تبلیغات
کد خبر: ۳۸۵۶۶

آقای علی آبادی ما هم جای میثم شما!

شنبه هفته گذشته بود که محمد علي آبادي سرپرست وزارت نفت براي بازديد از تاسيسات و شرکت هاي نفتي جنوب راهاي استان خوزستان شد.

در این بازدید تعدادی از نمایندگان استان خوزستان نیز حضور داشتند و وی را همراهی می کردند. مهم ترین نکته ای که در این بازدید توجه را به خود جلب کرد مراجعت مردم بیابان های هویزه به هیات همراه علی آبادی برای اشتغال بود که با بی توجهی مسولان امر روبه رو شد و یکی از کارکنان صنعت نفت در جنوب با ارسال یادداشتی به سایت ندای انقلاب دلنوشته ای به نمایندگی از مردمی که آن روز با برخورد سرد نفتی ها هماره شدند نکاتی را گوشزد می کند شاید تلنگری برای مسولان باشد.

جاده های خاکی ناهموار در غرب استان نفت‌خیز(شما بخوانید زرخیز) خوزستان که روزگاری تنها راه هموار، تا رسیدن به طبقه پانزدهم ساختمان وزارت نفت بود، چندی است تبدیل به بی راهه ای بیابانی برای نشو و نمای خودروهای چند ده ‌میلیونی با راکبان مبهوت از عظمت و دشواری کار نفت شده است. به گزارش ندای انقلاب ماجرا از این قرار است روزی که والی مصمم به تسخیر پر درآمدترین اتاق اقتصادی کشور، قدم به دیار مخازن خفته و بیدار طلای سیاه ایران نهاد، گروهی از جوانان بومی، سوار بر موتور سیکلت هایی ارزان قیمت، با چهره هایی تفتیده در پس چفیه، ساعت ها راه و بی راهه را به هم دوختند تا شاید توفیق عرض سلامی یا کلامی به یکی از اعضاء دولت عدالت محور را پیدا کنند.

آقای مهندس، می گفت از ساعت ۶ صبح در اطراف میدان نفتی یادآوران در ۲۰ کیلومتری نقطه صفر مرزی چشم انتظار ورود آقای سرپرست است تا نه تنها نامه خود، بلکه نامه هم دهاتی های خود را به مرد شماره یک این روزهای وزارت نفت برساند. زیر آفتاب وحشتناک بیایان های خوزستان بدون هیچ خنکا و سایه ای، به انتظار فردی نشسته بود تا شاید بتواند گره ای کوچک اما بزرگ را از زندگی خود و هم ولایتی هایش باز کند اما زهی خیال باطل! آقای مهندس، موضوع بسیار ساده بود؛ در خواست اشتغال در نامه هایی یک برگه که برای رساندن آن به شخص شما ساعت ها به دنبال کاروان ویژه استاد بودند اما باز هم خبری نشد که نشد.

کاروان شما که بیش از ۵۰ پرادو آن را همراهی می کردند چنان با سرعت به مسیر خود ادامه می داد که گویا همسایگان چاه های نفت و برگه های آن ها را نمی دید. آقای مهندس شیشیه های دودی پرادوهای چشم بادامی های جنوب آنقدر دودی نبودند که نتوان فاصله دومتری کنار خودرو را ندید اما گویا عینک های آفتابی و باد خوش کولر چشم و دل شما را با خود برده بود و حتی به شمااجازه نمی داد در گرمای ۵۰ درجه خوزستان ذره ای از طعم گرما را در حس لامسه خود بچشید. آقای مهندس باور بفرمایید خواندن نامه های مردم محروم روستاهای اطراف مرز نیازی به سواد زبان انگلیسی نداشت؛ نگاهی اجمالی آن ها را بسنده بود اما شما هیچ گاه به خود اجازه ندادید لحظه ای باد کولرهای دلنشین را تنها گذارید و ببینید درد این مردم چیست. باور بفرمایید آن بندگان خدا و ابا و اجداد و فرزندانشان نه آنقدر حریص اند که مانند برخی آقاز زاده ها با سند سازی اتومبیل لوکس از گمرک بلند کنند و نه رانت خوار که با تاسیس شرکت ساختمانی به ساخت و ساز اماکن ورزشی و ورزشگاه روی بیاورند آن هم بدون مناقصه.

آن ها نه کاخ نشینند و نه آج نشین بلکه کوخ نشیانی هستند که زندگی شبانه روزی خود را در خانه های مشترکشان با احشام می گذرانند. آقای مهندس، آیا زمانی که شما و هیئت همراه، زیر نوازش خنکای نسیم کولر از پشت شیشه های خودرو، تماشاگر چهره های آفتاب سوخته جوانان خرمشهر و هویزه و … بودید به روزگاری اندیشیدید که پدران و برادران بسیاری از همین جوانان متقاضی کار(شما بخوانید متقاضی نان) بر خاک تفتیده خرمشهر و آبادان و پادگان حمید در نزدیکی همین میادین نفتی یادآوران و دارخوین و آزادگان، جان خود را بر کف اخلاص گرفتنه؛ مصداق «قتلو فی سبیل الله» شدند تا امروز کسانی، مصداق عینی «یمشون فی الارض مرحاً» نباشند. آقای مهندس، شما اگر ندیدید(که البته دیدید) هیات همراهتان مشاهده کردند که هرجا به زعم بازدید(سرکشی) پا می گذاشتید، انبوهی از جوانان متقاضی کار، یا کارکنان دیروز و بی کار شدگان امروز کاغذ و عریضه به دست خود را در مسیر حرکت شما قرار می دادند تا خیال خالی خویش به سراب سه ماهه سرپرستی سیراب سازند؛ اما دریغ و صد دریغ که از این سیاحت پر هزینه نه آبی برای کسی گرم شد و نه کاغذی ممهور به نگین انگشتری سریع الوزراء دولت دهم.

گفته می شود، معدود خبرنگاران و عکاسان حاضر در این سفر، تنها تا جایی علی آبادی را همراهی کردند که میزبان به آن ها گفته بود. حکماً اصحاب رسانه که هیچ گاه رفیق نیمه راه نبودند، فقط و فقط برای جا نماندن از پرواز نیمروزی - که از سوی اداره کل روابط عمومی وزارت نفت هماهنگ شده بود - راه خود را از علی آبادی کج کرده، پرواز به دیار میز و مقام و پست(تهران) را به ماندن در سرزمین گرما و نفت ترجیح دادند. آقای مهندس فراموش نکنید اونا که مرد و زن دعاگوشون بود میز ریاست سر زانوشون بود؛ میز ریاست شما تا کجای شماست؟ آیا برایتان آنقدر بلند است که زیر پایتان چهار پایه می گذارید و باد در غبغبه می اندازید؟ مطمئن باشید یکی هم پس از شما می آید که چهارپایه را از زیر پایتان می کشد و دیگر هیچ. باور بفرمایید بیشتر کسانی که که آن روز از شما گوشه چشمی طلب می کردند همان خانواده های شهدایی هستند که امام راحل فرمودند چشم و چراغ ملتند. آن ها همان هایی هستند که پدرانشان گوشت و پوست خود را در برابر سرب های داغ صدام سپر کردند تا مبادا النگوهای آقازاده ها بشکند.

اين ها از جنس پدرانشان هستند که اگر خدايي ناکرده اتفاقي در مرزها رخ دهد بازهم نمي گذارند آب در دل شما و دوستان و آقازاده ها تکان خورد. دولت کريمه و فخيمه نهم و دهم همواره بر طبل محروميت زدايي مي زد و مي زند اما شما چرا درگير تشريفات و جا و مقام شده ايد سوالي است که خود بايد به آن پاسخ دهيد. آيا حديث امير کلام را فراموش کرده ايد که فرمود دوري از مردم آفت زمامداران[مديران جامعه ] است. آيا فراموش کرده ايد تاکيد اميرالمومنين که فرمود با مردم فروتن و نرمخو، و همواره گشادهرو باش، و به همگان به يكچشم بنگر؛ خواه به گوشه چشم نگري و خواه به آنان خيره شوي. شنبه روز هم شما رفتيد و هم آن ها؛ شما بي تفاوت به زير دستان راه برگشت در پيش گرفتيد و آن ها به اميد خدا؛ شما با باد کولر ها همراه شديد و آن ها با باد داغ خوزستان . شما با کفش هاي واکس خورده برگشتيد و آن ها با دمپايي هاي پلاستيکي ذوب شده؛ شما با کت و شلوار اطو کشيده ه برگشتيد و آن ها با چفيه هاي خيس عرق؛ شما با راني و ميوه برگشتيد و آن ها با لبان تشنه اي که کسي نبود آن هار ا سيراب کند؛ شما مي خنديد و آن ها مي گريستند؛ شما به زعم خود از روزهاي روشن نفت مي گفتيد وآن ها از روزهاي سياهي که در راه دارند؛ شما به فکر برکناري افرادي بوديد که در مقابلتان خم نشدند و آن ها آرزو مي کنند آن مديران روز به روز بلند فد تر شوند و جاي شما را بگيرند؛ شما برگشتيد در شرايطي که خيابان ها را روي مردم بستيد ولي آن ها رفتند ولي نه از خيابان و جاده بلکه از بيابان هاي خشک هويزه؛ شما ناهارد مي خواستيد و آن ها کار؛ شما آن ها را جزو هدف ۲ ميليوني اشتغال دولت نشمرديد و آن ها شمردند. براي حفاظت از شما تيربار آماده و بار تويوتا ها کرده بودند تا پشتشان حرکت کند اما آن ها از ترس رگبارها براي صحبت با شما دل را به دريا زده بودند؛ آيا مردمان مرز تا اين حد خطرناکند؟ سيره عملي شما تا چه حد به سيره علوي نزديک است. خدا به داد همه مان برسد...!

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات