چرا تنبلی میکنیم؟!
چرا با وجود اینکه می دانیم با به تاخیر انداختن کارها ممکن است هرگز آرزوی مان به واقعیت تبدیل نشوند، باز هم تنبلی می کنیم؟
به گزارش افکارنیوز، تنبلی یکی از مشکلات شخصیتی نوجوانان است که خیلی از پدر و مادرها را نگران آینده فرزندان شان می کند. البته شاید بهتر باشد این مشکل را فقط به نوجوانان نسبت ندهیم زیرا به نظر می آید تنبلی گریان بسیاری از ما بزرگسالان را هم می گیرد و صد البته که مانع بزرگی برای موفقیت محسوب می شود. کافی است کمی به بعضی از رفتارهای خود دقت کنیم تا به یاد آوریم که چند بار در طول عمرمان فقط به خاطر به تاخیر انداختن بی دلیل کارها به آنچه می خواستیم، نرسیدیم. چند دفعه بعد دلیل تنبلی و تعلل فرصت های خوب کاری و شغلی را از دست داده ایم و یا با امروز و فردا
کردن و به تعویق انداختن کارها به دردسر افتاده و یا اطرافیان خود را آزرده کرده ایم. آیا به عنوان پدر و مادر بارها به خودتان نگفته اید که این هفته برای بچه ها وقت بیشتری می گذارم تا با کمی تفریح و گردش ساعات خوبی در کنار هم داشته باشیم؟ اما آخر هفته به بهانه خستگی به رختخواب چسبیده و زیر قول خود زده اید. تا به حال چند بار به دلیل به بعد موکول کردن یک تلفن ضروری، خرید مهم، خواندن یک کتاب یا مطلب و… به خودتان ضرر زده اید. اگر به پیامدهای این رفتارهای خود کاملاً واقف باشید قطعاً دل تان نمی خواهد آنها را تکرار کنید. اگر متوجه باشید که همین تنبلی های به ظاهر ساده و به موقع
انجام ندادن کارها به خصوص بدقولی به نوجوانان خود چه تاثیر مخربی روی روابط تان می گذارد و چقدر باعثدلسردی و بی اعتماد شدن شان نسبت به شما می شود، شاید کمی به خود بیایید و برای تغییر این رفتار اقدامی بکنید. چنین رفتارهایی باعثمی شوند که نوجوانان دیگر حرف های والدین شان را جدی نگیرند و به آنها اعتماد نکنند حتی گاهی موجب خشم و عصبانیت، سرکشی و نافرمانی آنها می شود.
تنبلی ما گاهی تا آنجا پیش می رود که با وجود درد و نشانه های بیماری برای نزد پزشک رفتن هم امروز و فردا می کنیم و در انتظار معجزه ای برای بهبودی خود هستیم و فکر نمی کنیم که اگر با این اهمال کاری اتفاقی برایمان بیفتد چه بلایی بر سر فرزندان مان خواهد آمد. البته برای این همه تعلل و بی خیالی دلیل خوبی هم داریم، «وقت ندارم!» صادقانه از خود بپرسیم که آیا واقعاً وقت نداریم یا…!
تنبلی دلایلی دارد که اگر آن را بشناسیم و برای رفع آنها اقدام کنیم، گرفتار عواقب آن نخواهیم شد و در عین حال به فرزندان خود نیز یاد می دهیم که چگونه از وقت خود استفاده کنند و هر کاری را در بهترین زمان خود انجام بدهند و با تنبلی فرصت های خوب زندگی را از دست ندهند. همه ما جمله «وقت طلاست» را به دفعات شنیده و یا خودمان از آن استفاده کرده ایم و معمولاً برداشت مان از مفهوم آن این است که لحظات بازگشت ناپذیرند پس بهتر است از اوقات خود بهترین بهره را ببریم و به درستی از آن استفاده کنیم. اما فراموش نکنیم که ارزش و اهمیت زمان را موقعی بهتر متوجه می شویم که هر کاری را در زمان
مناسبش انجام دهیم و در غیر این صورت باید زیان های ناشی از تاخیر را تحمل و بعد خود را سرزنش کنیم. مثلاً اگر قرار است کاری برای فرزند خود انجام دهیم و یا قولی به او داده ایم بهتر است تنبلی را کنار بگذاریم، وقت را پیدا کنیم یا آن را بسازیم تا اعتبارمان را نزد آنها از دست ندهیم! حتی در تشویق، تایید، نوازش و ابراز محبت به فرزندان خود تاخیر جایز نیست! چرا که ممکن است بعداً خیلی دیر باشد و کمی که بزرگتر شوند دیگر نیازی به ما نداشته باشند!
دلایل تنبلی
چرا با وجود اینکه می دانیم با به تاخیر انداختن کارها ممکن است هرگز آرزوی مان به واقعیت تبدیل نشوند، باز هم تنبلی می کنیم؟
عوامل زیادی موجب تنبلی و هدر دادن وقت می شوند. به عنوان مثال گاهی خستگی یا بیماری های جسمانی می توانند باعثشوند که افراد توان و انرژی لازم برای انجام بعضی امور را نداشته باشند. گاهی نیز شرایط محیطی و عوامل بیرونی فرد را به تنبلی وا می دارند مثل کسی که بی اندازه خود را درگیر کار و فعالیت های مختلف می کند. طبیعی است که به همین بهانه هم فکر می کند فرصت برای انجام خیلی از کارهای کوچک اما با اهمیت ندارد. گاهی نیز به تاخیر انداختن کارها به دلیل عدم شناخت و نداشتن اطلاعات کافی است. ناآگاهی فرد را دچار شک و تردید می کند و نمی گذارد که درک درستی از نحوه انجام کارها و زمان
مناسب آن داشته باشد. همه این موارد می توانند دلایلی برای تنبلی و اهمال کاری باشند، اما خیلی قانع کننده نیستند، چرا که برای رفع آنها و برداشتن موانع می توان چاره ای اندیشید و نوع دیگری عمل کرد.
اما تنبلی دلایل دیگری هم دارد به عنوان مثال افسردگی، خجالت، عدم اعتماد به نفس، پایین بودن عزت نفس، ترس از شکست، حتی ترس از موفقیت نیز می تواند باعثتعلل در انجام کارها شوند. شاید تعجب کنید و بپرسید مگر موفقیت هم ترس دارد؟ بله، زیرا هر موفقیتی به دنبال خود مسئولیت های جدید می آورد و دیگران نیز توقعات بیشتری از فرد خواهند داشت و اگر او هنوز آمادگی کافی برای پذیرش مسئولیت ها نداشته باشد ممکن است به خاطر ترسی که از ناتوانی خود دارد برای موفقیت تلاش کند و در واقع با امروز و فردا کردن و عدم موفقیت نگرانی خود را برطرف کند.
والدین به طور طبیعی سعی دارند که شرایط بهتری برای زندگی فرزندان خود مهیا کنند. در این مورد هم آنها می توانند با ایجاد تغییرات مناسب به فرزندان خود برای رهایی از معضل تنبلی کمک کنند به شرط آنکه خودشان الگوی مناسبی برای آنها باشند.
برای از میان برداشتن موانع جسمانی و محیطی و بیرونی والدین می توانند با کمی خلاقیت راهکارهایی متناسب با موقعیت های خود پیدا کنند، اما در مورد موانعی که به خود فرد باز می گردد و در واقع درونی هستند باید اساسی تر عمل کرد، الته در مورد برخی از آنها مثل اعتماد به نفس، عزت نفس، موفقیت و… راهکارهایی ارائه شده است ولی باید بدانید که برای غلبه بر تنبلی و تعلل اقدامات ضروری دیگر هم باید انجام داد تا بتوانید تغییرات لازم را در جهتی سوق بدهید که نوجوانان تنبلی خود را با تقدیر و سرنوشت اشتباه نگیرند. می گویند: «تقدیر را تدبیر نمی توان کرد.» اما قرار نیست با چنین باورهایی
تنبلی خود را توجیه و عدم موفقیت را به گردن تقدیر انداخت. فکر می کنم با کمی تدبیر می توان تغییر ایجاد کرد.
عادت به تنبلی
نوجوانان باید بدانند که گرایش به تنبلی یک عادت است و تغییر دادن عادت ها اگر چه کمی سخت به نظر می آید، اما می تواند بسیار لذت بخش باشد. آنها می توانند با نظم دادن به کارها و اولویت بندی آنها به نسبت اهمیت شان زمان کافی برای انجام بسیاری از کارها را به دست بیاورند. هر بار که در انجام کاری موفق می شوند به توانایی خود بیشتر ایمان می آورند. فقط کافی است در این کار مصمم باشند و باور کنند که می توانند از شر تنبلی خلاص شوند. نوجوانی که قرار است مستقل باشد و برای رسیدن به اهدافش باید پایداری و استقامت در برابر سختی ها را بیاموزد قبل از هر چیز باید عادت مخرب تنبلی را کنار بگذارد
و برای این کار به کمک پدر و مادر خود نیاز دارد.
روزهاي زندگي/ شماره ۴۳۵/ نيمه اول دي ماه ۹۲/ نوشته: عاطفه هوشان/ صفحه ۱۶