تبلیغات
کد خبر: ۲۸۴۸۲۸

گپی با مهاجم جدید پرسپولیس + عکس

انگیزه ای که یونس دارد نشان می دهد وی در فصل پیش رو حرف های زیادی برای گفتن خواهد داشت. او حالا فوتبالش را برای جبران سختی هایی که پدر و مادر برای او کشیدند دنبال می کند.

گپی با مهاجم جدید پرسپولیس + عکس

به گزارش افکارنیوز، پسر جنوب نیشابور، خودش هم فکر نمی کرد که بتواند روزی در یکی از بهترین تیم های ایران بازی کند، اما این مسئله حالا محقق شده است. یونس شاکری که روزی از پرسپولیس رانده شده بود باید در این تیم و آن هم برای بزرگسالان سرخ پوشان به میدان برود. شاکری سال ها برای رسیدن به این مرحله زحمت کشیده و روزهای سختی را پشت سر گذاشته. او خیلی صادقانه می گوید که اگر فوتبالیست نمی شد. الان یک کارگز ساده بود. صداقت او می تواند بر ادامه پیشرفت فوتبالیش تاثیرگذار باشد. انگیزه ای که یونس دارد نشان می دهد وی در فصل پیش رو حرف های زیادی برای گفتن خواهد داشت. او حالا فوتبالش را برای جبران سختی هایی که پدر و مادر برای او کشیدند دنبال می کند.

ابتدا مختصری از خودت بگو؟


متولد دهم فروردین ۶۸ نیشابور هستم. سه برادر و دو خواهر دارم. فرزند دوم خانواده ام و هنوز ازدواج نکرده ام.

فوتبال را از کجا شروع کردی؟


از حدود ده دوازده سال پیش از تیم آریای نیشابور، زیر نظر جمشید یاوری که اولین مربی ام بود برای تست در تیم ملی نونهالان به مشهد و از آنجا به تیم عالی حرفه ای مشهد رفتم. چهار سال، در تمام رده هایش بازی کردم، بعد به امیدهای ابومسلم آمدم که خدا بیامرز ناصر حجازی مرا به تیم بزرگسالان ابومسلم آورد. دو سال آنجا بودم. دو سال هم خدمت سربازی را در فجر سپاسی گذراندم. بعد به ابومسلم برگشتم و الان در خدمت پرسپولیس هستم.

برای آمدن به پرسپولیس با کسی هم مشورت کردی؟


بله با خیلی ها. مثل محمد منصوری، هادی عسگری، احمد تقوی و مجید نورمحمدی.

کار کردن با دایی چطور است؟


خیلی خوب، چون اعتماد به نفس زیادی به من می دهد. او واقعاً برای مهاجمان وقت می گذارد. من که خیلی از شرایط راضی هستم. الان به قدری اعتماد به نفس دارم که خیلی راحت به توپ ضربه می زنم، چون دایی در زمان تمرین مدام می گوید صاحب توپ شدی بچرخ و بزن.

اما بازی در پرسپولیس و استقلال با تیم های دیگر فرق می کند. خودت را چقدر برای حضور در لیگ با پیراهن قرمز آماده کرده ای؟


برایم مهم نیست ۱۰۰ هزار نفر در ورزشگاه باشند یا ۱۰ هزار نفر. من تمام فکر و ذکرم بازی است تا اینکه بتوانم پاسخ اعتماد کادر فنی را بدهم.

زمانی که در نیشابور بازی می کردی فکر می کردی یک روز به اینجا برسی؟


اصلاً. چون آنجا برای خودم بازی می کردم. آنقدر سختی می کشیدم که تصور این روزها برایم غیر ممکن بود.

چه سختی هایی؟


من هر روز با هزار تومان صبح زود به مشهد می رفتم، چون چهارصد تومان هزینه رفت و برگشت من بود و ظهر هم یک ساندویچ می خوردم. این کار هر روز من بود. چون بچه پایین شهر نیشابور بودم شرایط خانوادگی ام اجازه نمی داد بتوانم راحت بازی کنم. من بیشتر در زمین خاکی بازی می کردم و یادم می آید آن موقع چون بازی من خوب بود بزرگترها مرا برای تیم خودشان بر می داشتند و به من می گفتند یوونتوس.

چرا یوونتوس؟ اینکه اسم تیم است؟


خودم هم نمی دانم چرا، شاید چون بازی ام خوب بود این طور می گفتند. من از کلاس سوم ابتدایی در تیم آموزشگاه ها بازی می کردم.

هیچ وقت اتفاق افتاده از فوتبال خسته یا دلزده بشوی؟


بله، وقتی هنوز به ابومسلم نرفته بودم برای تیم جوانان پرسپولیس تست دادم، حتی سر تمرین یکی دیگر از تیم های تهرانی هم در لیگ یک رفتم که هر دو تیم به من گفتند از طرف چه کسی آمده ای و وقتی گفتم خودم آمده ام خیلی راحت به من گفتند خودت هم برگرد برو مشهد! بعد از آن فوتبال را کنار گذاشتم و دیگر، تفریحی بازی می کردم تا اینکه علی هاشمی، ‌مربی امیدهای ابومسلم به من زنگ زد و گفت بیا مشهد. من هم گفتم چشم، اما نرفتم. دوباره تماس گرفت و این بار رفتم و همان سال، چهار پنج بازی برای بزرگسالان انجام دادم. خیلی ها آن جا بودند که چند سال سابقه بازی در امیدها را داشتند، اما فرصت بازی در تیم بزرگسالان را به دست نمی آوردند. همین امر برایشان خیلی سنگین بود که یک نفر از نیشابور بیاید و بعد از یک ماه در تیم بزرگسالان بازی کند.

الگوی فنی ات چه کسی بود؟


به این موضوع فکر نمی کردم، اما یادم هست وقتی در فجر سپاسی سرباز بودم بارها می گفتم خوش به حال مهزاد معدنچی. اینجا راحت فوتبال بازی می کند، اما هیچ وقت الگوی فنی نداشتم. از بین فوتبالیست های خارجی عاشق بازی کریستیانو رونالدو هستم.

پس رئالی هستی؟


بله.

از نظر خودت بهترین بازی را مقابل چه تیمی انجام داده ای؟


دو سال پیش که در فجر بودم مقابل استقلال خوب بازی کردم و سال گذشته هم در بازی با مس سرچشمه که ۴۴ شدیم دو گل زدم، یک پاس گل دادم و یک پنالتی گرفتم.

اگر فوتبالیست نمی شدی چه کار می کردی؟


یک کارگر ساده بیشتر نمی شدم، چون هیچ چیزی بلد نیستم. در خانه دست به سیاه و سفید نمی زنم، دوست دارم همه چیز آماده باشد.

خانواده ات مخالف فوتبال بازی کردن تو نبودند؟


نه، پدرم همیشه حامی من بود و الان از فوتبال هر چه پول در بیاورم به خانواده ام می دهم. هر چند پدرم نیازی به پول من ندارد، اما من دوست دارم زحمت هایش را به نوعی جبران کنم. یادم هست یک بار باید به کمپ آکادمی المپیک می آمدم. پدرم مرا به تهران آورد و باور کنید دو روز بعد برای بازگرداندن من دوباره به تهران آمد. از این کارها خیلی برایم می کرد و من خیلی شرمنده محبت هایش هستم.

از وقتی به پرسپولیس آمده ای نگاه اطرافیان نسبت به تو و خانواده ات تغییر نکرده؟


فعلاً که هنوز به نیشابور نرفته ام، اما در نیم فصل گذشته وقتی با استقلال قرارداد بستم خیلی ها باور نمی کردند و حتی پیغام می دادند که این حرف ها شایعه است، اما وقتی امسال به پرسپولیس آمدم به هیچ کس حرفی نزدم. الان شنیده ام که رفتارها با خانواده ام تا حدودی عوض شده است.

پرسپولیس مهاجمان خوبی دارد و به نظر می رسد کار سختی خواهی داشت.


تمام تلاشم را می کنم. هم پستی های من همه خوب هستند، اما مهم موفقیت تیم است.

و کلام پایانی؟


از این فرصت استفاده کرده و از پدر و مادرم که خیلی برایم زحمت کشیده اند تشکر می کنم. باید بگویم من دوستانی دارم که همین الان هم به من خیلی کمک می کنند تا عملکرد بهتری داشته باشم. از آنها خیلی ممنون هستم. همچنین از مربیانی که تاکنون برایم زحمت کشیده اند و از شما که این فرصت را در اختیار من گذاشتید تشکر می کنم.

خانواده جوان/ شماره ۱۹۴/ مرداد ماه ۹۲/ گفتگو: حسين برزگر ياري/ صفحه ۱۲

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات