. به فرزندتان فرصت دهید رفتارش را تغییر دهد. بچه ها در مسیر رشد توانایی خودشان را ارزیابی می کنند. او باید بداند که شما به انتخابش احترام می گذارید و به او اطمینان دهید که می تواند در هنگام انتخاب و تصمیم گیری، با شما مشورت کند، اما خودش باید تصمیم نهایی را بگیرد.

۱۲. سعی کنید شیوه رفتارتان با او محکم و باثبات باشد. اگر پیامد رفتارش این است که نباید تلویزیون تماشا کند، مردد نشوید و روی تصمیم تان مصمم باشید. بچه ها همیشه والدین و حرف هایشان را مورد آزمون قرار می دهند.

۱۳. به یاد داشته باشید که فرزندتان، خودش باید با پیامدهای رفتارش روبرو شود، لذا بیش از اندازه از او حمایت نکنید یا مسئولیت هایش را نپذیرید؛ او باید از اشتباهات خود و پیامد آنها، تجربه کسب کند.

۱۴. اجازه دهید فرزندتان پیامدهای تصمیم گیری در شرایط زیر را تجربه کند: توجه به راهنمایی ها یا بی توجهی به آنها، انجام به موقع تکالیف درسی یا به تعویق انداختن انجام آن، بیدار شدن سر وقت یا دیر بیدار شدن، جمع آوری وسایل یا اسباب بازی ها و یا پخش کردن آنها روی کف اتاق، شستن دست ها قبل از غذا و یا نشستن آنها، بردن ناهار به مدرسه یا فراموش کردن آن.

راز/ شماره ۲۷/ نيمه دوم خرداد ماه ۹۲/ شمس الدين حسيني/ صفحه ۸۹

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات