گپی دلچسب با الیکا عبدالرزاقی
مهران مدیری گروه صادقی دارد.
به گزارش افکارنیوز، متولد ۲۲ اسفند ۱۳۵۸ در تهران است. لیسانس ادبیات نمایشی دارد، دوره بازیگری را در کلاس های استاد حمید سمندریان گذرانده و بازیگر نقش هلیا در مجموعه ویلای من ساخته مهران مدیری است. فعالیت در تلویزیون را از سال ۷۷ و با بازی در سریال «گمشده» مسعود نوابی شروع کرد. ورود او به تلویزیون. همزمان شد با اولین کارش در تئاتر با نام «دایره گچی قفقازی» به کارگردانی حمید سمندریان. الیکا عبدالرزاقی پر از انرژی است. از آن آدم هایی که وقتی یک لحظه کنارش قرار می گیری حس می کنی روحیه ات به کل تغییر کرده. حجم بالای کار و این همه توجه و دیده شدن نه
تنها روی خلق و خوی او تاثیر نگذاشته بلکه او را نسبت به کارش مسئول تر کرده است. او قبل از همکاری با مهران مدیری، ۱۳ سال سابقه فعالیت در عرصه بازیگری داشته اما بازی در نقش بانوی اول دربار «قهوه تلخ» یعنی «فخرالتاج» باعثشهرتش شده است. اصالتش به رامسر بر می گردد و دو برادر دارد. می گوید: «من از سال ۸۵ به این گروه ملحق شدم و از آن سال تا به حال تقریباً به طور دائم با آقای مدیری کار می کنم. در پروژه های «قهوه تلخ» و «ویلای من» ایشان حضور داشتم. در پروژه «شوخی کردم» قرار بود تمام کسانی که از ابتدا با ایشان کار کرده اند حضور داشته باشند.
موفقیت در کار طنز
فکر می کنم این ریسکی است که کارگردانان باید داشته باشند و در جاهایی روی بازیگرانی سرمایه گذاری کنند که شاید توانایی بازی در کاراکترهای دیگر را هم داشته باشند. اگر به نظرشان فردی قابلیت بازیگر خوب بودن را دارد بهتر است در ژانرهای مختلف محک زده شود. اگر در نظر عده ای من در بازی نقش های جدی خوب بودم پس شاید با وجود چهره جدی بتوانم در کار طنز و کمدی هم خوب باشم. البته این اتفاق همیشه و برای همه نمی افتد مثلاً برای خود من پیش آمد که با بازی کردن یک نقش منفی، تا دو سه سال تمام نقش هایی که پیشنهاد می شد با همان ویژگی ها و در قالب منفی بود.
نقش طنز یا جدی
بازیگری خودش مقوله پیچیده و سختی است. طنز پیچیدگی های خاص خودش را دارد و از نظر من مشکل تر است چون نیاز به آمادگی عجیبی دارد مخصوصاً کاری که ما انجام می دهیم. کاری مثل تئاتر زنده است و کم پیش می آید که تمرین شود.
سینما، تلویزیون یا تئاتر؟!
همه و هیچ کدام… هیچ کدام از اینها دغدغه ام برای زندگی نیست اما همه اینها در کنار هم برایم مهم است. بیشتر، کار خوب مد نظرم است. تئاتر و تلویزیون و سینمایش فرق نمی کند.
در تئاتر تجربه کار خوب را داشته ام و همیشه هم دوست دارم برایم ادامه دار باشد ولی در سینما تجربه زیادی ندارم که بخواهم درباره اش نظر بدهم و صحبت کنم. در گذشته برایم موضوعاتی اهمیت داشت و دغدغه بود که الان نیست مثلاً اینکه فقط در سینما بازی کنم و بیشترین فعالیتم در سینما باشد یا نقشم تلویزیونی باشد یا فقط در کارهای بزرگ تئاتر حضور داشته باشم. اما الان دیدم به این موضوعات و بازیگری تغییر کرده و فقط ارزش و خوب بودن کار برایم اهمیت دارد. مهم است که در بین مردم خوب دیده شوم و آنها دوستم داشته باشند.
تجربه یک کار آیتمی
در این کار به علت آیتمی بودنش مثل مجموعه ویلای من خلق تیپ وجود ندارد و بیشتر یک فضای کمدی، اجتماعی، خانوادگی به روز است و در تمام آنها کاملاً خودم بودم، به جز آیتم اخبار که نیاز به صدایی متفاوت تر داشت چون فقط باید با لحن بازی می شد به همین خاطر خیلی دوستش دارم.
به صورت آیتمی کار کردن خیلی سخت است چون همه چیز در لحظه اتفاق می افتد و قرار است شما ظرف مدت دو دقیقه، یک قطعه نمایشی را اجرا کنید. وقتی به شما سریالی پیشنهاد می شود فرصت داری که متن را بخوانی، به آن فکر کنی و آن را بپرورانی ولی در کار آیتمی، متنی به دستت می رسد که از قبل آن را نخوانده ای و این خیلی خیلی مشکل است. همیشه برایم این اتفاق می افتد که وقتی آیتم تمام می شود می گویم کاش این تغییر را هم به آن اضافه می کردم، همه جذابیت این نوع کارها به همین است.
من و گویندگی؟!
نه بابا منو گویندگی خبر؟!!! گویندگی خبر یک کار خیلی مشکل و جدی است. ما در کارمان هر چقدر هم که تپق بزنیم باز هم جای جبران دارد اما اخبار یک برنامه زنده است که گاهی غیر از کل ایران در دنیا هم مخاطب دارد. پس باید آن قدر سریع الانتقال باشی که بتوانی متن را بدون غلط بخوانی و عاطفه خودت درگیر آن نشود. از طرفی آدم های دقیقی هستند که بیان قوی و محکمی دارند.
به نظر من گویندگی خبر، همیشه کار ترسناک و سختی است.(با خنده همراه با ترس می گوید) من این همه استرس را نمی توانم تحمل کنم.
وقتی کار طنز را شروع کردم…
در کار طنز، افراد و کارگردانان خوب دیگری هم مشغول به کار هستند. مثل آقای عطاران و آقاخانی و… ولی من با این گروه از ابتدا کار طنز را شروع کردم. در این نوع کار کردن، با گروهی که آنها را می شناسی راحت تر می توانی کار کنی، همه چیز صادقانه اتفاق می افتد و می دانی در ابتدای قرارداد، چیزی به تو گفته می شود که وجود دارد و مطمئنی که در حین انجام کار اتفاقی غیر از قول هایی که به تو داده شد نمی افتد. بنابراین هیچ وقت نمی پرسم نقشم چیست چون می دانم در این گروه آن قدر همه چیز درست و بجا انتخاب می شود که لزومی ندارد ابتدا از همه چیز مطلع باشم.
آرامش/ شماره ۲۲/ فروردين ماه ۹۳/ هدي جاويدي/ صفحه ۱۸