شیوع بیماری خاموش در زیرپوست شهر
«شیوع بیماری خاموش در زیرپوست شهر» سرمقاله امروز روزنامه آفرینش است که در آن می خوانید:
به گزارش افکارنیوز، باطلوع خورشید و آغاز یک صبح معمولی تمام ما برای از سرگیری امورات روزانه چشم باز می کنیم و هرکدام بسته به نوع وظایف و مسئولیتی که داریم به دل جامعه می رویم.
این دغدغه های روزانه و زندگی ماشینی امروزی باعثشده تا انسان ها از صبحگاه تا شامگاه به صورت های گوناگون با هیجان ها، تنش ها، استرس ها و نگرانی های مختلفی مواجه باشند و از این بابت دچار عارضه های روانی گردند.
این شیوع و گستردگی بیماری های روانی به حدی بوده است که سازمان بهداشت جهانی همه ساله(از۱۸مهر) یک هفته را تحت عنوان " هفته سلامت روان " نامگذاری کرده و به مشکلات و راهکارهای درمان این بیماری می پردازد.
بهداشت روانی حالتی از رفاه است که درآن فرد توانایی هایش را باز می شناسد وقادر است با استرس های معمولی زندگی تطابق ایجاد کند، از نظر شغلی مفید و سازنده باشد و به عنوان بخشی از جامعه با دیگران مشارکت و همکاری داشته باشد اما دربسیاری از موارد و در سطح گسترده میان مردم این توانایی تحمل استرس و تطابق با آنها به سبب افزایش مشکلات معیشتی و اجتماعی، ازبین رفته و یا ضعیف شده است. به عبارتی بسیاری از ما به لحاظ بهداشت روانی، بیمار تلقی می شویم و هیچ توجهی به این بیماری خود نمی کنیم.
بهداشت روان به همه مربوط است نه فقط به کسانی که از بیماری های روانی رنج می برند. متاسفانه در اکثر کشورهای جهان سوم بهداشت روان و بیماری روانی به اندازه سلامت جسمانی اهمیت ندارد و مورد بی توجهی وغفلت قرار می گیرد.
افسردگی، یکی از بارز ترین نشانه های بیماری روانی است که به صورت خاموش در میان قشرکثیری از جامعه ما دیده می شود البته غمگین بودن حالتی طبیعی در رفتارهای انسان می باشد، اما تداوم آن موجب عوارض روحی برای شخص می گردد.
افسردگی از عوامل بسیاری همچون استرس، اضطراب، ناامیدی از آینده و برخی اختلالات و شکست های عاطفی به وجود می آید. بخشی از این عوارض ریشه های مادی دارند و برخی ازآن مربوط به مسائل اجتماعی می باشد.
درجامعه امروز مشکلات معیشتی واقتصادی، معضلات فراوانی را برای آحاد مردم به وجود آورده است. اعم ازآنهایی که منبع درآمد مشخصی دارند و آن دسته از افراد که از بیکاری رنج می برند، همگی با گرانی، تورم، نداشتن پس انداز، مشکل مسکن، سنگین بودن هزینه های آموزش و خدمات رفاهی و… دست وپنجه نرم می کنند و از بابت این مسائل فشار روحی و روانی زیادی برآنها و دیگر اعضای خانواده وارد می شود.
چرا که عدم احساس رضایت از وضع موجود در سرپرست خانواده و والدین موجب القای نگرانی و ناامیدی در فرزندان می گردد و این استرس روانی اجازه نمی دهد شخصیت آنها به خوبی برای نقش آفرینی درآینده بازسازی شود.
امروز بیماری های روحی و روانی در جوانان ما بسیار بیشتر از میانسالان و بزرگسالان می باشد. چرا که آنها نگاهشان با آینده توام با استرس و اضطراب می باشد.
در موقعیت کنونی شکافی عمیق میان خود و اقشارغنی جامعه می بیند که نمی تواند با داشته های فعلی آن را پرکند و حتی داشتن زندگی مشابه به پدر خود را دور از دسترس می بیند. این ها سیاه نمایی از اوضاع اجتماعی نیست بلکه نگرانی از بابت گسترش بیماری های روانی درجامعه است.
چرا که جامعه ای که به لحاظ روانی سلامت لازم را نداشته باشد اعتماد به نفس و قدرت تصمیم گیری خود در بزنگاه های حساس را ازدست خواهد داد.
اما جدای از مباحثمعیشتی و اقتصادی، بسیار از انواع بیماری های خاموش روانی درجامعه به سبب مسائل اجتماعی است. کم نیستند رفتارهای نامناسبی که در طول روز با آنها مواجهیم و موجب آزردگی روحی ما می گردد.
عدم اجرا و تحقق حقوق شهروندی، برخوردهای نامناسب و بدور شأن مردم از سوی دستگاه ها و نهادهای حکومتی، مشاهده فساد و تخلفات مختلف در زمینه های اقتصادی، سیاسی، علمی و … تنها بخشی از سرخوردگی هایی است که موجب بروز بیماری های روانی در افراد می شود که حاصلی جز یأس و ناامیدی به همراه نخواهد داشت.
متاسفانه این فشارهای روحی در افراد خود به خود موجب بروز معضلات اجتماعی دیگری همچون اعتیاد، طلاق، دزدی و انواع بزه های اجتماعی می گردد. از این دست معضلات و تبعاتی که بیماران روانی درجامعه با آن دست به گریبان هستند، بسیار است اما مسلماً در زمینه درمان این بیماران باید از سوی نهاد های آموزشی و بهداشتی برنامه هایی مدون و کارشناسی شده در دستور کار قرار گیرد تا این معضل اجتماعی از وضعیت پنهان بودن خارج شده و درمان بیماران روانی به صورت اصولی انجام پذیرد اما وعده هایی که امروز پیرامون بهبود وضعیت اقتصادی داده می شود و امیدی که مردم درحال حاضر به عملکرد دولت پیدا نموده
اند فرصت و پتانسیل ارزشمندی است که باید مغتنم شمرده شود و از این بابت به مردم اطمینان داد که مشکلات با داشتن برنامه ای مشخص و بسته به الویتشان برطرف خواهد شد.
امیدواریم با ایجاد امید در دل مردم جامعه ای شاد و فعال داشته باشیم و با اتکا به آنها بتوانیم بسیاری از مشکلات اقتصادی و اجتماعی را برطرف کنیم. کارزیاد سختی نیست و فقط با کمی توجه به خواسته های مردم و ایجاد وحدت درمیان لایه های حکومتی این مهم دست یافتنی است.