آقایان! جان مردم در خطر سونامی سرطان است
سرطان های ناشی از سوخت های غیراستاندارد و پارازیت های نامرئی و غذاهای غیربهداشتی و هورمونی که به خورد ملت می دهند و نظارتی جدی بر آن نیست …!
عصر ايران - خبر دلهره آور و وحشتناك است ؛ بخوانيد :
مدیرعامل مراکز معاینه فنی خودروهای تهران گفت: به دلیل افزایش آلاینده های هوا متاسفانه آمار بیمارهای سرطانی عجیب و غریب به صورت وحشتناکی رشد یافته است به طوری که پزشکان در این عرصه دچار شوک شده اند.
صدرالدین علیپور گفت: این هفته می تواند تلنگری باشد برای مسئولان تا با هم اندیشی و همفکری برای وضعیت اسفناک آلودگی هوا چاره ای بیندیشند. وی ادامه داد: سالها زحمت کشیدیم برای محیط زیست اما، به یکباره با تغییر قانون معاینه فنی در صدد از بین بردن اقدامات ما هستند. با توجه به آمار سال گذشته که ۴ هزار نفر بر اثر آلودگی هوا و ۴ هزار نفر بر اثر نقص فنی خودرو جان خود را از دست دادند لازم است اقدامات مستمری در این حوزه صورت گیرد.
وی در پایان گفت: به دلیل افزایش آلاینده های هوا متاسفانه آمار بیمارهای سرطانی عجیب و غریب به صورت وحشتناکی رشد یافته است به طوری که پزشکان در این عرصه دچار شوک شده اند. تعجب من از افرادی است که خود در این محیط زندگی می کنند اما، قانون افزایش سن معاینه فنی را تصویب می کنند.
البته اصلا مهم نیست و الحمدلله آن قدر جمعیت داریم و رشد جمعیت مان به قدری است که اگر سالانه قریب به ۳۰ هزار نفر در جاده ها در اثر تصادف کشته شوند و یا سالانه در اثر آلودگی هوای تهران ۴ هزار نفر می میرند و مشخصا در دیگر شهرهای بزرگ و آلوده کشور نیز احتمالا در همین حدود جان می سپارند اصلا مهم نیست!
مهم این است که خدای ناکرده حرفی زده نشود که به " تریج قبا " ی آقایان گیر کند، مهم جن گیر و رمال و دعواهای دولت و مجلس بر سر انتخابات مجلس و این قبیل چیزهاست وگرنه این مسال حاشیه ای(!) به خودی خود چندان اهمیتی ندارند!
این وضعیت امروز کشور ماست و خدمت هر مسئولی که این نوشته را سیاه نمایی یا اغراق می داند متذکر می شویم که اگر جان آدم ها و شهروندان ارزش داشت و اگر این مسایل دغدغه اصلی مسئولان کشور بود، باید اقداماتی جدی در مسیر اصلاح امور و تغییر وضعیت دیده می شد که متاسفانه شاهد یک عزم همه جانبه در بین مسئولان برای رفع این معضلات نیستیم.
سال هاست که آمار بیشترین تلفات جاده ای در جهان را داریم؛ مسئولان بگویند که برای رفع این معضل به شکل ریشه ای چه کرده اند؟
سال هاست آلودگی هوای تهران و دیگر شهرهای بزرگ کشور(از جمله تبریز، اهواز، مشهد، اصفهان و…) شهروندان را به کام مرگ می فرستد؛ مسئولان بگویند که برای حل ریشه ای این معضل چه گام های عملی برداشته اند و نتیجه آن گام ها تا چند درصد در کاهش این آمارها موثر بوده است؟
ما در این نوشته این ادعا را نداریم که هیچ کاری در کشور انجام نمی شود و هیچ مسئولی به فکر مردم نیست، بلکه مراد ومدعای اصلی این نوشته این است که اولا اولویت های کشور سروته شده و امور فرعی اصلی و امور اصلی به فرعی تبدیل شده اند و ثانیا در آنجایی هم که قدم های برداشته شده به دلیل اختلافات میان دستگاهی و ناکارآمدی مدیریتی و موازی کاری ها و سنگ اندازی ها و… این کارها یا عقیم مانده اند یا اینکه به نتایج مطلوب نرسیده اند.
برای نمونه هم می توان عدم پرداخت بودجه مترو از سوی دولت را ذکر کرد که علی رغم تصویب بنا به برخی دلایل سیاسی و غیر سیاسی دولت زیر بار پرداخت این بودجه مصوب نمی رود و طبیعتا همین مساله درصدی در افزایش آلودگی هوای تهران و ترافیک شهری موثر بوده است.
در سال های گذشته بارها و بارها موضوع استاندارد کردن خودروهای تولیدی کشور و پایین آوردن مصرف سوخت و موضوعاتی از این دست مطرح بوده است، اما شرکت های تولید خودرو زیر بار آن نمی روند و البته توجیهات اقتصادی خاص خودشان را هم دارند، اما نتیجه عملی این روند تداوم و حتی افزایش تلفات حوادثجاده ای در کشور بوده است که طبق آمار همه ساله چند برابر تعداد کل شهدای انتفاضه فلسطینی هاست.
سال هاست که درباره مضرات امواج پارازیت گفته و نوشته می شود اما تا کنون هیچ دستگاه و ارگانی زیر بار آن نمی رود. خبری است که مثل " خوره " به جان مردم افتاده و آنها را آزار می دهد نه قویا تکذیب می شود و نه تایید و هر از چند گاهی مسئولی مصاحبه ای می کند و با تایید ضمنی مساله پخش پارازیت روی امواج ماهواره ای خود را تطهیر کرده و گناه کار را گردن دیگر ارگان ها می اندازد.
ولی نتیجه قضیه هیچ سودی برای شهروندان ندارد چرا که در صورت صحت این قضیه سالانه تعداد قابل توجهی از شهروندان در اثر امواج پارازیت مبتلا به انواع و اقسام بیماری ها و ناهنجاری ها می شوند و البته هیچ کس هم مسئولیت صدمات وارده به شهروندان را بر عهده نمی گیرد.
بنابراین ما شهروندان محق هستیم که مسئولان را سرزنش کنیم و از آنها بخواهیم که پاسخگو باشند چون این جان و بدن ما و فرزندان و اعضای خانواده ما(و البته خود مسئولان است) که قربانی می شود و کسی هم به طور جدی فکری به حال آن نمی کند و اگر در جایی هم کاری می شود کار دیگر دستگاه ها و ارگان ها آن را خنثی می کند.
بیاییم برای یک بار هم که شده مشکلات را روی کاغذ بنویسیم و ببینیم که کدام یک برای مردم مهم تر است. از قدیم گفته اند که جان آدمی ارزشمند ترین چیز برای اوست.
اگر همین حرف را قبول داریم جان انسان و شهروندان را در اولویت همه برنامه ها قرار دهیم. اگر این دید بسط و گسترش یابدخواهیم دید که نخستین گام عملی در حل ریشه ای معضلات فوق الذکر برداشته شده و برداشتن گام های بعدی در چنین شرایطی هر چند دشوار است اما شدنی است و می توان با یک عزم ملی و اهتمام و تلاش و یک مدیریت کارآمد و استراتژیک معضل آلودگی هوا، سکته ها وسرطان های ناشی از آن و ایمنی خودروها و آمار بالای تلفات جاده ای در ایران را حل کرد.
نكته مهم اين است كه با ادامه وضع كنوني ، در آينده اي نه چندان دور ، سرطان هاي متعدد كه اكنون در بدن هاي ما در حال شكل گيري اند ، با پيشرفت آرام بيماري ، هولوكاستي را به وجود خواهند آورد كه ۴ هزار قرباني كنوني در برابرش ناچيز خواهد بود ؛ سرطان هاي ناشي از سوخت هاي غيراستاندارد و پارازيت هاي نامرئي و غذاهاي غيربهداشتي و هورموني كه به خورد ملت مي دهند و نظارتي جدي بر آن نيست ... !