تبلیغات
کد خبر: ۲۹۷۶۷۵

خواهر ناصر عبداللهی:

فکر می کردیم ناصر دانشمند می شود!

ناصر عبداللهی بی شک یکی از ماندگارترین چهره های موسیقی پاپ به شمار می رود مردی که صدایش مانند نسیم دریای جنوب گرم و دلنواز، وقتی می خواند هوای شرجی جنوب را زمزمه می کرد حتماً این جمله را بارها شنیده اید که پهلوان زنده را خوش است.

فکر می کردیم ناصر دانشمند می شود!

به گزارش افکارنیوز، آنچه که تاکنون از خلق و خوی مرحوم ناصر عبداللهی نمی دانستید در گفتگو با دوستان نزدیک او بخوانید…
وی در ۲۹ آذر ۱۳۸۵ درگذشت.

ناصر عبداللهی بی شک یکی از ماندگارترین چهره های موسیقی پاپ به شمار می رود مردی که صدایش مانند نسیم دریای جنوب گرم و دلنواز، وقتی می خواند هوای شرجی جنوب را زمزمه می کرد حتماً این جمله را بارها شنیده اید که پهلوان زنده را خوش است، اما گاه هنر یک هنرمند به قدری بزرگی و متعالی است که حتی مرگش هم نمی تواند او را از مخاطبانش جدا کند با اینکه هفت سال از درگذشت ناصر می گذرد اما هنوز تب صدایش واگیر دارد و بسیاری هنوز صدای او را در موسیقی ایران صدایی کم نظیر می دانند به مناسب هفتمین سال درگذشت ناصر به سراغ دوستان او رفتیم و از آنها خواستیم تا برای ما روایتی متفاوت از آشنایی شان با ناصر، حس مشترک شان و خاطرات شان بگویندد، با ما همراه شوید.

سیروس کهوری نژاد:
در بندر در یک دبیرستان بودیم


سیروس کهوری نژاد بازیگر مطرح بندری دوستی دیرینه ای با مرحوم ناصر عبداللهی داشت. او آثاری نظیر «اخراجی ها» و «دختری به نام تندر» را در کارنامه هنری اش دارد، او همواره از او به عنوان یار شفیق خود یاد می کرد و بر این باور بود که خواننده ای نظیر او در موسیقی ایران وجود ندارد، از کهوری نژاد خواستیم به مناسبت سالگرد ناصر از خاطرات دوست ۲۰ ساله اش برای ما بگوید.

دوستی من و ناصر به دوران دبیرستان باز می گردد


وقتی ۱۶۱۷ ساله بودم با ناصر در بندر آشنا شدیم، هر دوی ما جنوبی بودیم و همین موضوع باعثمی شد که به یکدیگر نزدیک شویم، مدتی از او بی خبر بودم تا اینکه متوجه شدم، او در عرصه موسیقی فعالیت می کند و قطعه مطرحی را برای پیامبر اکرم(ص) اجرا کرده است، اجرای این قطعه بهانه ای شد تا ما بار دیگر با یکدیگر دوستی مان را از سر بگیریم.

دکلمه بوی شرجی توسط من


من این افتخار را داشتم تا قطعه «بوی شرجی» را در این آلبوم دکلمه کنم، این موضوع برای من جذابیت زیادی داشت و از این جهت آن را نوعی یادگاری می دانم.

اولین نفری بودم که ترانه های ناصر را می شنیدم


چون من و ناصر هر دو اهل بندرعباس بودیم به همین خاطر حرف هم را به خوبی می فهمیدیم هیچ وقت یادم نمی رود او هر وقت ترانه جدیدی را اجرا می کرد نظر من را می پرسید فوری با من تماس می گرفت و از من می خواست تا نظرم را در مورد ترانه ای که اجرا شده است بیان کنم و خب این تعاملی که بین ما انجام می شد به بهترین شکل ممکن بود. درگذشت ناصر همه ما را متاثر کرد.

حکایت کلیپی که ناتمام ماند


قرار بود با همکاری ناصر، کلیپی را برای یکی از قطعاتش آماده کنم، من خیلی دوست داشتم از توانایی ام در عرصه بازیگری و کارگردانی بهره بگیرم و کلیپی را برای او بسازم و با توجه به نگاه مشترکی که در زمینه های مختلف داشتیم، هر دو بر این باور بودیم که این کار می تواند به یک اثر ماندگار بدل شود، ما اقدامات لازم را برای فیلمبرداری این کار انجام دایدم و حتی کار را اتود زدیم و بازدید لوکیشن هم رفتیم، اما متاسفانه این اتفاق نیفتاد.

مهران سراجیان:
مردم داری اش او را ماندگار کرد


مهران سراجیان نوازنده مطرح کشور که مدتی به عنوان رهبر ارکستر ناصر عبداللهی فعالیت می کرد دوستی زیادی با او داشت او این روزها با محسن یگانه همکاری می کند و معتقد است تنها کسی که از لحاظ اخلاقی به نوعی با ناصر برابری می کند، یگانه است به همین بهانه گپ کوتاهی با او زدیم که از نظر می گذرانید.

مردم داری ناصر

ناصر عبداللهی به شدت فرد مردم داری بود و به معنای واقعی یک هنرمند مردم دار بود و دوست داشت هر کاری که انجام می دهد به نوعی برای مردم باشد و خب در نهایت همین حس هم باعثشد که او در میان مخاطبان به ماندگاری برسد. او در شوخ طبعی زبانزد بود و به گونه ای با افراد برخورد می کرد که همه جذب او می شدند.

مراسمی نظیر تشییع پیکر ناصر وجود نداشت


وقتی ناصر عبداللهی فوت کرد جمعیت بسیاری اعم از هواداران و افرادی که شناخت چندانی روی او نداشتند گرد هم آمده بودند و این جمعیت به قدری زیاد بود که من نظیر آن را تاکنون کمتر دیده بودم افرادی که خالصانه و از ته دل برای او اشک می ریختند، بدون آنکه شناخت چندانی روی او داشته باشند این موضوع نشان می داد که ناصر به خوبی توانسته بود مخاطبان را با خود همراه کند و آن حس قلبی اش را با آنها به اشتراک بگذارد.

ناصر اهل تقلید نبود


ناصر عبداللهی صدای خاص خودش را داشت، او به هیچ عنوان اهل تقلید نبود و به همین خاطر صدای او را نمی توان با خواننده دیگری مقایسه کرد، این در حالی است که بسیاری از خواننده ها، حتی مطرح، موفقیت شان را مدیون تقلید صدا هستند. صدای او به قدری منحصر به فرد بود که با گذشت سال ها من هنوز مجذوب صدای او هستم و به نوعی برایم تازگی دارد.

حکایت آشنایی من و ناصر


من و ناصر، سال ها قبل به واسطه بهنام ابطحی با هم آشنا شدیم، وقتی همدیگر را دیدیم در مورد مسائل مختلفی صحبت کردیم تا اینکه حرف به قطعه «ناصریا» که به نوعی معروف ترین قطعه او به شمار می رفت کشید من هم با فلوت، ملودی این آهنگ را برای او زدم، وقتی او شنید بسیار خوشش آمد، احساساتی شد و همانجا بود که از من خواست با یکدیگر همکاری کنیم و از آنجا به بعد همکاری های خوب بسیاری با هم داشتیم…

کنسرت های ناصر را از یاد نمی برم


در بین اهالی موسیقی معمولاً خواننده ای توانا به شمار می رود که استیج قوی داشته باشد و خب این فاکتوری بود که ناصر از آن برخوردار بود او صحنه را مال خود می کرد و از صدای بسیار خوبی برخوردار بود به گونه ای که من نظیر آن را کمتر می دیدم اجرای پرقدرت او در آن مقطع زبانزد خاص و عام بود و بسیار دوست داشتند که اجرای او را از نزدیک ببینند. مخاطبانی که به کنسرت او می آمدند معمولاً از اجرای او لذت می بردند.

یگانه به لحاظ اخلاقی شبیه به ناصر است


همان طور که پیشتر هم اشاره کردم ناصر به لحاظ اخلاقی واقعاً کم نظیر بود به همین خاطر اعضای ارکسترش به او وابستگی خاصی داشتند و بین آنها دوستی حتی به لحاظ کاری به وجود می آمد، وقتی ناصر از بین ما رفت تا مدتها حتی نمی توانستم خواننده ای را با ناصر قیاس کنم تا اینکه با محسن یگانه آشنا شدم او به لحاظ اخلاقی خواننده توانایی است و گاه فکر می کنم چقدر خلق و خوی او شبیه به ناصر است.

ناصر بدون گروه هم صحنه را می گرداند


بر کسی پوشیده نیست که بسیاری از خواننده های پاپ موفقیت شان را مدیون گروه موسیقی شان هستند و اگر موسیقی را از قطعه ای که اجرا می کنند حذف کنید چیزی برای ارائه ندارند در حالی که در مورد ناصر این موضوع اصلاً وجود نداشت او می توانست یک کنسرت را تنها با یک گیتار و بدون همراهی ارکستر به بهترین شکل ممکن اجرا کند در هر حال کمترین خواننده ای از چنین توانایی برخوردار بود.

عکس های ناصر روی دیوار خانه یگانه


جالب این است که بعدها متوجه شدم یگانه از طرفداران ناصر است و حتی عکس های او را سال ها قبل به دیوار اتاقش وصل می کرد شاید همین عشق و علاقه او باعثشده که او به گونه ای از مرحوم ناصر تاثیر بگیرد.

کاش آلبوم «رخصت» منتشر نمی شد


بعد از فوت ناصرف آلبومی به نام «رخصت» با صدای او منتشر شد، این آلبوم به نوعی گردآوری قطعات ماکت ناصر بود، وقتی آلبوم ناصر به آن شکل منتشر شد با خودم گفتم ای کاش این آلبوم منتشر نمی شد، چون ناصر روی کارهایش وسواس خاصی داشت و به همین جهت اجازه نمی داد قطعه ای به شکل سر سری از او منتشر شود و اگر خودش بود هیچ گاه راضی نمی شد این اثر منتشر شود.

اهورا ایمان:
بوی شرجی ما را به هم نزدیک کرد


اهورا ایمان ترانه سرا برجسته کشور که با ناصر عبداللهی دوستی و همکاری بسیاری داشته هر چند که از این میان تنها چند اثر منتشر شده و باقی آنها به رسم امانت و یادگاری در کامپیوتر شخصی اهورا باقی مانده و هیچ گاه مجالی برای انتشار پیدا نکرده است با ایمان که دوستی دیرینه ای با ناصر داشته و معتقد بوده هر دوی آنها هوای شرجی جنوب را با هم لمس می کردند و براساس همین حس و حال مشترک هم آثار ماندگاری را خلق کردند، گپی زدیم وقتی او در مورد ناصر حرف می زد، صحبت و حسش پیرامون «ناصریا» واگیردار بود به گونه ای که دلت پر می زد برای صدای ماندگار ناصر…

حکایت آشنایی من و ناصر


سال ها قبل زمانی که دانشجوی فوق لیسانس دانشگاه علامه طباطبایی بودم به نوعی با قطعات ناصر آشنا شدم آن زمان او در تهران زندگی می کرد. صدای او به قدری روی من تاثیر گذاشت که تصمیم گرفتم با او تماس بگیرم و از او بخواهم یکی از ترانه های من را اجرا کند این اولین باری بود که من با یک خواننده تماس می گرفتم و از او می خواستم ترانه ام را بخواند، تا آن روز و حتی بعد از آن هیچ گاه برای من چنین اتفاقی نیفتاد، اما من به قدری از صدای او خوشم آمده بود و حس می کردم او توانا است که برای من چنین چیزی اصلاً اهمیت نداشت وقتی او به زنگ زدم و باب آشنایی بین ما فراهم شد ناصر متوجه شد که من اصالتم به کرمان بر می گردد، او خیلی خوشحال شد چرا که او چند قوم و خویش در این شهر داشت از طرفی من چند سالی در بندرعباس زندگی کرده بودم و همین موضوع باعثشد که حرف های زیادی را برای گفتن داشته باشیم، چون من هم مانند او علاقه زیادی به جنوب داشتم.

بعد از ناصر عصر غزل خوانی به پایان رسید


ترانه ای که بیش از هر ترانه ای دیگر، من را به یاد ناصر می اندازد ترانه ای بود که من برای او سروده بودم و با این مطلع شروع می شد «ستاره بود غزل بود ترانه بود تو بودی…» ناصر در خوانش غزل مهارت خاصی داشت و اکثر آثاری که او می خواند با اقبال مخاطبان مواجه می شد وقتی او از میان ما رفت دیگر کسی نتوانست به اندازه او در غزل خوانی موفق شود و به نوعی حتی عصر غزل خوانی به پایان رسید. به نظر من ناصر بیشتر از آنکه ترانه خوان باشد غزل خوان بود.

ناصر حس ششم داشت


ناصر از حس ششم عجیبی برخوردار بود و این را بسیاری از دوستان نزدیک او می دانند هیچ وقت یادم نمی رود در هنگام وقوع زلزله بم خانواده من در بم بودند و من به دلیل قطعی تلفن از حال آنها بی خبر بودم و بسیار دلشوره داشتم، تا اینکه ناصر در حالی که در بندر بود به من زنگ زد و گفت: اهورا نگران نباش خانواده تو در سلامتی کامل به سر می برند و هیچ اتفاقی برایشان نیفتاده… او این موضوع را به واسطه حس قوی اش پیش بینی کرده بود که البته بعدها به صحت آن پی بردم.

بوی شرجی ما را به هم نزدیک کرد


من و ناصر به واسطه زندگی در جنوب حرف های مشترک زیادی را برای گفتن داشتیم. هر دوی ما هوای شرجی جنوب، حرف های مردم این خطه و بوی دریا را می فهمیدیم و این موضوع ما را به هم نزدیک می کرد و باعثمی شد تا حرف های مشترک زیادی را برای گفتن داشته باشیم.

سر کاستی آلبوم ناصر را یک شب تا صبح سرودم


وقتی من و ناصر با هم آشنا شدیم، او در تدارک جمع آوری آلبوم سومش بود به همین خاطر از من خواست که ترانه ای را به عنوان سرکاستی در اختیار او قرار دهم، هیچ وقت یادم نمی رود، آن ترانه را در خوابگاه دانشجویی که از شب تا صبح سرودمد و فردای آن روز، ترانه را به خانه ناصر سپردم خوشبختانه این کار با اقبال خوبی از سوی مخاطبان مواجه شد.

عجل به من و ناصر مهلت نداد


من و ناصر همکاری های بسیاری را در زمینه ترانه داشتیم و آثار خوب زیادی را هم، با هم ساختیم، اما متاسفانه اجل مهلت نداد و بسیاری از این کارها در حد ماکت باقی ماند. شاید بیش از سه چهارم کارهای ما هنوز منتشر نشده و در کامپیوتر شخصی من مانده است.

حس مشترک میان ما


اتفاق عجیبی که بین من و ناصر وجود داشت، این بود که هر وقت به هم دیگر فکر می کردیم فوری به هم زنگ می زدیم، یعنی امکان نداشت من به ناصر فکر کنم و ایشان به من زنگ نزنند عکس این موضوع هم وجود داشت.

هیچ کس نمی تواند جای ناصریا را پر کند

برای بسیاری ناصر از جایگاه ویژه ای برخوردار بود به عقیده من آن چیزی که ناصر را ماندگار کرد جدا از صدای خوبش خلق و خوی او بود. او رفتار بسیار انسانی داشت و همین خصوصیاتش باعثشد که تا به امروز هیچ کس نتواند جای او را پر کند.

به عقیده ناصر جهان موسیقی مدیون شعر بود


ناصر نگاه بسیار غنی نسبت به موسیقی داشت او برای شعر همواره ارزش زیادی قائل بود و به همین خاطر هیچ گاه برای پرداخت دستمزد با ترانه سرایان چانه نمی زد چرا که بر این باور بود که جهان موسیقی مدیون شعرا است و بر این باور بود که خواننده ها صرفاً راویان حس شعرها هستند.

محمدعلی بهمنی:
به سر ناصر هوای حوا زد و رفت


بعد از درگذشت ناصر ترانه حوا با این عبارت که «دل من یه روز به دریا زد و رفت… به سرش هوای حوا زد و رفت» به تیتر یک روزنامه ها بدل شده بود و بسیاری دوباره این قطعه را زیر لب زمزمه کردند این قطعه سروده محمدعلی بهمنی بود فردی که بازخوانی آهنگش توسط ناصر عبداللهی بار دیگر او و ترانه اش را ماندگار کرد، در مورد آشنایی او با ناصر و حکایت واگذاری این قطعه به عبداللهی صحبت کردیم.

عشق است ناصر را…


ترانه های تمان آلبوم «عشق است» ناصر را من سرودم. این آلبوم را خیلی دوست دارم نه صرفاً به این خاطر که ترانه هایش را خودم گفتم بلکه به این دلیل که با دقت و ظرافت خاصی تولید شده است. در واقع ناصر با آلبوم «عشق است» معرفی شد و زحمات فریدون شهبازیان به عنوان ناظر آلبوم، ناصر دیگری را به ما معرفی کرد و بعد از آن اثر، ماندگار ماند و خودش را در همان سطح ادامه داد.

دوست نداشتم ناصر این ترانه را اجرا کند


وقتی ناصر با من تماس گرفت و گفت قصد دارد این ترانه را اجرا کند به او گفتم این کار را انجام ندهد. آن هم به این دلیل که پیش از انقلاب خواننده ای آن را اجرا کرده بود و اتفاقاً من هم آن کار رو دوست داشتم، اما در نهایت چون خیلی دوستش داشت، بالاخره کار خودش را انجام داد و این ترانه را اجرا کرد وقتی ازش پرسیدم چرا آن کار را خوندی؟ گفت دوستش داشتم. من هم الان معتقدم به دلیل حال و هوایی که داره و اتفاقاً فاصله خواندن این تراک با فوت ناصر زیاد نبود. بعد از فوتش هر بار که این تراک را با صدای ناصر می شنوم، بیشتر از خواهشی که داشتم بابت اینکه آن را نخواند، پشیمان می شوم، منتهی در این میان چیزی که من را ناراحت می کند، این است که این قطعه من را یاد فقدان ناصر می اندازد.

همنشینی با ناصر در بندر


من با ناصر در بندرعباس زندگی می کردم و به این خاطر که در شهرستان ها افرادی که هنر مشترکی دارند زودتر با یکدیگر پیوند می خورند؛ سال های سال با هم دوست بودیم و رفت و آمد داشتیم و حس همدیگر را درک می کردیم.

هر فردی برای من ارزش های خاص خودش را دارد


هر فردی برایم جای خودش را دارد چه ناصر و چه دیگران. همیشه فردی که در وجودم هست با همان حس و حال همیشگی برایم وجود دارد و اگر فرد دیگری وارد زندگی کاری و شخصی ام شود هیچ گاه جایگزینش نمی کنم.

من و ناصر کنار دریا سرودیم


یکی از ترانه هایی که من را بارها به یاد ناصر می ا ندازد این است: «دریا شدست خواهر و من هم برادرش» در توضیح این باید بگویم روزی ناصر با من تماس گرفت و گفت بیا کنار دریا و من هم رفتم و در همانجا برایم از اصطلاح خواهر که در شرایط آرام دریا به آن اطلاق می شود گفت. بعد من ترانه ای گفتم تحت این عنوان و همیشه وقتی آن را زمزمه می کنم به یاد ناصر می افتادم.

فریدون شهبازیان هم شیفته کارهای ناصر بود


او از همان ابتدا شناخت خوبی به موسیقی داشت و این را می توان از ظرافت هایی که در آثارش هست متوجه شد. حتی فریدون شهبازیان همیشه در مورد ناصر می گفت: موسیقی ناصر خیلی خوبه و به همین دلل هم شهبازیان زمان زیادی را روی صدای ناصر گذاشت. حتی این مسئله در مورد انتخاب شعر هم وجود داشت.

ناصر باعثارتقا سطح سلیقه مخاطبان می شد


متاسفانه طی سال های اخیر ما دیگر شاهد شنیدن کارهای خوب نیستیم و متاسفانه دیگر قطعات زیاد خوبی را در موسیقی نمی شنویم و همین موضوع باعثشده که سلیقه جوان ها، تخریب شود، اما در هر حال بودن ناصر یا هر خواننده دیگری که موسیقی شناس باشد می تواند کارهای خوبی را خلق کند که قضاوت مردم به ساده گرایی نینجامد. در این میان خواننده های خوبی هم داریم که اتفاقاً انتخاب های خوبی هم دارند و اگر خدای نکرده به هر دلیلی روزی نباشند، افراد دیگر جای آنها را خواهند گرفت.

مهدی کاشی:
در کنار ناصر آرام بود


مهدی کاشی تهیه کننده مطرح موسیقی پاپ در طی سال های قبل به عنوان مدیر برنامه ناصر فعالیت می کرد و همین موضوع باعثمی شد که بین این دو صمیمیت بسیاری وجود داشته باشد، به همین خاطر تصمیم گرفتیم به سراغ او برویم تا او ناگفته هایی را برای ما فاش کند.

جذب صمیمیت ناصر شدم

دهه ۷۰ من در عرصه موسیقی فعالیت می کردم و نوازنده گیتار کلاسیک بودم از طریق یکی از دوستانم با ناصر آشنا شدم، هیچ وقت یادم نمی رود یک شب به منزل ناصر رفتیم و برخورد صمیمیش من را حسابی به خود جذب کرد و همانجا سر آغازی برای دوستی مان بدل شد. با وجود اینکه همواره با بسیاری از هنرمندان دیگر کار می کردم اما در کنار ناصر بودن برایم آرامش خاصی داشت.

بزرگترین خصلت ناصر خوش قلبی اش بود


بزرگترین خصیصه ناصر خوش قلب بودنش بود. او همیشه به دید مثبت به همه چیز نگاه می کرد. می گفت آدم نباید مغرور باشه و گذشته اش رو فراموش کنه، چرا که ما هنرمندان با حمایت مردم دیده شدیم و نباید این نکته را فراموش کنیم. اگر من به این جایگاه رسیدم به خاطر لطف خدا و حمایت مردم بود.

بعد از درگذشت ناصر می خواستم موسیقی را کنار بگذارم


شاید باور نکنید اما بعد فوت ناصر می خواستم موسیقی را کنار بگذارم، حتی تا چند ماه اول افسرده شدم؛ بعد از آن مدتی با مهدی مقدم شروع به کار کردم و برخی از خصیصه های ناصر را در رفاقت با او متوجه شدم و بعد از آن هم با رضا صادقی کار کردم. این دو فرد در برخی خصوصیات شبیه ناصر بودند نه اینکه بگویم تمامی خصیصه های اخلاقی شان مثل هم بود چرا که هیچ کس مثل دیگری نخواهد شد.

ناصر دوست نداشت آلبوم رخصت منتشر شود


چندی پیش آلبومی تحت عنوان «رخصت» روانه بازار شد که اتفاقاً زیاد همه شنیده نشد. من در جریان تولید این آلبوم بودم؛ ناصر زمان تولید این اثر به مشکل مالی بر خورد و به خاطر اینکه موسیقی ها با سلیقه ناصر یکی نبود این آلبوم را کنار گذاشت و و تولید آلبوم «هوای حوا» را شروع کرد. ضمن اینکه برای تولید رخصت پس از فوت ناصر، تهیه کننده قول هایی به خانواده ناصر داد که به آنها عمل هم نکرد! و الان که فکر می کنم می بینم که شاید به این دلیل که خود ناصر دوست نداشت این کار پخش شود سرنوشتش این گونه شد.

آلبوم های مورد علاقه ناصر


یکی از آلبوم هایی که ناصر خیلی دوستش داشت، آلبوم «عشق است» و «بوی شرجی» بود، که ناصر آنها را با حس و حال درونی خودش ساخته بود. من هم ترانه های آخرین خدانگهدار و ستاره را بیشتر از سایر کارهایش دوست دارم.

حکایت آخرین ملاقات من


یکی از ترانه هایی که خیلی من را به یاد ناصر می اندازد همین «آخرین خدانگهدار» است. زمانی که ناصر از تهران به بندرعباس رفت، هرازگاهی برای دیدن دوستانش به تهران می آمد، یک روز با من تماس گرفت و گفت من فرودگاه هستم! من هم رفتم دنبالش اما دیدم بدون چمدان و وسیله آمده و بسیار تعجب کردم. پرسیدم چرا اینجوری آمدی؟ گفت: فکر می کنم اتفاقی قراره بیفته حس می کنم دیگه نبینمت.

خلاصه به خانه آمدیم و برای اینکه حالش بهتر شود گفتم بریم بیرون و قبول نکرد و گفت من الان حال مساعدی ندارم و ممکن است در مواجهه با مردم برخورد خوبی نداشته باشم و این اصلاً درست نیست چرا که مردم از مشکلات شخصی من اطلاعی ندارند و تقصیر آنها نیست که برخورد خوبی نبینند. حاضر بود غمش رو تو خودش بریزه اما مردم نفهمن. چند روزی پیش من بود تا اینکه موقع رفتنش شد.

ناصر به خاطر امضا دادن به مردم از پرواز جا می ماند


یادم است اکثراً به این خاطر که در فرودگاه مشغول امضا دادن و عکس گرفتن می شد از پرواز جا می موند! اونروز برای آخرین بار بود که ناصرو دیدم، وقتی از ماشین پیاده شد برای اولین بار بود که منتظر می ماند تا من دور شوم، در آیینه ماشین دیدم که دارد برایم دست تکون می ده و همین شد دست تکون دادن آخر. پشت تمام موسیقی های ناصر حرف و قصه ای بود…

خاطره من از ناصر


یادم است یک بار در کنسرت رشت بودیم که ناصر بعد از اجرای تراک ستاره از من پرسید خوب شد؟ گفتم نه(به خاطر دلخواه خودم بود که هی می گفتم تکرارش کنه) که چند بار این اتفاق تکرار شد و دست آخر خسته شد و فهمید من به خاطر علاقه خودم این را می گویم و در اجرا، این خاطره را برای مردم تعریف کرد.

حسین متولیان:
آفتاب جنوب روی دوشش بود


حسین متولیان ترانه سرای مطرح کشور هم با ناصر عبداللهی چند کار مشترک داشت او روایت جالبی از ناصر دارد چرا که بر این باور است که او آفتاب جنوب را روی دوشش دارد با ما همراه شوید تا خاطرات خواندنی او را مرور کنید.

آفتاب جنوب روی دوش ناصر بود


آشنایی من با ناصر بر می گردد به ترانه ای به نام بت گر. یادم است روزی افشین سیاهپوش این ترانه را از من شنید و بلافاصله گفت که ناصر این کار را دوست خواهد داشت، آن زمان به تازگی آلبوم «دوستت دارم» ناصر روانه بازار شده بود، من هم تلفنی این ترانه را برایش خواندم. ارتباط اول ما آن هم از طریق تلفن آنقدر صمیمی بود که حس می کردم انگار سال هاست که او را می شناسم! به تعبیر من او فردی بود که آفتاب جنوب را روی دوشش گذاشته بود و به تهران آورده بود. بعد از آن ارتباطم با ناصر بیشتر شد تا اینکه او برای جمع آوری کارهایی عرفانی از من دعوت به همکاری کرد و گفت دوست دارم برایم ترانه هایی بنویسی که در آنها گفتگو با خدا و مدح اهل بیت باشد. پس از آن برای تیتراژ برنامه ای کاری را با هم ساختیم به نام «رنگ شب» که با این نام هم منتشر نشد، اما بارها از تلویزیون پخش شد. من و ناصر با هم کارهای بسیاری انجام دادیم اما همه شان پخش نشدند و قست بود که در آرشیو شخصی ناصر به صورت ماکت بمانند و برای من فقط اینکه دوستی دارم و یک لبخند زیبا، مهمتر از این مسائل بود.

وقتی از پشت به ناصر خنجر زدند


چندی پیش جمعی از همکاران ناصر، آلبومی را تحت عنوان «رخصت» روانه بازار کردند؛ این آلبوم شامل چند تراکی بود که ناصر آنها را به صورت ماکت خوانده بود و به خاطر وسواسی که در انتخاب و عرضه کارهایش داشت قطعاً دوست نداشت تا آن کارها به بازار عرضه شود اما این افراد چنین کاری را انجام دادند، در کل زیبا نیست که با اسطوره هایمان چنین کاری کنیم، به عقیده من این کار به مثابه خنجر از پشت زدن به خاطراتی است که مردم با این اسطوره دارند.

وجود ناصر برایم برکت داشت


آنقدر وجود ناصر برایم برکت داشت که هنوز هم اثرات این خوش یمنی و برکت شامل حالم است. دوستانی خوب که هنوز هم با آنها ارتباط دارم. هیچ یک از دوستانم برایم ناصر نشدند آن هم به این دلیل که ویژگی های خاصی در وجود این فرد نهفته بود.

شناخت ناصر از شعر بی نظیر بود


یکی دیگر از ویژگی های خوب کاری ناصر شناخت شعر بود و به جرات می گویم که بین خواننده های بعد از انقلاب هیچ خواننده ای به اندازه او غزل نخوانده است. مدتی باب شده بود که اکثر خواننده ها برای گرفتن مجوز، یک کار مذهبی را در آلبوم خود می گذاشتند اما قبل از همه این تب ها، ناصر همیشه ارادت خاصی به ائمه داشت و در همه آلبوم هایش حتی شده یک تراک برای این خاندان خوانده بود.

ماموریت ناصر بیان حرف هایی از جنس خدا بود


یکی از خاطرات دیگر و البته خوبی که دارم مربوط می شود به کنسرت های ناصر. یادم است بعد از یکی از اجراهایش، خانمی با شنیدن تراک «یا فاطمه بنت نبی» آمد و به ناصر گفت شما چی خوندی؟ با آوردن نام این بزرگوار تمام بدنم لرزید و به گریه افتادم! به عقیده من ماموریت ناصر بیان حرف هایی از جنس خدا بود.

چرا مردم حس خوبی نمی گیرند؟


یادم است یک بار ناصر از مهرداد نصرتی قیمت ساز را می گرفت و در اخر با مهرداد به این نتیجه رسیدند که سازنده این سازها به حق و حقوق اصلی خود نمی رسند. همانجا بود که ناصر به مهرداد گفت: پس به همین خاطر است که مردم از موسیقی کشور گاهی حس خوبی نمی گیرند! چرا که رضایت قلبی عده ای در پشت آن نیست.

ناصر نمی گذاشت دوستانش ناراحت باشند


بعد از ماجرای آشنایی مان چند سالی از او بی خبر بودم تا اینکه یک روز با او تماس گرفتم و گفتم کجایی؟! گفت تهران هستم، قرار گذاشتم تا او را ببینم. به محض اینکه درب ساختمان را باز کرد و چهره اش را دیدم غم عجیبی وجودم را گرفت؛ موهای کنار شقیقه های ناصر سفید شده بود! این را به او گفتم او هم که دید من چقدر ناراحتم با شوخ طبعی همیشگی اش مرا از آن حال و هوا درآورد.

ناصر دینش را به همه ادا کرد


آلبوم «ماندگار» ادای دین ناصر به خیلی از افراد بود. یادم است شایا تجلی خیلی دوست داشت تا با او همکاری کند و این اتفاق هم افتاد، یعنی می خواهم بگویم دین خود را به همه افراد ادا کرد و حتی علاقمندانش را بی جواب نگذاشت. ناصر با رفتنش بدهکار هیچ کس نموند.

خاطره ای کم نظیر از ناصر


یکی دیگر از خاطره هایم با ناصر مربوط به صبح یکی از کنسرت هایش بود. یادم است من و ناصر به همراه یکی دیگر از دوستان مان داخل ماشین نشسته بودیم و آهنگ ناصر هم در ضبط ماشین پخش می شد، ناصر خوابیده بود و روزنامه ای را هم روی صورتش گذاشته بود. یک دفعه پشت چراغ قرمز یک پسر بچه(کودکان کار) به کنار ماشین آمد و گفت آقا شما ناصر عبداللهی دارید گوش می دید؟ ما گفتیم بله، دوست داری ببینیش؟ گفت آره. یک دفعه ناصر بلند شد و با آن پسر شروع کرد به صحبت کردن و از او که علاقمند به آثارش بود دعوت کرد تا شب به کنسرتش بیاید و آدرس منزل آن بچه را گرفت و به او گفت که ساعت ۷ آماده باش که میاییم دنبالت. خلاصه به منزل که آمدیم ناصر با آژانسی تماس گرفت و به آنها آدرس را داد و خواست که به دنبال بچه و خواهرش بروند. شب شد و تمام سالن مملو از جمعیت شده بود و ناصر در آن سالن فقط و فقط منتظر این دو بچه ایستاد و حتی به حضار اعلام کرد که من امشب دو مهمان ویژه دارم که متاسفانه کمی دیر می رسند، او به مردم گفت حتی اگر شده من آنتراک نمی دهم و کل زمانی که دارم را برای شما می خوانم اما تقاضا دارم که چند لحظه ای صبر کنید. بالاخره آن دو بچه آمدند و ناصر اجرایش را با حضور آنها شروع کرد.

سعید شهروز:
آن پیامک را به یادگار دارم


سعید شهروز خواننده مطرح موسیقی پاپ هم دوستی دیرینه با ناصر عبداللهی داشت و درگذشت او غمی بزرگ بر دل او نشاند سعید در مورد ناصر گفت: من و ناصر علاوه بر دوستی که داشتیم با هم یک تراک هم خواندیم. تراک «گل یخ» در آلبوم «غزلک». همیشه با خاطرات ناصر زندگی می کنم و خوشحالم که این اتفاق افتاده است. یادم است ناصر ملودی تراک گل یخ را برای من ساخته بود و یک روز آن را به استودیو آورد برای اتود زدن کار. وقتی پشت میکروفون ها قرار گرفتیم یک بیت من خواندم و یک بیت ناصر و بهنام ابطحی که ناظر ضبط بود خیلی از این دو صدایی خواندن ما استقبال کرد. یادم است چندی پیش و درست در شب تولد ناصر یک گوشی قدیمی ام را که مدتی با آن کار نکرده بودم پیدا کردم و بعد از روشن کردنش دیدم پیامی از ناصر در آن هست که از حضورم در کنسرتش تشکر کرده و شنیدن این پیام آن هم درست در شب تولد ناصر برایم حال و هوای خاصی داشت.

فریدون بیگدلی:
جواب سالم تو باشی اگر ز دنیا ندارم سوالی دگر


بیگدلی با همان خواننده معروف تراک «گل مرداب» که سال ها پیش بسیار شنیده شد در حال تدارک آلبوم جدید خود است. بیگدلی درباره ناصر که یکی از دوستان صمیمی اش بوده به ما گفت: ناصر را بسیار دوست داشتم او از معدود افرادی بود که وقتی حال خوبی نداشت ترجیح می داد کنار هم باشیم و به این دلیل که انرژی خوبی داشت هر زمان که کنارم بود حس خوبی داشتم. شروع دوستی ما بر می گردد به سال ۷۷ که در یک برنامه تلویزیونی با هم آشنا شدیم. همین الان هم اگر به مناسبتی در تلویزیون حضور پیدا می کنم علاوه بر آثار خودم یک تراک هم از ناصر می خوانم و تقدیم به روح بزرگش می کنم. با اینکه اکثراً در کنار هم بودیم اما هیچ گاه فرصتی پیش نیامد تا بخواهیم کار مشترکی را با هم بسازیم و از این بابت بسیار متاسفم. اما یک سری کارها را با ناصر ضبط کرده ایم که هنوز هم دارم شان اما هیچ کس تا الان آنها را نشنیده است. برای او کاری را نساخته بودم اما بیشتر از اینکه بین ما ملودی و تنظیم رد و بدل شود ترانه به هم می دادیم. در آلبوم «ماندگار» ناصر یکی از تراک ها به نام(بهت نگفتم تا حالا اینکه چقدر دوست دارم) را شایا تجلی برای آلبوم من سروده بود، یک شب که در کنار ناصر بودیم او از تمایلش برای خواندن این اثر برایم گفت و من هم این تراک را به او تقدیم کردم.

مهرداد نصرتی:
ناصر شبیه آرزو بود


مهرداد نصرتی آهنگساز و نوازنده مطرح کشور هم دوستی دیرینه ای با مرحوم عبداللهی داشت درگذشت ناصر به قدری روی روحیه او تاثیر گذاشت که او دو سال موسیقی را رها کرد با او در این مورد گپی زدیم که خواندنش خالی از لطف نیست.

ناصر انسان عادی نبود


ناصر عبداللهی به هیچ عنوان یک انسان عادی نبود و حتی می توانم بگویم اصلاً زمینی نبود، او از جای دیگر آمده بود، برای آوردن خبرهای خیلی خوبی که در ترانه هاش کاملاً منور و روشن است. کار خودش را انجام داد و امیدوارم من و سایر دوستان افتخار داشته باشیم انشاءالله راهش را ادامه دهیم و بخش بعدی از کارش که باقی مانده را انجام دهیم.

ناصر شبیه به آرزو شد


ناصر برای کسانی که دوستش دارند شبیه به یک آرزو شده و کسانی که دوستش دارند احساس نمی کنند که او را از دست داده اند. اگرچه ناصر روی زمین نیست اما احساسش کاملاً وجود دارد و حضور دارد.

نبود ناصر بیش از پیش حس می شود


در این برهه زمان از عرصه موسیقی پاپ نبودن ناصر کاملاً احساس می شود و ما متوجه شده ایم که چه دردانه ای را از دست داده ایم. ما فهمیده ایم که چه اسطوره ای می توانست در کنارمان باشد و می توانست به حس و حال همه ماها در تمامی شرایط زندگی کمک کند؛ نه تنها برای بچه های موسیقی بلکه برای تمامی کسانی که دوستش دارند می توانست پشتیبان احساس، روح و دل آنها باشد.

گوشه گیری ناصر به خاطر افسردگی نبود


روزهای آخر نه به خاطر افسردگی بلکه به خاطر اینکه ناصر دوست داشت با خودش خلوت کنه و تنها باشه کمی گوشه گیر شده بود.

منو ببخش نباید سو تعبیر شود


می خواهم در مورد یکی از قطعات توضیحی بدهم. ناصر در آلبوم «حوای هوا» کاری با عنوان «منو ببخش» اجرا کرده که دوست نداشت این کار را بخونه چون فکر می کرد ممکنه باعثسوءتفاهم شود من اینجا این نکته را عرض می کنم که این آهنگ به هیچ عنوان منسوب به هیچ گروه، شخص یا انسان خاصی نیست و ناصر صرفاً و صرفاً به خاطر زیبایی کار فرید احمدی و ملودی خوب بنیامین این کار را خواند و به هیچ شخصی ربطی ندارد و کسی نباید از این کار سوءاستفاده کند.

هدیه ویژه ناصر به من در روز تولدم


چون دی ماه است و ماه تولد من و ناصر خاطره ای در این مورد می گویم.
من متولد ۳ دی هستم و ناصر ۱۰ دی. سال آخر که با ناصر بودم، گفتم: تو هیچ وقت تاریخ تولد من رو یادت نمی مونه. ناصر بهم گفت: امسال یک یادگاری بهت می دم که همیشه پیشت بمونه.

اما متاسفانه دقیقاً ۳ دی ۱۳۸۵ که تولدم بود تابوت ناصر را در تالار وحدت روی دوشم گرفته بودم و می بردم و آن روز داغ سنگینی روی دلم گذاشت و همیشه روز تولدم دقیقاً یاد همان روز می افتم و این خاطره همیشه برایم عزیز است.

ناصر زندگی من را تغییر داد


خوشحالم که در این دوره از زندگی ام با شخصی به نام ناصر عبداللهی آشنا شدم، کسی که زندگی و روحیه من را عوض کرد کسی که رسم و راه زندگی را به من آموخت. امیدوارم من هم مثل او بتوانم خدمتگذار مردم باشم. ناصر همیشه روی استیج این جمله را می گفت: «عرض سلام و ادب دارم خدمت شما عزیزانی که هر چی داریم از شماست.»

و بنا به حالا کسانی که در مورد ناصر به توهین، تحقیر یا هر دلیلی دوست دارد شخصیت او را کوچک کنند و شایعات بیمار گونه ای در مورد این شخص بزرگ درست می کنند، این کارها توهین است و به ناحق به شخصیت بزرگ و بالای ناصر بسته می شود و خدا هیچ وقت از سر تقصیر اینها نمی گذرد، ما هم همین طور و این افراد را دوست نداریم.

شهرام امیری:
او مرد بارانی بود


بعد از فوت ناصر یکی از ترانه هایی که منتشر شد و با اقبال زیادی از جانب مخاطبان مواجه گشت ترانه ای سروده حسن متولیان با صدای شهرام امیری بود، امیری یکی از دوستان نزدیک ناصر است که سال ها در زمینه مجسمه سازی، پیکر تراشی، آهنگسازی و خوانندگی فالیت دارد که سال ۸۳ آلبوم «بوی عشق» را نیز روانه بازار کرده است. امیری برایمان از ناصر چنین گفت: داستان آشنایی ام با مرد بارانی(ناصر) بر می گردد به سال ۷۴؛ یادم است من در جزیره کیش مشغول ساختن مجسمه بودم که ناگاه متوجه شدم جوانی ایستاده و دارد به کار کردن من نگاه می کند، تا نگاهم به او افتاد به من گفت: خسته نباشی. از داربست پایین آمدم تا ابزارم را بردارم ناصر گفت: شما پایین نیا بگو من کمکت کنم، همین باعثشد تا با هم گرم و صمیمی بشیم، از همون برخورد اول، خیلی دوست داشتنی و صمیمی بود. پرسیدم شما هم به هنر علاقه دارید؟ گفت: بله من موسیقی کار می کنم. بعد چند دقیقه رفت و برگشت و دیدم با گیتارش آمده، کنارم نشست و برایم نواخت و خواند و صدایش آنقدر برایم آشنا بود که نتوانستم نپرسم که صدایت را کجا شنیدم؟ گفت: در بندرگاه این آهنگ را خوانده ام شاید آنجا شنیده باشی. بعد دیگه ناصر و گم کردم تا چند سال بعد و برنامه صبح بخیر ایران و آهنگ ناصریا که پخش شد توسط یکی از دوستان مشترک مان او را پیدا کردم. اگر بخواهم از ویژگی های بارز شخصیتی ناصر بگویم همین بس که آدم خوشرو، دست و دلباز و دوست داشتنی بود. او دوستی با خدا و کمک به بنده هایش را در راس امور کاری اش قرار داده بود.

محبوبیت «نفس بکش» خواست خدا بود


در مورد آهنگ «نفس بکش» باید بگم خودمم نمی دونم این اتفاق چه جوری افتاد و این انرژی از کجا اومد… من در خانه نشسته بودم جلوی تلویزیون که «رضا رشیدپور» خبر به کما رفتن ناصر را در برنامه اش اعلام کرد باورم نشد تلفنم زنگ خورد دوست مشترکی خبر او را تایید کرد. دو ساعت تمام گریه کردم دلم گرفت و این بیت را همان لحظه گفتم «خواب ندیده منو تعبیر عاشقانه کن برای زنده بودنت بغض منو بهانه کن».
به دوست خوبم زنگ زدم و ایشان همون لحظه پیشم آمد و ادامه ترانه را ساخت فردای اون روز رفتم پیش امیر هوشنگ.

در بیش از ۸۰ کنسرت ناصر، در کنارش بودم


به هر تقدیر ارتباط من و ناصر بیشتر و بیشتر شد، تا زمانی که برای ضبط آلبوم دومش به تهران آمد و دوستی ها محکم تر… گفت: از آن پس ما تبدیل شدیم به دو یار جدا نشدنی و من این افتخار را داشتم که در ۷۰ تا ۸۰ کنسرت او را همراهی کنم. شهرام امیری می گوید: ناصر تصمیم به ترک تهران گرفت بنابراین با من تماس گرفت و دیدار بسیار گرم و دوستانه ای با هم داشتیم و طی گفتگویی پیگیری برخی از کارهایش را به من سپرد. وقتی از بندر تلفن کرد، گفت این جا خیلی راحت ترم.

رفتن به قله و خاطره ای از ناصر


من تابلویی از ناصر کشیده بودم که تصویر او را در حال رفتن به سوی قله یک کوه را نشان می داد، ناصر پس از دیدن اثر از من خواست، چند نفر دیگر را هم در دامنه کوه بکشم و انگیزه بیان طرح را هم این طور تعبیر کرد که آنها به قله نرسیده اند، شاید من هم در راه بمانم و به قله نرسم.
ناصر با کسانی دشمنی نداشت اما…

ناصر با کسی دشمنی نداشت ولی خیلی ها به او حسودی می کردند و جلوی پایش سنگ می انداختند، یادم هست که مراسمی برای بزرگداشت جانبازان برگزار شده بود و ناصر عبداللهی هم برای اجرا به این مراسم دعوت داشت، پیش از او هنرمند دیگری برنامه اجرا کرد، پس از پایان کارش، ناصر به سمتش رفت تا با او دست بدهد و به او رویش را برگرداند، رفتارهای مشابه این با ناصریا کم نبوده است!

محمد علیزاده:
این ترانه را از صمیم قلب به ناصر تقدیم کردم


محمد علیزاده از افرادی است که آشنایی کوتاهی با ناصر عبداللهی داشته، طبق گفته وی پس از اینکه تراک «مهر علی و زهرا» را با ترانه ای از فرزاد حسنی خواندم، مدتی بعد ناصر عبداللهی به مهرداد نصرتی(آهنگساز این تراک) گفته بود که می خواهم این تراک را بازخوانی کنم و مهرداد هم از آنجایی که من خواننده اثر بودم به ناصر گفته بود که باید به خودش بگویی. همین شد که ناصر برای اولین بار با من تماس گرفت و از علاقه اش به این تراک گفت. من هم که بسیار به کارهای ناصر علاقمند بودم و دوست داشتم که او این کار را بازخوانی کند با کمال میل پذیرفتم و آن را به ناصر عزیز تقدیم کردم.

خواهر ناصر عبداللهی:
فکر می کردیم ناصر دانشمند می شود!


زمان محدودی که برای تهیه این پرونده برعهده داشتیم مانع از آن شد که بخواهیم گفتگویی با خانواده ناصر داشته باشیم و از آنجا که دوست نداشتیم جای خالی این گفتگو حس شود یکی از اولین و البته آخرین مصاحبه های خواهر مرحوم عبداللهی نسرین عبداللهی را که با یکی از نشریات داشته در زیر مرور می کنیم.

ناصر در ۱۸ سالگی پای سفره عقد نشست


ناصر سال ۶۷ بود که با فهیمه ازدواج کرد. «اون فقط ۱۸ سال داشت که به فهیمه علاقمند شد. او از سال ۶۶ با بابک غفوری، برادر فهیمه در یک گروه موسیقی به نام «فریاد ساحل» همکاری می کرد. رفت و آمدها بین بابک و ناصر زیاد شده بود، یا بابک خانه ما بود یا ناصر در خانه بابک. یک روز ناصر به خانه آمد و به مادرم که از همه با او صمیمی تر بود گفت که به فهیمه، خواهر بابک علاقمند شده و دوست دارد اگر فهیمه هم راضی باشد زندگی مشترک شان را با هم آغاز کنند مادرم با این تصمیم او مخالفتی نکرد و فقط پرسید که آیا با این سن از پس زندگی مشترک بر می آید؟ و ناصر با قاطعیت تمام گفت که برای زندگی مشترک با فهیمه آماده است بعد از آن ه به خواستگاری رفتیم. سپس نوید پسر اول ناصر سال ۶۸ به دنیا آمد. اردیبهشت سال ۷۱ خدا نازنین را به ناصر و فهیمه داد و دی ماه ۷۳ هم «نامی» به دنیا آمد.

فکر می کردم ناصر دانشمند می شود اما…


در خانه اتاقی داشتیم که شده بود آزمایشگاه شخصی ناصر، ‌ او بیشتر وقتش را در آنجا می گذراند. به یاد دارم که ۱۲ سال بیشتر نداشت که به خاطر آزمایش هایش، از مدرسه میکروسکوپ هدیه گرفت. همیشه فکر می کردیم ناصر دانشمند می شود اما زمانی که در سن ۱۳ سالگی با صدا و سیما و حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی استان هرمزگان همکاری کرد، همه اعضای خانواده باورمان شد که او قرار است یک هنرمند شود.

آمدن ناصر به تهران

سال ۷۶ ناصر به خاطر کار به همراه خانواده اش به تهران آمد، یک سال هم در تهران ماند ولی مشکلاتی برایش پیش آمد که ترجیح داد به بندر برگردد. خیلی از مشکلات ریز و درشت بود که نگذاشت ناصر در تهران بماند.

حکایت به کما رفتن ناصر


برادرم عقیل اولین کسی بود که به کما رفتن ناصر را دید. او که کار صدابرداری ناصر را انجام می داد ۳ آذر ماه به خانه ناصر رفت تا کار ترانه و صدابرداری را شروع کنند همسرش در خانه نبود و به همراه نینا به خانه پدرش رفته بود. نوید و نازنین و نامی هم مدرسه بودند، ناصر در بالکن خوابیده بود عقیل از آنجا که می دانست ناصر روی خوابش خیلی حساس است و اگر او را از خواب بیدار کند ممکن است بداخلاق شود با دیدن خواب ناصر چند ساعت منتظر می ماند تا او بیدار شود ولی ناصر از خواب بیدار نشد و این مسئله عقیل را نگران کرد به ذهنش رسید که با من(خواهر) تماس بگیرد و من را در جریان خواب عجیب و بی حرکت بودن جسم ناصر بگذارد.

همین کار را هم کرد عقیل با من تماس گرفت و گفت که چند ساعت است منتظر ناصر مانده، اما ناصر بیدار نمی شود و حتی تکان هم نمی خورد، صدایم را هم می شنود ولی عکس العملی نشان نمی دهد. صدایش پراسترس بود. گفت که می ترسد و نگران حال ناصر است، گفتم بیدارش کن. گفت بداخلاق می شود. گفتم نهایتش این است که بیدار می شود و سرت داد می زند حداقل از حالش باخبر می شوی.

عقیل گوشی را قطع کرد، دل در دلم نبود. مانده بودم که چه شده است؟ عقیل این بار با صدای پر از استرس تماس گرفت و گفت نسرین، ناصر از خواب بیدار نمی شود، نفس می کشد ولی بی حرکت است، بیا به خانه ناصر و ببین چرا بیدار نمی شود وقتی به خانه رفتم فوری نفسش را چک کردم، نفس می کشید اما تکان نمی خورد.

چشمانش را باز کردم، سیاهی چشمانش به سمت بالا رفته بود، حدس زدم به کما رفته است. با اورژانس تماس گرفتم و ناصر را به بیمارستان خلیج فارس بردیم.

آخرین دیدار من و برادرم


دو روز پیش از مرگش من با او تماس گرفتم. گفت که یادداشتی را که برایش در سال ۸۳ نوشته بودم لای کتاب هایش پیدا کرده و بسیار دلش هوای آن روزها را دارد. گفت زود بیا ببینمت. کلی با هم شوخی کردیم.

ما خانوادگی عادت داریم اگر نتوانیم حرفی را بزنیم برای هم یادداشت می گذاریم. من هم سال ۸۳ برای ناصر یادداشتی گذاشته بودم که ۲ روز قبل از مرگش آن را دوباره خوانده بود چقدر آن روز سر به سرم هم گذاشتیم و خندیدیم. فکرش را هم نمی کردم که برادرم را دو روز بعد از دست بدهم. آن هم برادری که اگر یک لحظه ساکت بود همه ما دل مان می گرفت.

ناصر عادت داشت همیشه بخندد و هیجان انگیز باشد.

آرماني/ شماره ۱۵۷ و ۱۵۸/ آذر ماه ۹۲/ تهيه و تنظيم و گفتگو: نگار حسيني/ صفحه ۴۶

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات