گپی با مرد اول تیتراژها + عکس
با احسان خواجه امیری گفتگو کرده ایم؛ مردی متولد هفتم آبان سال ۱۳۶۳.
به گزارش افکارنیوز، در خانواده ای هنرمند متولد شد و از پنج سالگی موسیقی را شروع کرد. با انگشتان کوچکش نت ها را خیلی خوب یاد می گرفت و سیم ها را این ور و آن ور می کرد. او داشت ساز می زد از هشت سالگی به کلاس های سنتور و ویلن رفت و پیانو را از خواهرش الیکا یاد گرفت. یازده ساله بود که به طور جدی با آکوستیک کردن اتاقش تصمیم به ساخت موسیقی گرفت. در دوازده سالگی برای برنامه های کودک آهنگسازی کرد اما کار حرفه ای اش را با آهنگ سازی برای مجموعه ای مستند که موسیقی بی کلام داشت، آغاز کرد. مطرح ترین کارش در آن دوران، آهنگسازی آلبومی به نام «خاطرات زندگی» برای
پدرش بود.
سازهای مختلف را امتحان می کرد و آموزش یک ساز را به پایان نمی رساند. فقط می خواست آهنگسازی شود و ورود خود را به عرصه خوانندگی، یک شوخی می دانست. در هفده سالگی آلبوم «من و بابا» را روانه بازار کرد که کار مشترک او و پدرش(استاد ایرج) بود. خودش موفقیت این آلبوم را تا حد زیادی مدیون حضور پدر می دانست. او حالا همه ردیف های آواز ایرانی را حفظ است و سازهای سنتی مثل تار، سه تار، تنبک و سنتور را می نوازد. تمام سعی اش این است که کار خودش را بکند، نه اینکه دنباله روی پدر باشد چون معتقد است بهتر بودن از پدرش اصلاً شدنی نیست!
اینها را گفتم تا بدانید با احسان خواجه امیری گفتگو کرده ایم؛ مردی متولد هفتم آبان سال ۱۳۶۳.
اتفاقی خواندم
بارها در مورد اینکه چطور به سمت خوانندگی آمدم، حرف زدم. یک بار برای دوستی کاری آماده می کردم اما او نتوانست صدایش را با ملودی من تلفیق کند. یکی از دوستان به شوخی گفت: «تو که صدایت خوب است چرا خودت روی این کار نمی خوانی؟!»
من هم موضوع را جدی گرفتم که با موفقیت هم روبرو شد. بعد هم این راه را ادامه دادم، البته من خوانندگی را از کودکی جدی گرفته بودم و ردیف های آوازی را بلد بودم اما پدرم نمی گذاشت دنبال موسیقی بروم و می گفت اول درس. من هم کامپیوتر خواندم. بعد از اینکه دانشگاه قبول شدم به پدرم گفتم دیگر وقت خواندن است. سال اول دانشگاه بودم که اولین آلبومم بیرون آمد.
راه طولانی نبود
من از اول در مسیری قرار گرفته بودم که باید در آن باشم. شاید اگر مسیر مشخص نبود، الان شرایطم خیلی متفاوت بود. واقعیت این است که من در یک خانواده هنرمند به دنیا آمدم و راهی که برای رسیدن به هدفم باید طی می کردم، خیلی هم طولانی نبود. اولین کار حرفه ای من در شانزده سالگی بود. کاری را آهنگ سازی کردم و از آن درآمد داشتم.
رمز موفقیت من…
موفقیت امروز من اول از همه لطف خداست و بعد هم خوش شانسی ام. من در لحظه ای که باید، با بهترین اتفاق ها روبرو شدم و همیشه از این بابت خدا را شکر می کنم.
تکرار نمی شوم!
من اعتقاد دارم در زندگی برای انجام دادن یک کار با کیفیت، باید همیشه تلاش کرد چون فکر می کنم زندگی زمانی برای زنگ تفریح ندارد. این موضوع در کار ما خیلی سخت تر است چون هر روز باید یک حرف تازه برای گفتن داشته باشی، البته بخشی از این توانمندی در دست هنرمند است و بخش دیگر در دست خداست که به هنرمند الهام می شود. برای همین من همیشه شاکر خداوند هستم و تمام تلاشم را می کنم تا کوتاهی نکنم.
مرد اول تیتراژها
تیتراژ اولی که کار کردم «هر چی آرزوی خوبه مال تو» بود که باید همین جا از دکتر افشین یداللهی تشکر کنم چون ایشان مرا به قاسم جعفری، کارگردان آن سریال معرفی کردند. من هم مثل چند خواننده دیگر نسخه اتود برای ایشان فرستادم، در حالی که آنها با یک خواننده دیگر قرارداد بسته بودند اما صدای من روی این سریال رفت. تیتراژ سریال «غریبانه» یکی از کارهای بسیار پرطرفدار شد. وقتی مادرم برای اولین بار صدایم را از تلویزیون شنید، هیجان زده شده بود و جیغ می زد. این داستان تا الان هم ادامه دارد! بعد از سریال غریبانه دوستان به من خیلی لطف داشتند و پیشنهادهای زیادی برای خواندن تیتراژ
دادند.
مافیای تیتراژخوانی
اصلاً اعتقادی به این حرف ها ندارم و فکر می کنم آینده یک هنرمند به کارهایی که در گذشته کرده و سیاست های کاری او بستگی دارد. به این هم معتقدم هر آدم با توانایی های خاص خودش به دنیا می آید و هر کسی باید از توانایی های خودش استفاده کند. من یک روز حساب کردم حدود پانزده تیتراژ تلویزیونی کار کردم که شاید خیلی زیاد نباشد اما بعضی ها گفتند من مافیای این کار هستم و خیلی ها پشت سر من حرف می زدند و می زنند. به نظرم برای موفقیت باید یک سری کارها انجام داد و یک سری کارها را انجام نداد. تا چند سال پیش، تیتراژ خوانی به شناخت یک خواننده خیلی کمک می کرد اما امروز با زیاد شدن وسایل ارتباط
جمعی استقبال مردم از تلویزیون کمتر شده و تاثیرگذاری گذشته را بین مردم ندارد. الان تفکر من هم به این شکل شده است؛ دیگر هر کاری را قبول نمی کنم. شاید اگر قرار بود هر کاری را بپذیرم به جای ۱۵ تیتراژ، ۱۱۵ تیتراژ خوانده بودم!
همه کارهای من…
من همه کارهایم را دوست دارم اما «عاشقانه ها» برایم حال و هوای دیگری دارد. ترانه «نابرده رنج» هم برایم خاص تر است و حس مثبتی به آن دارم.
لازم باشد حرف می زنم!
ما در رسانه های تصویری برنامه تخصصی موسیقی نداریم تا در آن راحت حرف بزنیم. در رسانه های مکتوب هم اگر لازم باشد و حرفی برای گفتن داشته باشم حتماً آن را می گویم. حرف تازه را باید گفت وگرنه سکوت بهتر از حرف های تکراری است.
فیلم نمی بینم
خیلی اهل دیدن فیلم نیستم. اما همین فیلم هایی که می بینم نشان می دهد کار بچه های ما از نظر تکنیکی و تاکتیکی خیلی پیشرفت کرده است. فکر می کنم استعدادهای بسیاری در کشور ما وجود دارد و باید از آنها به بهترین شکل استفاده کرد.
ماجراهای من و بابا
واقعیت این است که درباره کارم با پدرم حرف نمی زنم و مشورت نمی کنم چون می دانم آخرش دعوای مان می شود! من و ایشان در زمینه کاری آب مان در یک جوی نمی رود. در موسیقی اختلاف نظر زیادی با هم داریم چون ایشان دلی جلو می رود اما من با برنامه ریزی، البته باید بگویم صدای پدرم یکی از بهترین صداهای تاریخی موسیقی جهان است که دیگر تکرار نخواهد شد. دوست دارم یک آلبوم مشترک با پدرم کار کنم اما واقعاً فرصت این کار را ندارم چون همیشه در سفر هستم. اگر فرصتی باشد، خیلی دوست دارم این اتفاق بیفتد.
یادمان باشد موسیقی…
مشکلات در کار ما زیاد است اما مهمترین آن به نظرم نگاه امنیتی است که به موسیقی می شود و این غلط است. باید نگاه هنری به این مقوله داشت. من خودم با ممیزی در موسیقی موافقم و در عین حال قبول دارم شرایط نسبت به پنج سال قبل خیلی بهتر شده است.
۷ روز زندگي/ شماره ۱۸۵/ رخ به رخ هنري: مجتبي نورعلي/ صفحه ۱۸