تک فرزندی خوب است یا بد؟!
این مقاله سعی دارد پاسخگوی پرسش خانواده های تک فرزند باشد.
به گزارش افکارنیوز، خوب یا بد، در زندگی امروزی، بسیاری از خانواده ها به داشتن فقط یک فرزند قانع هستند و با این حال نگرانند از اینکه تک فرزندی به نفع فرزندشان هست یا نیست، این مقاله سعی دارد پاسخگوی این پرسش خانواده های تک فرزند باشد.
حرف ها و باورهای عمومی
خیلی ها می گویند بچه هایی که خواهر و برادری ندارند دچار مشکلات رفتاری می شوند. چون همیشه تنها هستند. هیچ کس را ندارند که با او بازی و درد دل کنند و در آینده هم همیشه تنها خواهد ماند. حتی بسیاری به نوه ها هم فکر می کنند که ممکن است دیگر خاله و دایی و عمه و عمویی نداشته باشند، اما این حرف ها چقدر درست است آیا واقعاً تک فرزندها سالم بار نمی آیند و دچار افسردگی یا دیگر امراض روحی می شوند؟
کمبود مهارت های اجتماعی
یکی از نگرانی های مهم در مورد تک فرزندها این است که آنها چطور مهارت های اجتماعی لازم برای زندگی را می آموزند و چطور هوش هیجانی خود را پرورش می دهند. آنها چون در خانه همبازی ندارند و بسیاری از تجربیاتی را که کودکان با خواهر و برادرهای خود می آموزند، نخواهند آموخت و همین امر می تواند موجب شود مهارت های اجتماعی آنها به خوبی رشد پیدا نکند.
وقتی مطالعه ای روی کودکان پنج ساله نشان داد تک فرزندها در مقایسه با بچه هایی که خواهر و برادر دارند، مهارت های اجتماعی ضعیف تری دارند، نگرانی ها بیشتر شد، اما بعد محققان نشان دادند بعد از ورود به مدرسه، این تفاوت از بین می رود و بچه های تک فرزند خیلی زود از نظر مهارت های اجتماعی به بقیه بچه ها می رسند و دیگر تفاوتی با آنها ندارند. بنابراین، می توان گفت مهارت های اجتماعی در حقیقت فرایندی است که داشتن خواهر و برادر فقط موجب تسریع آن می شود.
زودتر بزرگ شدن
یکی از مسائلی که مرتبط با تک فرزندها عنوان می شود این است که تک فرزندها همیشه در خانه با دو بزرگسال به سر می برند و همیشه با مسائلی روبرو هستند که به بزرگترها مربوط می شود و به این دلیل زودتر بزرگ می شوند و به بلوغ فکری می رسند. آنها به طور معمول مهارت های رفتاری و کلامی بالایی دارند، با بزرگترها خوب رابطه برقرار می کنند، در حدی که تعجب و تحسین همه را بر می انگیزند و در آینده هم زودتر وارد بازار کسب و کار می شوند و از پس مشکلات مربوط به دوران بزرگسالی به خوبی بر می آیند. اینها اتفاقات خوبی است، اما باید مراقب بود که کودک از تجربیات کودکی مربوط به سن و سالی که در آن قرار
دارد، محروم نشود. او باید دوران رشد طبیعی خود را طی کند تا در آینده دچار مشکل نشود.
فشار زیاد بر فرزند
آنچه که خانواده های تک فرزند ممکن است از آن غافل شوند، این است که چون تنها یک فرزند دارند، ممکن است بخواهند تمام آرزوها و امیدهای آنان را همان یک فرزند برآورده کند. پدر و مادر می خواهند او همیشه اول، بهترین و در همه چیز تک باشد، به تمام انتظارات پاسخ بدهد و خانواده ها را سربلند کند.
گاهی خانواده ها متوجه نیستند فرزندشان زیر این همه انتظار له می شود و اعتماد به نفسش در معرض خطر قرار می گیرد. درست است که خانواده همان یک فرزند را دارد، اما باید در نظر داشت کودک هم یک انسان منحصر به فرد و دارای سلایق مخصوص به خود است و احتمال دارد سلیقه او با پدر و مادرش متفاوت باشد. بنابراین، پدر و مادر باید او را بشناسند، نقاط قوت و ضعف او را ببینند و بپذیرند.
تک فرزندها نه فقط کسی را برای رقابت و دعوا در خانه ندارند، بلکه به طور معمول بیش از سایر کودکان مورد توجه و حمایت پدر و مادر قرار می گیرند. والدین کودکان دوست ندارند به اصطلاح آب در دل فرزندشان تکان بخورد. آنها همیشه می کوشند همه چیز را برای فرزندشان آماده کنند و نگذارند سر سوزنی ناراحت یا ناکام شود. این کار خوب بود اگر ما در دنیایی زندگی می کردیم که همه همین قدر از ما مراقبت می کردند و همه چیز بر وفق مرادمان بود و هیچ وقت هم ناکام و ناراحت نمی شدیم، اما واقعیت این است که در جامعه توسط افراد تنگ نظر، حسود یا دارای اختلال روانی تحقیر می شویم، حق مان خورده می شود و باید
از حق خود دفاع کنیم، معمولاً همه چیز مطابق میل ما پیش نمی رود و باید صبور باشیم و پشتکار نشان بدهیم. تمام این مهارت های لازم برای زندگی را، باید در همان دوران کودکی آموخت و کودک باید بارها چیزی را تجربه کند، راه حل های مختلف را بیازماید و به این نتیجه برسد که بهترین روش مقابله با هر مسئله ای چیست.
مجله خانواده/ شماره ۴۹۸/ نيمه دوم آذر ماه ۹۲/ الهه گرگوندي/ صفحه ۲۷