درس بزرگ پیشکسوت فوتبال برای گذشتن از خون پسرش
جوانی که ۶ سال پیش و در جریان یک نزاع خیابانی، پسر ۱۸ سالهای را به قتل رسانده بود، صبح روز گذشته و با بخشش پدر ورزشکار مقتول، از چوبه دار پایین آمد و به آغوش خانوادهاش بازگشت. ۳۰
به گزارشافکارنیوز،آبان سال ۸۶ بود که درگیری بیبهانه دو جوان در بازار شهر «رویان» استان مازندران به فاجعهای مرگبار انجامید. یک تنه ناگهانی، درگیری لفظی و ادامه پیدا کردن ماجرا موجب به قتل رسیدن عبدالله ۱۸ ساله با ضربات چاقوی جوانی دیگر شد. قاتل در همان ساعات ابتدایی در خانهاش دستگیر شد و دادگاه کیفری استان مازندران پس از ۶ سال، رأی به اعدام قاتل داد. اعدامی که بعد از دو بار تعلیق، قرار بود صبح روز گذشته و در ملأ عام به اجرا درآید اما ورزشکار بودن مقتول و پدر وی، باعثبهوجود آمدن کمپین خودجوش رسانهای برای رضایت پدر و مادر جوان مقتول و
گذشت آنها از حق قانونیشان شد. حواشی رسانهای این اعدام نتیجهای امیدبخش داشت و جوان رویانی با گذشت اولیای دم، زندگی دوبارهای هدیه گرفت. به این بهانه ساعتی بعد از این اقدام خداپسندانه با پدر و مادر جوان مقتول گفتوگویی متفاوت انجام دادیم؛ گفتوگویی سراسر احساس که تلخ و شیرینهای شش سال زندگی و احساسات ناب دقایق پس از گذشت را به تصویر میکشد.
عبدالغنی حسین زاده، پدری که تحمل فشار ۶ ساله از دست دادن پسر مهربانش، توان سخن گفتن را هم از او گرفته بود. او که صاحب دو فرزند پسر و یک دختر بود، هر دو پسرش را از دست داده است و روز و شبهای تلخی را در صندوقچه خاطراتش دارد.
آن روز تلخ چه اتفاقی افتاد؟
پسر ۱۸ ساله ام به همراه یکی از دوستانش در چهارشنبه بازار شهرمان مشغول قدم زدن بودند که خیلی اتفاقی تنهشان به جوانی دیگر برخورد میکند. همین تنه ناگهانی باعثمیشود آنها با هم درگیر شوند. بعد از لگد محکمی که پسرم به پای بلال(قاتل) زد، او روی زمین نشست و چاقوی آشپزخانهای را که در جورابش پنهان کرده بود درآورد و به یک ضربه شاهرگ گردن پسرم را مورد حمله قرار داد. خون زیادی از پسرم رفت و در همان محل هم تسلیم مرگ شد.
قاتل در محل نزاع دستگیر شد؟
قاتل به خانهاش گریخته بود. ساعتی بعد مأموران به در خانه اش رفتند و او را دستگیر کردند.
حکم اعدام چه زمانی صادر شد؟
فکر میکنم خرداد ماه سال گذشته بود که دیوان عالی کشور حکم اعدام را تأیید کرد.
و چرا تا بهحال حکم به اجرا درنیامده بود؟
ابتدا قرار بود همان خردادماه مراسم اعدام انجام شود، اما بنا به دلایلی به تعویق افتاد و به ۲۵ اسفندماه موکول شد. آن تاریخ اعدام هم همزمان با ماههای محرم و صفر بود و همچنین ایام عید نوروز را در پیش داشتیم و ما راضی به اعدام این جوان در آن زمان نشدیم. سرانجام ۲۵ فروردین به عنوان روز قطعی اعلام شد.
از سختیهای این شش سال برایمان بگویید.
سختیهایمان وصف نشدنی است. هیچ کس نمیتواند درک کند ما در این سالها چه کشیدهایم. پسر کوچکترم را هم ۴ سال پیش از به قتل رسیدن «عبدالله» از دست دادم. امیرحسین ۱۱ سالهام در خیابان و بنا به دلایلی با موتور سیکلتی تصادف کرد و جانش را از دست داد. اتفاقاً همین قاتل پسر بزرگترم، آن روز روی ترک آن موتور نشسته بود. در واقع هر دو پسرمان را وی به قتل رسانده است.
در این مدت با خانواده قاتل هم در ارتباط بودهاید؟
راستش در همه این سالها نمیگذاشتم هیچ کس در این مورد با من یا خانوادهام حرفی بزند. آنها هم اخیراً و پس از صدور حکم اعدام برای تقاضای بخشش دوبار به خانه مان آمدند که البته من نبودم و با همسرم صحبت کردند.
شنیدیم که هم خودتان و هم پسر مرحومتان ورزشکار بودهاید.
من از بچگی فوتبالیست بودم و تا حدی هم در این رشته شناخته شده هستم. پسرم هم در مدرسه فوتبالی که دارم فوتبال بازی میکرد و اتفاقاً به آینده اش هم خیلی امیدوار بودم.
برنامه ۹۰ این هفته را مشاهده کردید؟
بله آن را دیدم و صحبتهای آقای فردوسی پور و حمایتهایی که مردم داشتند را میشنیدم. شب قبل از اعدام هم آقایان فردوسی پور، علی دایی و امیر قلعه نویی با من تماس گرفتند.
چه جوابی به آنها میدادید؟
می گفتم من همه چیز را به خدا واگذار کردهام. دعا کنید تا لحظه اعدام رحمی به دل همسرم بیفتد چون او اصلاً رضایت به بخشش نمیداد.
و لحظه اعدام؟
شب قبل از اعدام که از ناراحتی و استرس خواب نداشتیم و خیلیها هم با ما تماس میگرفتند. تا خود صبح بیدار بودیم. ساعت پنج و بیست دقیقه که نمازمان را خواندیم به سمت محل اعدام که نزدیکی زندان نور بود رفتیم.
جمعیت خیلی زیادی آمده بودند و همه یکصدا ما را قسم میدادند که این جوان را ببخشیم.
فرد قاتل هم در آن لحظات حرفی زد؟
مدام فریاد میکشید و میگفت به جوانیام رحم کنید، به پدر و مادرم رحم کنید. بعد از آن به سمتش رفتیم و همسرم چند دقیقهای با جوانان حاضر در جمعیت صحبت کرد و آنها را نصیحت کرد. بعد از آن هم با هم به سمت چوبه دار رفتیم و همسرم سیلی محکمی به این جوان زد و با هم طناب دار را از گردنش آزاد کردیم و او را بخشیدیم.
و احساس بعد از گذشت؟
ما به یک انسان جان دوبارهای دادیم و فکر میکنم با این کار ارج و قرب مان نزد خداوند بیشتر شده است. احساس سبکی و آرامش دارم.
***
مادر رنجور عبدالله حسینزاده هم علی رغم حال و روز نه چندان مناسبش، از روزهای سخت و طاقت فرسای زندگیاش گفت؛ روزهایی که نفسهای او را هم به شماره انداخته است. صحبتهای مادر مهربان جوان مقتول، حکایت از فریاد خفتهای داشت که برای رضایت خدایش آن را در سینه حبس کرده و زندگی جوان قاتل را به خانوادهاش هدیه داده بود.
از حرفهای مانده در درون دلت بگو مادر.
از چه بگویم؟ زندگی مان سیاه شده است؟ میدانید که از دست دادن دو جوان یعنی چه؟ زندگی برایمان نمانده است.
این غم را میشود بیان کرد؟
چه شد که گذشت کردید؟
تا لحظه آخر حاضر به گذشت نبودم. اما آن لحظه آخر، یاد خوابهایی که دیدم افتادم. در این روزهای اخیر، هم حضرت علی اصغر(ع) را خواب دیده ام و هم حضرت علی اکبر(ع). هر دو آنها از من خواستند که گذشت کنم. دو شب پیش هم پسر کوچکم امیرحسین که چند سال پیش از عبدالله ما را تنها گذاشته بود به خوابم آمد و گفت عبدالله از من خواسته است قاتل را ببخشم. او به من گفت که پسر بزرگم میگوید چرا مادر کینهای شده است؟ ببخش تا ما هم در این دنیا راضی باشیم. یاد این خوابها افتادم و بخشیدم.
قاضی را خدا قرار دادم و از حقم به نیت چهارده معصوم(ع) گذشتم.
چرا با وجود همه اصرارها در روزهای اخیر، اصرار به اعدام داشتید؟
به شوهرم گفتم که پسرم به من وابسته بود و من از حقش نمیگذرم. اجازه نمیدادم کسی در این مورد با من حرف بزند. به خودم گفتم تا پای چوبه دار میروم تا ببینم در آن لحظه چه حسی دارم. در لحظه اعدام یاد خواب هایم افتادم و بخشیدم.
گویا پیش از بخشش، با مردم حاضر در محل هم صحبت کردید.
به جوانها گفتم عاقبت نزاع و درگیری را ببینند. حال و روز من مادر را ببینند که چه به سرم آمده است. خواستم با دیدن چنین عاقبتی برای یک جوان قاتل، عبرت بگیرند و در زمان عصبانیت خویشتنداری داشته باشند.
اگر الآن قاتل پسرتان اینجا بود…؟
نگاهش نمیکردم. از جانش گذشتم اما حلالش نمیکنم.