در نوشته‌هایم دوستان یواشکی پیدا می‌کنم

به گزارش افکارنیوز، گلاره عباسی، بازیگر سینما و تلویزیون، از دانش آموختگان کلاس های امین تارخ و فارغ التحصیل رشته معماری از دانشکده هنر می باشد، با نقش «فرشته» در سریال «نون و ریحون» مطرح شد. از آثار سینمایی او می توان به «قتل آنلاین، یک گزارش واقعی، اشیا از آنچه در آینه می بینید به شما نزدیکترند، صدای پای خدا و آذر» اشاره داشت و از مجموعه های تلویزیونی او هم می توان از «در چشم باد، نون و ریحون، کتاب فروشی هدهد، بچه ها نگاه می کنند، گمشده، شیدایی، حیرانی و مهرآباد» نام برد.

«نویسندگی» و «بازیگری» به نظر من دو جریان موازی هم هستند که هیچگاه به هم نمی رسند و همدیگر را قطع هم نمی کنند، چرا که نوشتن، معمولاً حاصل تنهایی، در کنج دنج اتاق ماندن و خیالبافی در سکوت است، اما بازیگری در بطن خودش، هیجان، حاشیه و میل به دیده شدن را دارد به هر حال در طول سال های اخیر بازیگران بسیاری بودند که دوست داشتند به دنیای کلمات و نوشتن هم سرک بکشند و حس انزواطلبی شان را در آنجا رها کنند، همین موضوع را دست مایه قرار دادیم و با «گلاره عباسی» که این روزها شهرت بازی هایش از داستان های کوتاهش بیشتر است، به صحبت نشستیم تا از دنیای خیال و زندگی موازی او، حرف های خواندنی را به رشته تحریر در آوریم با ما همراه باشید.

قهرمان نوشته هایت چقدر شبیه خود واقعی است است و رد پای تو را تا چه حد می توان در کارهایت دید؟

خب، چون من یک نویسنده حرفه ای نیستم طبیعی است که از احساس واقعی ام بخواهم در کارهایم بیشتر استفاده کنم، به همین خاطر قهرمان قصه هایم تا حد زیادی برگرفته از احساس خود واقعی من است.

نویسندگی یک حس عجیب و غریب را با خودش به دنبال می آورد که اساساً با بازیگری تفاوت زیادی دارد، اولی نوعی حس انزواطلبی را برای خلق کردن به دنبال دارد و دومی حس دیده شدن را، تو چطور این دو احساس متفاوت را به شکل موازی کنار هم اداره می کنی آیا برای بالانس کردن آن، کار خاصی را انجام می دهی؟

نویسندگی و بازیگری دو حرفه جدا از هم است، به همین خاطر در اکثر مواقع روحیه یک بازیگر و نویسنده با هم متفاوت است. به همین خاطر به نظر من حتی یک بازیگری که نویسنده است یا برعکس، با اینکه یک فرد است، اما روحیاتش زمین تا آسمان با هم در حین خلق هر یک از این آثار، فرق می کند. هیچ وقت یادم نمی رود یکی از استادانم همیشه به من می گفت: «گلاره اگر می خواهی نویسنده بشوی پس شیطنت نکن و به دنبال بازیگری نرو، چون اساس این دو حرفه با هم متفاوت است، در اولی تو به یک اتاق دربسته پر از سکوت و بدون صدا نیاز داری، اما در دومی احتیاج به معاشرت و دیده شدن و… داری. نمی توانی این دو را کنار هم ادامه بدهی.» شاید بعدها که به طور حرفه ای جذب بازیگری شدم به نوعی بیشتر به حرف ایشان پی بردم، چون معمولاً زمان هایی که سر فیلمبرداری هستم، هیچ التهابی برای نوشتن ندارم چون کاملاً به لحاظ روحی تخلیه هستم. اما خب زمانی که در خانه هستم حس می کنم نوعی حفره در من وجود دارد که آن حفره همان میل به نوشتن است.

همان طور که قبلاً هم راجع به این موضوع حرف زدیم، در نویسندگی نوعی خلق کردن عجیب وجود دارد، حسی که شاید کمتر بتوان آن را با احساسی دیگر مقایسه کرد، دوست دارم بدانم تا چه حد درگیر کارهایت می شوی و با نقش هایت ارتباط برقرار می کنی؟

وقتی درگیر کار نوشتن می شوم ناخودآگاه یک سری دوستان یواشکی پیدا می کنم دوستانی که عاشقانه دوست شان دارم و گاه بی گاه دلم می خواهد به آنها سر بزنم و جویای حال شان بشوم(با خنده) مثلاً هر وقت قصه خانه ای را می نویسم، احساس می کنم، مهمان آنها هستم، دلم می خواهد به آنها مدام سر بزنم و از حال شان با خبر شوم و…

گلاره، تو هم بازی می کنی و هم می نویسی به همین خاطر کودک درونت باید حسابی سرحال باشد، تا بتوانی به کمک آن رویاپردازی کنی. برای خوشحال نگه داشتن کودک درونت، که باعثخلق فانتزی فکری ات می شود، چه کاری را انجام می دهی؟

من معمولاً به خودم اجازه رویابافی را می دهم و همین رویابافی باعثمی شود که فانتزی فکری ام قوی تر بشود. من وقتی بچه بودم معمولاً برای بازی کردن همبازی نداشتم و همین تنهایی باعثمی شد که برای خودم یک سری موجودات خیالی، خلق و به کمک آنها بازی کنم، نوشتن حالا در این سن و سال به من کمک می کند که یک دنیای موازی را برای خودم در کنار زندگی عادی روزمره ام به وجود بیاورم که برای من خیلی شیرین است. تصور من این است که اکثر آدم ها از دنیای خیال و گفتگوهای ذهنی لذت می برند، اما شاید برخی از آنها آن قدر درگیر زندگی روزمره می شوند، که یادشان می رود از این دنیا بهره ببرند. در حالی که خب هنرمندان به واسطه حرفه شان سعی می کنند که از این دنیای خیال نهایت لذت را ببرند و آن را در بازیگری، نقاشی و نویسندگی و… به کار گیرند.

به نظر می رسد که در یک خانواده علاقمند به هنر به ویژه ادبیات بزرگ شده باشی؟

همین طور است پدر و مادر من هر دو به ادبیات علاقمند هستند. به ویژه پدرم که همواره دغدغه نوشتن داشتن، او همیشه نگران این است، که مبادا میل به بازیگری باعثشود که من به نوشتن بی علاقه شوم، یا آن طور که باید به نویسندگی نپردازم، چرا که معتقد است بازیگری به خاطر خصوصیاتی که در آن وجود دارد، فرد را به سمت نوعی ظاهربینی سوق می دهد. و یک جور او را از آن تنهایی که منجر به نوشتن می شود دور می کند.

یادت می آید اولین جرقه نوشتن را چه کسی در تو زد؟

اگر از خانواده ام بخواهم در این باره فاکتور بگیرم، فکر می کنم بخشی از این علاقمندی من، به خاطر معلم های خوب ادبیات بوده که داشتم، معمولاً موضوعات انشاءهایی که آنها می دادند خیلی قشنگ و تاثیرگذار بوده و من را به شدت درگیر خودش می کرد.

قشنگ ترین موضوع انشایی که نوشته بودی یادت است؟

آره یکی از بهترین موضوع هایی که راجع به آن نوشتم مربوط به زندگی یک قطره آب بود که وارد دل زمین می شد و ما باید اتفاقاتی را که برای او رخ می داد، می نوشتیم خیلی این موضوع برای من زیبا و خاطره ساز بود. چرا که این امکان را به بچه های هم سن و سال ما می داد که به دنیایی که زیر پای ما وجود داشت فکر کنیم.

نوشته هایت را اول برای چه کسی می خوانی و آن فرد معمولاً چه کسی است؟

البته و اولین نفر معمولاً پدرم است، خب یک دوست دیگر فیلمنامه نویس دارم که دوست دارم او هم نوشته های من را بخواند.

خانواده سبز/ شماره ۳۸۷ و ۳۸۸/ نيمه اول آذر ماه ۹۲/ نگار حسيني/ صفحه ۶۰