تبلیغات
کد خبر: ۲۸۴۸۳۵

سینان تازچو بازیگر فیلم سینمایی لاله:

قبل از عشق و جزا معروف شده بودم

آنچه در ادامه می خوانید تمام صحبت های آقای سینان تازچو در گفتگوی اختصاصی با زندگی ایرانی است.

قبل از عشق و جزا معروف شده بودم

به گزارش افکارنیوز، او حالا دیگر نه تنها یکی از بازیگران مطرح در کشور ترکیه است، بلکه بین ایرانی ها هم طرفداران زیادی دارد. صحبت از سینان تازچو است؛ بازیگری که با بازی در سریال «عشق و جزا» به شهرت زیادی دست پیدا کرده است. او این روزها در یک پروژه ایرانی و در فیلم «لاله» جلوی دوربین اسی نیک نژاد قرار گرفته! همین موضوع بهانه خوبی بود برای اینکه به سراغ او برویم و گفتگوی مفصلی با او انجام دهیم. این گفتگو ساعت ۱۱ شب در رستوران هتل اوین تهران برگزار شد. همان شبی که تیم ملی ایران برابر قطر به پیروزی رسیده و توانسته بود امیدهای صعود را یک بار دیگر زنده کند. تازچو در این مصاحبه به همه سوالات ما پاسخ داد و در نهایت گفت ای کاش همه مصاحبه های اینقدر صادقانه و با احترام بود. آنچه در ادامه می خوانید تمام صحبت های آقای سینان تازچو در گفتگوی اختصاصی با زندگی ایرانی است.

برای شروع خودتان را برایمان معرفی کنید.


من سینان تازچو هستم. علاوه بر بازیگری، نویسندگی و کارگردانی هم می کنم.

در چه رشته تحصیل کرده اید؟


در دانشگاه رشته مدیریت را دنبال کردم اما به دلیل علاقه ای که به بازیگری داشتم، در یکی از دانشگاه های ترکیه سه سال سینما خواندم اما از آنجایی که به دنبال دانش بیشتر در مورد این هنر بودم، به انگلستان رفتم و در آنجا در رشته سینما ادامه تحصیل دادم. من به دنبال این بودم که مهارت های نوشتن را بیش از پیش یاد بگیرم و دوره ای که در انگلستان تحصیل می کردم در این راستا به من کمک زیادی کرد.

در یکی از مصاحبه هایتان خواندم که گفته اید من هم هنرپیشه مردمی هستم و هم یک بازیگر اجتماعی، در این باره برایمان توضیح بدهید.


متاسفانه در کشور ما نهاد دولتی که بخواهد از هنر حمایت کند وجود ندارد. در نتیجه ما به عنوان هنرمندان جامعه سعی می کنیم این خلاء را به نوعی پر کنیم. متاسفانه در کشور ما بیشتر بخش خصوصی است که در این زمینه فعالیت دارد. به همین دلیل ما داریم یک حرکتی را آغاز می کنیم که مردم این مطالبات را از دولت داشته باشند. برای همین است که من خودم را بازیگر اجتماعی معرفی می کنم. من فکر می کنم دولت باید نه تنها از سینما بلکه از شاخه های دیگر هنر هم حمایت درستی داشته باشد اما متاسفانه این اتفاق نمی افتد و فعالیت های ما در راستایی انجام می شود که دولت این حمایت ها را از هنر انجام دهد.

اصلاً چه شد که به بازیگری علاقمند شدید؟


من در یک خانواده هنری به دنیا آمدم و از کودکی با هنر آشنا بودم. پدربزرگ و مادربزرگم آدم های فرهنگی و اهل مطالعه بودند. شاید جالب باشد بدانید که مادربزرگم به هشت زبان دنیا مسلط است. ایشان از همان سنین کودکی کتاب های مختلف از نویسنده های مختلف را به من می دادند و من را به مطالعه تشویق می کردند. پدر و مادرم هم منم را برای پرداختن به هنر تشویق می کردند. به همین دلیل هم به سمت هنر و بازیگری آمدم.

چه اتفاقی افتاده که موسیقی و سینمای ترکیه تا این حد در سطح بین المللی به موفقیت رسیده؟


به نظر من شهرت با ماندگاری دو موضوع کاملاً متفاوت است. ما الان فقط به خاطر همین سریال ها در سطح بین المللی شناخته می شویم که اکثر آنها هم توسط بخش خصوصی تولید شده و تهیه کننده خصوصی دارند. اگر دولت پشت هنر باشد و از آن پشتیبانی کند، قطعاً اتفاقات بهتری خواهد افتاد. ای کاش حمایت دولتی از هنر در ترکیه مثل ایران بود. الان سینمای ایران به دلیل همین حمایت ها جهانی شده اما سینمای ما بین المللی نیست. متاسفانه به دلیل اینکه بخش خصوصی در زمینه سریال سازی فعالیت بیشتری دارد، خیلی از افراد که حتی اصول اولیه بازیگری را هم بلد نیستند، ‌ وارد این حرفه می شوند و جلوی دوربین قرار می گیرند. مثلاً‌ یک خواننده به راحتی می تواند در یک سریال تلویزیونی حضور پیدا کند اما جای این فرد در سینما نیست.

یعنی شما اعتقاد دارید افراد نباید شاخه های مختلف هنر را تجربه کنند؟


همانطور که گفتم در تلویزیون مشکلی ندارد اما این اتفاق نباید در سینما بیفتد. ساخت سریال در ترکیه با سرعت بالایی انجام می شود شاید برایتان جالب باشد بدانید که در هفته حدود ۱۱۰ دقیقه ضبط می شود. اما سینما به این شکل نیست و اگر بتوانیم ۲ دقیقه مفید در روز ضبط کنیم، خیلی خوشحال خواهیم بود! کار در تلویزیون در نهایت به شهرت منجر می شود اما این سینماست که روح هنر را در خود دارد و به شخصه علاقه بیشتری به سینما دارم و هنر سینما را به تلویزیون ترجیح می دهم.

اما شما کارتان را با تلویزیون آغاز کردید و به شهرت رسیدید…


شاید این از شانس من بود که توانستم به وسیله تلویزیون به شهرت برسم اما ترجیح می دهم بیشتر در کارهای سینمایی حضور داشته باشم. کارهای سینمایی آثاری هستند که ماندگارند اما سریال های تلویزیونی فاقد این ویژگی است.

گفتید که سینمای ترکیه بین المللی نیست، به جهانی شدن سینمای کشورتان امیدوار هستید؟


بله، ما کارگردانان جوانی در ترکیه داریم که در آینده خبرهای زیادی از آنها خواهید شنید. ما تمام تلاش مان را انجام می دهیم که دولت از این کارگردانان جوان حمایت کند تا بتوانیم سینمای ترکیه را جهانی کنیم.

در ایران بازیگرها، نسبت به بازیگران هالیوودی رابطه خیلی نزدیکی با مردم دارند و ارتباط برقرار کردن با آنها کار چندان سختی نیست، در ترکیه هم ماجرا به همین شکل است یا بین مردم و هنرمندان فاصله و مرزبندی وجود دارد؟


بگذار بدون تعارف بگویم که ما از مردم هستیم و بدون آنها هم هیچ کاری نمی توانیم انجام دهیم. رابطه بازیگران و هنرمندان ترکیه ای خیلی شبیه به رابطه ای است که شما در مورد بازیگران و جامعه گفتید. البته گاهی وقت ها مثلاً نمی توان به راحتی از اتوبوس و مترو و… استفاده کرد اما در نهایت باید بگویم که رابطه بین هنرمندان ترکیه و مردم خیلی شبیه به ایران است.

اینجا آدم های چشم آبی بخت زیادی برای بازیگر شدن دارند، سینمای ترکیه از این جهت هم شبیه به سینمای ایران است؟


بله در این مورد هم شرایط شبیه ایران است(خنده). البته این تنها فاکتوری نیست که برای بازیگری در نظر گرفته می شود و مثل ایران که قطعاً چشم آبی ها هنرهای دیگری هم دارند، بازیگران چشم آبی سینمای ترکیه هم به جز چشمان رنگی، قابلیت های دیگری هم دارند.

در سینمای ما معمولاً ستاره های چشم آبی، بازیگران فوق العاده ای نیستند، در ترکیه هم به همین شکل است؟


یکی از نقاشان برجسته دنیا هست که می گوید همه آدم ها در طول زندگی خود می توانند ۱۵ ثانیه خیلی معروف باشند. این ۱۵ ثانیه برای بعضی ها بیشتر می شود! ما هم در کشورمان از این موارد داریم. بعضی اوقات برخی ها می آیند و با بازی در یک سریال تلویزیونی به شهرت دست پیدا می کند اما این شهرت ها ماندگاری ندارد، چیزی که می ماند هنر است.

بازیگران در ترکیه به عنوان آدم های پولدار و مرفه شناخته می شوند؟


بله، این جزئی از حقیقت این شغل است. وقتی ما بازیگران در نقش های کوتاه بازی می کنیم و دستمزد کمی دریافت می کنیم، کسی نمی گوید چقدر دستمزد پایینی دریافت کردی، پس الان که من دستمزد بالایی می گیرم، کسی حق ندارد بگوید چرا پول زیادی می گیری(خنده).

ازدواج کرده اید؟

بله. من ازدواج کرده ام و همسرم هم بازیگر است.

اگر تمایل دارید در مورد نوع آشنا شدن با همسرتان هم برایمان بگویید.


در یک تئاتر موزیکال با ایشان همبازی بودم که در یکی از صحنه ها ما باید عاشق یکدیگر می شدیم و با هم ازدواج می کردیم. بعد از این تئاتر بود که در دنیای واقعی هم عاشق او شدم و در نهایت با هم ازدواج کردیم.

همسرتان در چه ژانری فعالیت دارند؟


او در ژانرهای مختلف بازی می کند اما بیشتر در کارهای کمدی و طنز حضور پیدا می کند.

پس احتمالاً زندگی با مزه ای دارید(خنده) …


بله، هر دوی ما روحیه طنز و کمدی داریم(خنده).

در سینما ایران بعضی از بازیگران هستند که ازدواج خود را رسانه ای نمی کنند، شما نمی ترسید با رسانه ای کردن ازدواج تان بعضی از طرفداران تان را از دست بدهید؟


نه، واقعاً ترسی از این موضوع ندارم(خنده).

اشکالی نداره در مورد سن تان بپرسم؟


خواهش می کنم. من ۳۶ ساله هستم. فکر می کنم برای یک بازیگر این خیلی خوب است که سنش بالا برود تا بتواند فضاهای جدید را تجربه کند.

اما فکر می کنم برای یک پدر خوب نیست که سنش بالاتر برود، فکر نمی کنید یک مقدار برای پدر شدن تان دارد دیر می شود؟


واقعاً نمی دانم چه جوابی باید در این مورد بدهم. واقعیتش این است که وقتی هر دوی ما سر کار هستیم، خیلی سخت است بتوانیم زمان معینی را به فرزندمان اختصاص دهیم. به همین دلیل فکر می کنم فعلاً زمان خوبی برای بچه دار شدن نیست. مثلاً اگر بچه داشتم نمی توانستم به ایران بیایم و یک ماه از خانه دور باشم.

یعنی حس شیرینی پدر بودن را فدای کار می کنید؟


بله، خیلی چیزها قربانی کار می شود که یکی از این مسائل همین پدر شدن است.

فکر می کنید وقتی به پایان خط می رسید، اعتقاد خواهید داشت که فدا کردن همه چیز برای پول و شهرت و البته مردم کار درستی بوده؟


برای شهرت و پول نه، اما وقتی روی صحنه قرار می گیری و مردم برایت دست می زنند، حس می کنی این زحمت ها ارزش قربانی شدن بعضی مسائل را دارد.

پدر و مادرتان دوست ندارند نوه دار شوند؟


خیلی زیاد، پدر و مادرم اینقدر در این مورد اصرار دارند که دارند من را می کشند(خنده).

پس فعلاً تصمیمی برای بچه دار شدن ندارید…


صادقانه می گویم که خیلی دوست دارم پدر شدن را تجربه کنم اما در حال حاضر زمان کافی برای قبول چنین مسئولیتی را ندارم.

اگر موافق باشید، بریم سراغ سریال «عشق و جزا»، می دانید که این سریال در کشور ما به نام ساواش شناخته می شود…


بله، من هم شنیده ام که مردم ایران با نام ساواش این سریال را می شناسند.

چی شد که به جمع بازیگران «عشق و جزا» پیوستید؟


یک سال از پخش عشق و جزا از تلویزیون می گذشت و من به دلیل اینکه مشغول خدمت سربازی بودم، در این سریال حضور نداشتم. سال دوم پخش این سریال بود که من جلوی دوربین آن قرار گرفتم و به گروه بازیگران «عشق و جزا» اضافه شدم.

زمانی که شما جلوی دوربین قرار گرفتید، سریال بین مردم جا افتاده بود؟


بله، در همان یک سال اول این سریال مخاطبان زیادی را به خود جذب کرد.

پس می توانیم بگوییم بازی در این سریال به نوعی آرزوی تازچو بوده؟


اینطور نبود که بگویم آرزو داشتم در این سریال بازی کنم اما خیلی دوست داشتم با این کارگردان و گروه همکاری داشته باشم. طبیعتاً وقتی بازی در این سریال بهم پیشنهاد شد خیلی خوشحال شدم. در نهایت هم در ۳۹ قسمت پایانی این سریال حضور داشتم.

بحثخیانت مشکل اول جامعه ترکیه است که اکثر سریال های ترکی به این موضوع می پردازد؟


فکر می کنم این مشکلی است که در همه دنیا وجود دارد. تولیدات تلویزیونی ما خیلی بالاست و در سال حدود ۳۰۰ محصول تلویزیونی تولید می کنیم. سریال های ترکی در مورد موضوعات مختلف ساخته می شود اما اینکه چرا شبکه های فارسی زبان به سراغ سریال هایی با مضمون خیانت می آیند، سوالی است که من نمی توانم در موردش پاسخ درستی داشته باشم.

پس خیانت مشکل اصلی خانواده های ترکیه ای نیست؟


نه ما در جامعه خود مشکلات زیادی داریم که شاید خیانت هم یکی از آنها باشد اما نمی توانیم بگوییم مشکل اصلی جامعه ما خیانت است.


قبل از بازی در این سریال بازیگر مشهوری بودید؟


پیش از بازی در «عشق و جزا»، در یک پروژه به مراتب بزرگتر از این سریال حضور داشتم که در واقع از آنجا شناخته شدم. این سریال دو سال متوالی از شبکه MBC پخش می شد و توانست در مدت پخش خود مخاطبین زیادی را با خود همراه کند.

پس از قبل از عشق و جزا با شهرت بیگانه نبودید…


درست است، همانطور که گفتم با آن سریال به شهرت رسیدم و بعد از آن در «عشق و جزا» بازی کردم.

از ابتدا قرار بود نقش شما در «عشق و جزا» اینقدر پررنگ باشد یا به مرور به طول نقش اضافه شد؟ در کشور ما در سریال هایی که به صورت روتین پخش می شود، نویسنده با توجه به اقبال مخاطب به شخصیت ها، طول نقش ها را زیاد و کم می کند، این شرایط در ترکیه هم وجود دارد؟


بله، ما هم از این جنس سریال های مناسبی داریم که در آن با توجه به نظر مردم، طول یک نقش را افزایش می دهند. یا یک شخصیت را به دلیل عدم اقبال مردم به نوعی از چرخه داستان حذف می کنند. اما این اتفاق در «عشق و جزا» نیفتاد و من وقتی فیلمنامه را مطالعه کردم، می دانستم دقیقاً قرار است چه اتفاقاتی در طول کار بیفتد.

پیش از سفر به اینجا، از ایران شناختی داشتید؟


این اولین باری است که به ایران سفر می کنم. ایران کشور بسیار بزرگ و زیبایی است. شما همسایه ما هستید و کشور ما با ایران نقاط مشترک زیادی از نظر فرهنگی و جامعه شناسی داریم. این نزدیکی تا آنجاست که ما می گوییم مولانا اهل کشور ماست و شما می گویید مولانا ایرانی است. من قبل از سفر به ایران از طریق اینترنت در مورد ایران و سینمایش تحقیقاتی انجام دادم و الان که به ایران آمده ام هیچ چیز کمتر از تصوراتم نیست.

متاسفانه رسانه های غربی تبلیغات منفی در مورد ایران و مردمانش انجام می دهند، با توجه به این تبلیغات سوء نظرتان درباره ایران چه بود؟


منزل من تا شهر تبریز فقط ۲۰۰ کیلومتر فاصله دارد و این یعنی من از ایران فاصله چندانی ندارم. من وقتی به انگلستان سفر کرده بودم همه می گفتند مثلاً فلانی ترکیه ای است، یا فلانی ایرانی است و… اما زمانی که به ایران آمدم حس غریبه بودن نداشتم. همه ما شبیه به هم هستیم و من توجهی به تبلیغات منفی رسانه های خارجی ندارم. ضمن اینکه یکی از دایی هایم در ایران کار و زندگی می کند، من نسبت به وضعیت ایران شناخت کامل داشتم.

قبل از اینکه به ایران بیاید، از میزان علاقه مردم به «عشق و جزا» مطلع بودید؟


بله، اکثر کشورهای اطراف ترکیه این سریال را پخش کرده اند. شنیده بودم که مردم ایران با این سریال ارتباط خوبی برقرار کرده اند.

زمانی که وارد ایران شدید، مردم شما را شناختند؟


بله. شاید جالب باشد برایتان بگویم زمانی که وارد فرودگاه امام خمینی شدم و پاسپورتم را برای کنترل به مامور حاضر در جایگاه دادم، به محض اینکه عکسم را دید گفت: عشق و جزا!(خنده)

خاطره ای از برخورد با مردم ایران دارید؟


یک روز مقابل لابی هتل مشغول صحبت کردن با تلفن بودم. یک پسر جوان جلو آمد و خواست با هم عکس بندازیم. وقتی با هم صحبت کردیم متوجه شدم او در کانادا زندگی می کند و از آنجا سریال ما را دنبال می کند. این برای من خیلی جذاب بود که یک ایرانی در کانادا کار من را پیگیری می کند. نکته جالب دیگری که وجود دارد این است که من خیلی خوب می توانم کلمات فارسی را بیان کنم. به همین دلیل خیلی ها وقتی این موضوع را می بینند فکر می کنند من زبان فارسی را متوجه می شوم به همین دلیل گاهی سعی می کنند جلوی من صحبت نکنند تا مبادا متوجه شوم(خنده). حوصله داری یک خاطره دیگر هم برایت تعریف کنم.

چرا که نه…


یک روز در کافی شاپ هتل نشسته بودم و مشغول قهوه خوردن بودم که چند نفر از مسافران ترکیه ای که اتفاقاً با من همشهری بودند هم وارد کافی شاپ شدند. وقتی من را دیدند، خیلی تعجب کردند و گفتند تازچو تو اینجا چکار می کنی؟(خنده)

در این مدت به شهرهایی جز تهران هم سفر کرده اید؟


نه متاسفانه هنوز فرصتی برای سفر به شهرهای دیگر پیدا نکرده ام.

دوست دارید کدام شهرهای ایران را ببینید؟


خیلی دوست دارم شیراز، تبریز، اصفهان و دریای خزر را از نزدیک ببینم.

پیش از اینکه به ایران سفر کنید، شناختی از هنرمندان ایرانی داشتید؟


خیلی از هنرمندان ایرانی را از روی تصویرشان می شناسم اما متاسفم که نام خیلی از آنها را نمی دانم.

تا اینجا که از مصاحبه خسته نشده اید؟


بیشتر اوقات از مصاحبه فرا می کنم اما امروز سوال های شما آنقدر جدید و نو بود که دارم از مصاحبه لذت می برم. شما خیلی باهوش هستید، ادامه بدهید.

پس به سراغ فیلم لاله برویم، این فیلم چه ویژگی داشت که شما را مجاب کرد آن را بپذیرید؟


آخرین فیلمی که ترکیه بازی کردم فیلم «وداع» بود که در این فیلم نقش اصلی کار یعنی آتاتورک را برعهده داشتم و فاصله ۲۵ تا ۴۵ سالگی این شخصیت را بازی کردم. نگاهم به بازیگری بعد از تجربه حضور در این فیلم تغییر پیدا کرد و تصمیم گرفتم در فیلم هایی بازی کنم که سوژه های نو و تازه ای را دستمایه داستان خود قرار داده باشد. وقتی پیشنهاد بازی در فیلم لاله به دستم رسید حس کردم این فیلم حرف های زیادی برای گفتن خواهد داشت. یکی از ویژگی های این فیلم به تصویر کشیدن زندگی یک زن قهرمان بود که برایم جذابیت داشت. از طرف دیگر لوکیشن های فیلمبرداری آن در ایران بود، ‌ ضمن اینکه باید در تما صحنه های فیلم به زبان انگلیسی صحبت می کردم. این ویژگی ها باعثشد پیشنهاد بازی در «لاله» را بپذیریم. در واقع من این کار را پذیرفتم چون می دانم مردم با دیدن این فیلم انگیزه های زیادی برای ادامه زندگی پیدا خواهند کرد.

این اولین فیلمی است که به زبان انگلیسی کار می کنید؟


نه پیش از این دو پروژه دیگر هم بوده که در آن به زبان انگلیسی صحبت می کردم.

اینکه «لاله» به نوعی پروژه هالیوودی به حساب می آید چقدر در انتخاب شما تاثیر داشت؟


واقعاً‌ این موضوع روی تصمیم من برای بازی در این فیلم تاثیری نداشت. همیشه داستان برای من مهم است و اینکه در چه سینمایی قرار است ساخته شود، اهمیت چندانی ندارد.

پیش از پیشنهاد این فیلم، لاله صدیق را می شناختید؟


بله ایشان را از طریق اخبار می شناختم و اسم شان را شنیده بودم.

در مورد نقش تان در این فیلم برایمان بگویید.


در این فیلم نقش رضا را برعهده دارم که به عنوان مربی خانم صدیق در کنار او قرار دارد. البته رضا در طول فیلم به لاله یاد می دهد که همه چیز به بردن در مسابقه ختم نمی شود و مسائل مختلفی وجود دارد.

شرایط کار در ایران و ترکیه چقدر با هم متفاوت است؟


مدتی است در ترکیه موسساتی تاسیس شده که از بازیگران و عوامل دیگر سینما حمایت می کند. تا پنج سال پیش وضعیت کاری ما یک مقدار بی برنامه بود اما با تاسیس این موسسات حمایتی کسی نمی تواند حق کسی را بخورد و از بازیگران اضافه بر چیزی که در قرارداد قید شده، کار بکشد.

سبک کاری آقای نیک نژاد را چطور می بینید؟


اگر همکاری با اسی را دوست نداشتم شک نکن اول به خودش و بعد به شما می گفتم اما واقعاً از کار کردن با ایشان راضی ام. من با خیلی ها کار کرده ام و فکر می کنم آقای نیک نژاد به خوبی در حال انجام وظیفه خود در مقام کارگردانی است.

و کار بازیگران ایرانی را چطور ارزیابی می کنید؟


در فیلم لاله با یک سری بازیگر مستعد و توانمند همبازی بودم. از همه دوستان همکارم در این فیلم تشکر می کنم که با من رفتار بسیار خوب و حرفه ای داشتند. اینقدر به من محبت دارند که حس می کنم در کنار خانواده ام هستم و احساس غربت نمی کنم.

پس اگر پیشنهاد جدیدی از ایران داشته باشید باز هم قبول خواهید کرد…


بستگی به سناریو دارد.

دوست دارم به ادامه زندگی فکر کنم


به مرگ هم فکر می کنید؟
نه

این موضوع به خاطر ترس از مرگ است؟


نه، دلیلش این است که قبل از اینکه به مردن فکر کنم، دوست دارم به ادامه زندگی فکر کنم.

در ترکیه چه تفریحاتی را بیشتر انجام می دهید؟


قایقرانی و موتورسواری را خیلی دوست دارم.

و در ایران چه تفریحاتی را بیشتر دوست دارید؟


طبق قراردادی که دارم نمی توانم کارهای خطرناک انجام دهم. منتظر که کارم تمام شود و به ترکیه برگردم تا بتوانم قایقرانی و موتورسواری را پیگیری کنم و از آن لذت ببرم.

به فوتبال هم علاقه دارید؟


بله، تیم مورد علاقه ام هم تیم گالاتاسرای است. فاتح تریم مربی این تیم است که توانسته نتایج خوبی را کسب کند.

اگر یک دیوار سفید داشته باشید، روی آن چه چیزی می نویسید؟


دیوار را به بخش های مختلف تقسیم می کنم روی هر بخش از آن کلمه عشق را به زبان های مختلف دنیا می نویسم. مردم باید عاشق باشند. این خیلی مهم است.

من چند اسم می گویم و شما خطاب به آنها یک جمله یا یک کلمه بگویید.


اردوغان: خواهش می کنم تلاش کن مردم را درک کنی…
پدرتان: بابت همه چیز ممنون.
همسرتان: دلم برایت خیلی تنگ شده.
مصطفی دنیزلی: آیا به باشگاه فنرباغچه می آیید آقای دنیزلی؟
اصغر فرهادی: فیلم تان(جدایی نادر از سیمین) خیلی خوب بود، تبریک می گم.
ابراهیم تاتلیس: چطوری این کوفته های خوشمزه را درست می کنی؟
لاله صدیق: من به خاطر شما در ایران هستم. از این بابت متشکرم.
ماه چهره خلیلی: ماه چهره در زبان ترکیه ای هم معنای اسم همسرم است.
سینان تازچو: کاری که دلت می گوید و دوست داری را انجام بده!

و حرف آخر؟


می خواهم از این طریق از مردم عزیز ایران به خاطر محبت هایی که به من داشتند تشکر کنم. خوشحالم که الان اینجا هستم و می توانم برای این مردم دوست داشتنی کار کنم.

زندگي ايراني/ شماره ۴۷/ مرداد ماه ۹۲/ گفتگو: مصطفي امامي/ صفحه ۷

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات