روزهداران حرفهای!
شعر طنز ماه رمضان
سحرگاهان به قصد روزه داری / / شدم بیدار از خواب و خماری
برایم سفره ای الوان گشودند / / به آن هر لحظه چیزی را فزودند
برنج و مرغ و سوپ و آش رشته / / سُس و استیک با نان برشته
خلاصه لقمه ای از هرچه دیدم / / کمی از این کمی از آن چشیدم
پس از آن ماست را کردم سرازیر / / درون معده ام با اندکی سیر
و ختم حمله ام با یک دو آروغ / / بشد اعلام بعد از خوردن دوغ
سپس یک چای دبش قند پهلو / / به من دادند با یک دانه لیمو
خلاصه روزه را آغاز کردم / / برای اهل خانه ناز کردم
برای اینکه یابم صبر و طاقت / / نمودم صبح تا شب استراحت
دوپرس ِ کلّه پاچه با دو کوکا / / کمی یخدر بهشت یک خورده حلوا
به افطاری برایم شد فراهم / / زدم تو رگ کمی از زولبیا هم
و سی روزی به این منوال طی شد / / نفهمیدم که کی آمد و کی شد
به زحمت صبح خود را شام کردم / / به خودسازی ولی اقدام کردم
به شعبان من به وزن شصت بودم / / به ماه روزه ده کیلو فزودم
اگرچه رد شدم در این عبادت / / به خودسازی ولیکن کردم عادت
خدایا ای خدای مهر و ناهید / / بده توش و توانی را به «جاوید»
که گیرد سالیان سال روزه // اگرچه او شود از دم رفوزه