تبلیغات
کد خبر: ۳۹۰۰۰

در ساختمان منتسب به جوانان چه می‌کنند؟

در بلوار آفریقا برج شیشه‌ای ۱۴ طبقه‌ای خودنمایی می‌کند که گفته می‌شود از آنِ جوانان است یا درست‌تر آن‌که بگوییم قرار بود در این ساختمان برای جوانان کار شود اما این روزها و در زمان ایجاد وزارت ورزش و امور جوانان برای جوانان چه‌کارهایی انجام می‌شود.

در ساختمان منتسب به جوانان چه می‌کنند؟

به گزارش فارس ، از زماني كه بحث ايجاد وزارت ورزش و جوانان در حدود ۶ ماه پيش مطرح شد تا امروز هنوز نميتوان در هيچ كجاي كشور ساختماني با عنوان وزارت ورزش و جوانان يافت. در حقيقت هنوز امور جوانان در ساختمانهاي سازمان ملي جوانان و امور ورزش نيز در ساختمانهاي سازمان تربيتبدني پيگيري ميشود.

به‌رغم حضور سرپرست برای وزارت ورزش و جوانان، هنوز جایگاه جوانان در ساختار این وزارتخانه مشخص نیست و اگر کسی به دنبال پیگیری مسائل جوانان است، باید به ساختمان سازمان ملی جوانان در بلوار آفریقا برود.

در آستانه روز جوان و به بهانه پیگیری مسائل جوانان، سری به ساختمان سازمان ملی جوانان زدیم.


* درخشش " تمثال شهید سرلشگر حاج منصور زهدی " بر ساختمان منتسب به جوانان


در منطقه ۳ تهران در بلوار آفریقا و در خیابان سایه، برج شیشه‌ای ۱۴ طبقه‌ای خودنمایی می‌کند. برجی که گفته می‌شود از آنِ جوانان است و یا شاید درست‌تر است که بگوییم قرار بود در این ساختمان برای جوانان کار شود.

" تمثال شهید سرلشگر حاج منصور زهدی " نمای آن سمت از ساختمان سازمان ملی جوانان را تشکیل می‌دهد که رو به بلوار آفریقاست؛ نمای ساختمان که در خیابان سایه است، از شیشه‌های رفلکس آبی پوشیده شده است و سردر ورودی را با کامپوزیت کار کرده‌اند.

تابلوی پایگاه بسیج جواد الائمه علیهم السّلام مرکز مقاومت بسیج نهاد ریاست جمهوری از جمله مواردی است که باعثجلب توجه می‌شود؛ انگار نام و اهداف بسیج با این ساختمان شیک و خوش بر و رو همخوانی ندارد.

پایین ساختمان که می‌ایستی دلت می‌خواهد ساختمان را حسابی برانداز کنی، وقتی به طبقه آخر برج نگاه می‌کنی به قول قدیمی‌ها کلاه از سرت می‌افتد.

* استفاده از آسانسور برای افراد غریبه اجباری است

دل از ظاهر مادی و معنوی ساختمان که می‌کنی و بعد از طی کردن چند پله و باز کردن در ورودی داخل که می‌شوی، میز حراست در مقابل قرار گرفته است.

به‌خلاف این تصور که سازمان ملی جوانان بعد از ادغام چون هنوز به وزارت ورزش و امور جوانانن نپیوسته است، باید مراجعه‌کننده کمی داشته باشد اما تعداد مراجعین به این ساختمان کم نیست.

پس از هماهنگی و ارائه کارت شناسایی برگه ملاقات صادر و اجازه ورود به ساختمان داده می‌شود.

همه نشانه‌ها از جمله استندهای مناسبتی و برگه‌های نصب شده روی تابلوی اعلانات حکایت از فعالیت و جاری بودن امور به‌خلاف سکوت خبری این سازمان دارد.

وقتی می‌خواهی برای یافتن پاسخی به حس کنجکاوی از پله‌های مجاور آسانسور به طبقات بالا بروی تا بدانی در این ساختمان و سازمان منحله چه می‌گذرد، یکی از پرسنل حراست با طعنه خطابت می‌کند: «آقا! با آسانسور راحت‌تر می‌روید، تا طبقه یازدهم خیلی راه است».

این اولین باری است که خیلی دلت نمی‌خواهد از آسانسور استفاده کنی چرا که به نظر پاسخ به سؤالی که تو را به اینجا کشانده است، بیشتر در طبقات این ساختمان است تا در روابط عمومی این سازمان.

اجباراً طبقات را با آسانسور بالا می‌روی. آسانسور تو را تا جلوی لابی روابط عمومی که در طبقه یازدهم است مشایعت می‌کند و در طبقه یازدهم با خوش‌‌رویی و برخورد مناسبی که فقط از کارمندان روابط عمومی می‌توان انتظار داشت مواجه می‌شوی.

* کشف مأموریت کارمندان یک سازمان منحله

محیط روابط عمومی این سازمان محیطی گرم و صمیمی است و این را هر تازه‌واردی خوب می‌فهمد. یک سالن بزرگ که به دوقسمت شمالی و جنوبی تقسم شده، مبل راحتی ۶ نفره در قسمت جنوبی سالن، لابی مناسبی برای میهمانان است که پشت به پنجره‌های قدی ضلع جنوبی طبقه یازدهم چیده شده است و وقتی روی آن قرار می‌گیری پشتت به جنوب تهران است.

خیلی تلاش می‌کنی از آن نقطه، مکان‌هایی از شهر را که مد‌نظر است، ببینی اما از آنجا نه جنوب شهر معلوم است و نه جوانان جنوب شهر دیده می‌شوند، دلیلش شاید ارتفاع کم ساختمان و یا شاید هم دود ماشین‌های گران قیمت در حال تردد بلوار آفریقاست.

در همین فکرها هستی که با تعارف یک استکان چای رشته افکارت پاره می‌شود، به کارمندان که توجه می‌کنی می‌بینی در عین جدیت برای انجام امور محوله‌ سازمان منحله که نمی‌دانی آن امور چیست، با هم خوش‌وبش و شوخی می‌کنند و با صفا و صمیمیت مشغول کار هستند و هیچ‌وقت برایت معلوم نمی‌شود که مأموریت کارمندان یک سازمان منحله چیست!

در محیطی صمیمی با کارمندان مهربان روابط عمومی سازمان منحله، شرایط برای دیدار با مدیرکل روابط عمومی این سازمان مهیا می‌شود، یکی از پرسنل روابط عمومی که رابط خبری سازمان با رسانه‌ها است، این نکته ‌را که «تو برای یک گپ دوستانه به اینجا آمده‌ای» را بارها به تو مستقیم و غیرمستقیم گوشزد می‌کند.

او تو را به کنج جنوب غربی سالن و به سمت یک اتاق هدایت می‌کند، اتاقی کوچک که میان آن یک میز تی شکل(T) با ۵ صندلی چرخ‌دار دور آن و سر میز یک صندلی بزرگتر از بقیه صندلی‌ها و یک مانیتور ال‌سی‌دی خودنمایی می‌کند؛ در نگاه اول بعید می‌دانی که اتاقی به‌ این سادگی و کوچکی اتاق مدیرکل روابط عمومی باشد، اما اینجا اتاق طالب‌زاده مدیرکل روابط عمومی این سازمان است.

*بدرقه در ابهام
- - - - - - - - - - - - - - - - -

او که به بدرقه مهمان قبلی‌اش رفته وارد اتاق می‌‌شود و رابط خبری سازمان تو را به او معرفی می‌کند؛ با او دست می‌دهی و با تعارف او روی صندلی کنار میز می‌نشینی. شروع می‌کنی به حرف زدن و کمی ‌از خودت می‌گویی و او را شریک گلایه‌ها و دغدغه‌هایت می‌کنی.

او به دقت به حرف‌هایت گوش می‌دهد و بعد از پایان صحبت‌هایت به انحلال سازمان اشاره کرده و پاسخ همه سؤالات را موکول به تعیین تکلیف سازمان می‌کند و وقتی تاریخی از او می‌خواهی، می‌گوید امیدوارم در آینده نزدیک تکلیف سازمان معلوم شود، تقریباً در پاسخ به همه سؤال‌هایت همین جمله را می‌شنوی.

البته او نوید روزهای خوب را می‌دهد و از برنامه‌های فراوان این سازمان برایت می‌گوید، اما تمام اینها مشروط به تعیین تکلیف سازمان منحله می‌شود؛ از او وعده می‌گیری در صورتی که قرار بر ارائه مصاحبه از سوی مسئولین سازمان شد تو را از قلم نیندازد و پاسخ سؤال‌های فراوانت را از آنها بگیرد.

خلاصه این دیدار و مذاکره چیزی جز اضافه شدن به ابهاماتت نیست، چرا که چیز جدید دستگیرت نشد؛ حرف‌های مبهم‌تان که تمام می‌شود با بدرقه او و همراهی رابط خبری تا پای آسانسور سخت‌کوش که دائم در حال رفت و آمد است، پیش می‌روی و با همه خداحافظی می‌کنی و از ساختمان خارج می‌شوی، سازمان را ترک می‌کنی؛ آمده بودی تا جواب سؤالت را بگیری که سؤالات متعدد دیگری در ذهنت ترسیم می‌شود.

* به‌راستی نصیب جوانان از بیش از یک دهه فعالیت سازمان ملی جوانان چه بوده است؟
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

در خیابان سایه که می‌ایستی یاد خاطرات سال‌های دور می‌افتی، در آن زمان که خبرنگاران در سایه می‌ایستادند و با شیطنت خاصی از جوانان می‌پرسیدند: " آیا سازمان ملی جوانان را می‌شناسید؟ " و وقتی اکثر آنها با تعجب از شنیدن نام این سازمان شانه‌هایشان را به علامت منفی بالا می‌انداختند، خبرنگاران درمی‌یافتند سوژه مناسبی پیدا کرده‌اند تا به آن بپردازند.

خبرهای رسیده حاکی از آن است گروهی از جمعیت جوان شاغل کشور که در قالب تشکل‌های مردم‌نهاد یا همان " سمن‌ها " در حال فعالیت بودند‌، ماه‌هاست که با ادغام سازمان حامی خود در بلاتکلیفی به‌سر می‌برند و در انتظار مهر و امضایی برای تمدید اعتبارنامه خود هستند تا بتوانند به صورت قانونی ادامه فعالیت دهند.

اما امروز از جوانان كه در خصوص سازمان ملي جوانان ميپرسي، تنها پاسخي كه ميدهند اين است "نام اين سازمان را شنيدهام و ميدانم مربوط به جوانان است، اما نميدانم چهكاري براي جوانان انجام ميدهد " و اگر اين سؤال را همانند ما از جوانان بلوار آفريقا بپرسي، پاسخ ميشنوي: "سازمان را ميشناسيم، ساختمانش در سايه، بالاتر از شوراي عالي ايرانيان است " . . . .

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات