تبلیغات
کد خبر: ۲۸۶۳۶۹

زبان استخوان ندارد اما استخوان می‌شکند!

گروهی از افراد هستند که واقعاً انسان از مصاحبت با آنها و شنیدن حرف هایشان لذت می برد. اینها کسانی هستند که کتاب خوانده اند و درک و شعور اجتماعی بالایی دارند.

به گزارش افکارنیوز، انسان تنها موجودی است که خداوند به او نعمت سخن گفتن عطا کرده و او را به گونه ای آفریده که می تواند برای پیشبرد اهداف و نیازهایش از بیان خود استفاده کند، اما سوال این است که ما انسان ها در زندگی چگونه و چه زمان از این نعمت بهره می بریم.

فرزانه ای گفته: زبان استخوان ندارد اما می تواند استخوان بشکند.

این مثل نشان دهنده میزان اهمیت، سختی و سنگینی زبان آدمیزاد است. انسان های خوب همیشه کسانی هستند که تا از آنها سوال نشود حرف نمی زنند و فقط به ضرورت زبان می گشایند. این گروه افراد همواره مورد تایید دیگران هستند و البته گاهی هم به عنوان آدم هایی مرموز شناخته می شوند آدم هایی که به نظر می رسد سخت تودار هستند و معلوم نیست در اندیشه شان چه می گذرد.

ما آدم ها به طور معمول از هم می گریزیم. اتوبوس زمانی که خالی باشد هر کس از در وارد می شود به فاصله یک یا دو صندلی با دیگری می نشیند. مردم ترجیح می دهند حریم خصوصی شان را حفظ کنند. تا زمانی که در اتوبوس جا باشد افراد با فاصله زیاد از هم می نشینند و زمانی هم که در کنار هم بنشینند هر یک می کوشند به گونه ای خود را سرگرم کنند. حتی اگر مسیر بسیار هم طولانی باشد، افراد دلیلی برای حرف زدن با هم پیدا نمی کنند.
آنها، به جای اینکه با فرد کنار دستی شان سر صحبت را باز کنند، می خواهند در خودشان باشند، شاید تغییر نوع زندگی و مدل زندگی کردن و افزایش پیچیدگی های زندگی شهری از جمله عواملی باشد که در افراد میل به حرف زدن کاسته شده باشد و اغلب ترجیح می دهند به جای اینکه با دیگران حرف بزنند و مشکلات همدیگر را بشنوند، کمی از سکوت شان آرامش بگیرند. یکی دیگر از دلایل کم حرف زدن و بی رغبتی به ایجاد ارتباط این است که افراد وقتی می خواهند حرف بزنند ترجیح می دهند از مشکلات شان بگویند، بدیهی است افراد جامعه از مراوده و صحبت کردن و شنیدن مشکلات روزمره دیگران و مسائل تکراری که خود نیز بارها با آن درگیر بوده اند، گریزان هستند.

ذات انسان به گونه ای است که دوست دارد حرف های خوب بزند و حرف های خوب بشنود، اما در موارد زیادی با آدم هایی برخرود می کنیم که نه فقط حرف خوب نمی زنند، بلکه به شنیدن حرف های خوب هم عادت ندارند.

افراد زیادی هستند که در روزنامه ها صفحات حوادثرا مطالعه می کنند. خبر قتل ها و سرقت ها و اخاذی ها را می خوانند و برای دیگران هم تعریف می کنند، در تاکسی که می نشینند برای دیگران می گویند که چه خوانده اند و در کجا چه اتفاقی افتاده است، این گروه افراد منفی بافت که رشته زنجیرشان به تلخی ها بسته شده است اغلب در حرف زدن شان یک غلو و اغراق خاص دیده می شود و فقط هم آدم هایی از نوع خودشان جذب آنها می شوند.
یک گروه از افراد جامعه به گونه ای هستند که شما وقتی با آنها حرف می زنید، احساس ناتوانی می کنید اینها کسانی هستند که شما را کوچک و خودشان را بزرگ می بینند. آنها موفقیت ها و خواسته های خود را در حدی ماورایی و شما و موقعیت تان را بسیار ناچیز می بینند و این را با ذره ذره کلمات شان در مغز شما فرو می کنند و شما از مصاحبت با آنها نه فقط لذتی نمی برید، بلکه بسیار هم آسیب خواهید دید.

افرادی هم هستند که با شما به گونه ای صحبت می کنند که گویی خود علامه دهرند و شما هیچ نمی دانید این گروه افراد به طور معمول همان کسانی هستند که چیز زیادی از آنچه در موردش حرف می زنند نمی دانند، اما به گونه ای رفتار می کنند که شما تصور می کنید سال هاست با آن مطالب زندگی کرده و الان دارد دیده هایش را برایتان تعریف می کند. از صحبت کردن با آن افراد هم چیزی عاید شما نخواهد شد.

گروهی از افراد هستند که واقعاً انسان از مصاحبت با آنها و شنیدن حرف هایشان لذت می برد. اینها کسانی هستند که کتاب خوانده اند و درک و شعور اجتماعی بالایی دارند. چنان ماهرانه حرف می زنند و شما را حتی اگر بخواهند ارشاد کنند، با لحنی خوشایند می گویند که شما خواه ناخواه از شنیدن حرف های آنها رام خواهید شد.

حرف های بد زدن و استفاده از کلمات ناخوشایند و نامناسب سخت نیست و شاید راحت تر از کلمات محبت آمیز هم باش. چنانچه آدم ها در گفتن از تو بدم می آید یا فراموشم کن راحت ترند تا گفتن دوستت دارم و هنوز معلوم نیست چرا بعضی آدم ها در به کار بردن کلمات محبت آمیز تردید دارند، چرا نمی توانند همدیگر را با کلماتی مانند جانم و عزیزم صدا بزنند، حتی در مراودات اجتماعی وقتی به همدیگر می گوییم قربان شما و فدای شما، این هم یک جور عادت اجتماعی شده. ما در کاربرد کلمات مشکل داریم و اصولاً شرم مان می آید با هم محبت آمیز حرف بزنیم و شاید گمان می کنیم طرف مقابل در موردمان فکرهای ناجور می کند، اما خیلی راحت از زبان مان برای غیبت و تهمت و حرف های نادرست بهره می گیریم.

شاید این نوع زندگی کردن و حرف زدن را از کودکی هایمان یاد گرفته ایم، به ما یاد داده اند که با غریبه ها حرف نزنیم و ما یاد گرفته ایم که نباید غریبه ها را وارد حریم خصوصی مان کنیم ما از دیگران فرار می کنیم چون با این طرز تفکر بزرگ شده ایم و اغلب همین تفکر در بزرگسالی ما اثرات مخرب دارد. بعدها در پیدا کردن افرادی که بتوانیم با آنها حرف بزنیم مشکل پیدا می کنیم، یا به افرادی اعتماد می کنیم که نباید و با کسانی درد دل می کنیم که بعدها احساس می کنیم اشتباه کرده ایم.

این نوع زندگی کردن ما در نسل بعدی که پرورش می دهیم اثر دارد و نسل به نسل نیز ادامه پیدا می کند. گاهی بعضی از ما فرزندان مان را به گونه ای بزرگ می کنیم که در تمام عمر از شنیدن و گفتن کلمات خوشایند محرومند و آنها هم نسلی را پرورش می دهند که به همان حالت رشد می کنند! تا دیر نشده یاد بگیریم با هم درست حرف بزنیم.

خانواده جوان/ شماره ۱۹۷/ معصومه پاكروان/ صفحه ۲۰

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات