تبلیغات
کد خبر: ۴۳۸۱۸

جناب ام المومنین خدیجه(س) که بود؟

دهم ماه رمضان وفات حضرت خدیجه، مظهر وفاداری و …

پدر او: خو يلد بن عبد الغري بن قُصَي بن كلاب كه نسب وى با رسول خدا(ص‏)در قصى بن كلاب متحدمى‏شود.مادر او: فاطمه دختر زائده بن أصَم

تولد: سال ۶۸ پیش از هجرت

فرزندان: قاسم، عبدا…، زینب، ام کلثوم، فاطمه و رقیه

لقب: طاهره

ثروت: هشتاد هزار شتر و پول های فراوانی در دست افراد مختلف برای تجارت

وفات: حضرت خدیجه مدت ۲۵ سال در خانه پیامبر اسلام زندگی کرد و وی در سال دهم بعثت در دهم ماه رمضان و به مدت کوتاهی بعد از وفات " ابوطالب " عمو و سرپرست پیغمبر از دنیا رفت. آن سال را " عام الاحزان " سال اندوه ها و یا عما الحزن سال غم و اندوه گفته اند. پیغمبر(ص) او را در حجون در قبرستان ابوطالب کنار قبر عبدالمطلب، ابوطالب و عبدمناف دفن کرد و خود او را در قبر گذاشت.

القاب آن حضرت:

از برجسته‌ترین لقب‌های دختر فرزانه حجاز(خدیجه)، واژه‌ «طاهره» یا پاک منش است؛ چرا که آن حضرت با آنکه در میان ناز و نعمت و اعتبار خانوادگی زندگی می‌کرد، اما این امکانات هرگز نتوانست آن جوان پاک‌ منش‌ را دستخوش غفلت و یا مستی کند. او با آنکه قبل از آشنایی با پیامبر(ص) مدیریت یک سازمان بزرگ اقتصادی را بر عهده داشت و ده‌ها مرد در تشکیلات او بودند، مگر به قدر ضرورت با آنان برخورد نمی‌کرد و دامان عفاف را حفظ می‌کرد. در شب‌ نشینی‌های گناه آلود اشراف شرکت نکرده و خود را آلوده نمی‌ساخت و به هیچ وجه روش منحط جامعه را نمی‌پذیرفت و ذره‌¬ای به رسوم رایج دل نمی‌داد. هرگاه زنی یا دختری به دنبال کمال و معنویت بود، به سرای او می‌شتافت و از وی درس می‌آموخت.
یکی از دانشمندان اهل سنت در مورد حضرت خدیجه می‌نویسد:

«و کانت تدعی فی الجاهلیة بالطاهرة لشدة عفافها»

«خدیجه(س) در روزگار تیره و تار جاهلیت به خاطر پروا و معنویت بسیارش، پاک روش و پاک منشی یا طاهره خوانده می‌شد».

از القاب دیگر آن حضرت " سیدة النساء القریش "(سرور زنان قریش)؛ " مبارکه "(بانوی پر برکت)؛ سرور زنان عالم؛ " صدیقه "(بانوی راستی و درستی)؛ زکیه(پاک و بالنده از نظر جسم، روح و اندیشه)، راضیه(خشنود از تدبیر و تقدیر حکیمانه‌ی خدا)، مرضیه(انسان شایسته‌ای که خدا از او خشنود است)، کبری(بانوی ارجمند و بلند پایه) و هم‌چنین " ام الیتامی " و " ام‌المؤمنین " را می‌توان نام برد.

حضرت خدیجه سلام الله علیها یکی از چهار زن کامل دنیا، اولین و بهترین همسر رسول خدا صلّی الله علیه وآله و سلّم و اولین زنی که اسلام آورد و مادر فاطمه زهرا و طاهر است، طاهر پس از بعثت به دنیا آمد ولی مانند دیگر پسران پیامبر در مکه فوت کرد.

جریان ازدواج:

مشهور اینست که حضرت خدیجه قبل از ازدواج با رسول خدا، ۲ بار شوهر کرده بود که هر دو از دنیا رفته بودند او از شوهر دوم خود(" ابوهالة بن …تمیمی ") فرزندی داشت که نامش " هند " بود که از همین جهت به او لقب " ام هند " دادند.

علامه مجلسی در جلد ششم بحارالانوار، در باب زنان و پیغمبر(ص) آورده است که:

احمد بلاذری و ابوالقاسم کوفی در کتاب خود و سید مرتضی در کتاب شافی و ابوجعفر در تلخیص، روایت کرده‌اند که:

پیغمبر(ص) با خدیجه ازدواج نمود، در حالی که او دوشیزه بود و این امر را تأکید می‌کند، آنچه در کتاب «انوار البدیع» آمده است.(در این کتاب گفته شده رقیه و زینب دختران هاله، خواهر خدیجه هستند) صحیح است.

همچنین در کتاب «استغاثه» آمده که برای حضرت خدیجه، فرزندی جز فاطمه(س) نمی‌باشد و بقیه، دختران هاله و خواهر خدیجه‌اند که به خاطر گمنامی " هاله " و اعتبار و علو درجه‌ حضرت خدیجه به او نسبت داده شده‌اند.

جریان خواستگاری:

خدیجه به رسول خدا گفت: «من برای شما زنی را در نظر گرفته‌ام.»

رسول خدا فرمود: «او کیست؟»

خدیجه عرض کرد: «او کنیز شما خدیجه است.»

مهریه آن حضرت بنا به نقل برخی تاریخ ۲۰ شتر و بنا به نقل بعضی ۱۲ اوقیه و نیم که پانصد درهم می شود، بود. بر سر این جریان زنان مکه رابطه شان را با خدیجه قطع و او را تنها گذاشتند. حضرت رسول در آن موقع ۲۵ سال و خدیجه بنا به اقوال مختلف بین ۴۰ تا ۲۸ سالگی بوده اند.

وقتی وقتی با رسول خدا ازدواج کرد، گفت: «من با تمام اموال و کنیزانم در اختیار توام.»

خدیجه بعد از ازدواج با رسول خدا به عمویش، ورقه، فرمود: «این اموال مرا بگیر و نزد محمد ببر و به او بگو من تمام اموال و بردگان و آنچه را در اختیار من است به او هدیه می‌کنم.»

ورقه این خبر را در بین زمزم و مقام ابراهیم با صدای بلند به گوش همه مردم رسانید و آنها را شاهد گرفت.

در جریان کناره گیری رسول خدا از خدیجه قبل از ایجاد نطفه فاطمه سلام الله علیها، پیامبرعمار یاسر را نزد خدیجه فرستاد و فرمود به او بگو: «ای خدیجه گمان مبر که کناره گیری من از توست. نه، خداوند به من چنین امر فرموده است. گمانی جز خیر مبر و بدان، خداوند هر روز چندین بار به ملائکه اش به تو مباهات و فخر می‌کند.»

خدیجه علیه اسلام در هنگام زایمان فاطمه علیهاسلام تنها بود و زن های مکه و قریش از او کناره گرفته بودند. خدیجه را غم و اندوه فرا گرفته بود که ناگهان چهار زن بلندقامت شبیه زن‌های بنی هاشم وارد اتاقش شدند. خدیجه ترسید. آنها عرضه داشتند: «محزون مباش ای خدیجه. ما فرستادگان پروردگار توایم. ما خواهران توایم: ساره و آسیه و مریم و صفرا. آمده ایم تا تو را کمک کنیم».

خدیجه(س) از حامیان راستین رسالت بود، در زمانی که پیامبر گرامی از اذیت و آزار و دشواریها رنج می برد، خدیجه کسی بود که از بار اندوه و غمهای او می کاست.

اموال وی در واقع کلید شکست محاصره اقتصادی پیامبر و یارانش بود. او مواد مصرفی را چندین برابر قیمت واقعی می خرید تا اینکه سالهای محاصره اقتصادی با سلامت و رهایی امت سپری و حیله قریش با شکست و ناکامی مواجه شد. مناقب خدیجه فراوان است و او از میان زنان کسی است که به مرحله کمال رسیده است. او خردمند و با جلال و متدین و پاکدامن و بزرگوار و از اهل بهشت بود.

ابن عباس گفته است: رسول خدا(ص) بر روی زمین چهار خط کشید و گفت آیا می دانید این چیست؟

گفتند: خدا و رسولش داناترند.

پس رسول خدا(ص) گفت: بهترین زنان اهل بهشت چهار تن هستند: خدیجه دختر خویلد، فاطمه دختر محمد(ص)، مریم دختر عمران و آسیه دختر مزاحم زن فرعون.

در تفسیر عیاشی از امام باقر علیه السلام، از رسول خدا روایت است که فرمود: درشب معراج چون بازگشتم، از جبرئیل پرسیدم آیا حاجتی داری؟ جبرئیل گفت: خدیجه را از طرف خداوند و از جانب من سلام برسان.

درروایت است هنگامی که حضرت خدیجه جان می‌داد، رسول خدا بر او وارد شد و فرمود:

«مرا آنچه می‌بینم ناگوارست و شاید خدا در ناگواری، خیری بسیار قرار دهد»

امام صادق علیه السلام فرمود: وقتی خدیجه علیهاسلام وفات کرد، فاطمه علیهاسلام به رسول خدا پناه برد. به دور پیامبر می‌چرخید و می‌گفت: «پدر جان، مادر من کجاست؟»

جبرئیل علیه السلام نازل شد و عرضه داشت: «ای رسول خدا، پروردگارت امر فرمود به فاطمه سلام برسان و بگو مادرش در خانه ای است از یاقوت و زبرجد که اطاق‌هایش از طلا و ستون‌هایش از یاقوت قرمز ساخته شده و با آسیه و مریم همنشین است».

آخرین سخن خدیجه، به هنگامی که بر بستر مرگ خفته بود، از درد و رنج هائی که در راه پیامبر(ص) دیده بود کم ارج تر نبود. لحظه ای که شبح مرگ بر چهره او سایه افکنده بود این کلمات بر لبان پاکش می لغزد و آخرین نفسهایش را با خشوع و ایمان بر می آورد و به پیامبر چنین می گوید:

«ای رسول خدا … من در حق تو کوتاهی کردم و آنچه شایسته تو بود، انجام ندادم. از من در گذر و اگر اکنون، دل در طلب چیزی داشته باشم, خشنودی توست.»

شیخ طوسی در الامالی ص ۱۷۵ آورده است:
خدیجه، همان بانوی پاک‌دامن و مهربانی بود که امیرالمؤمنین علی(ع) در وصف او این چنین می‌سراید:

«هان ای دو چشم من، باران اشک از آسمان دیدگانم فرو بارید، خدا این گریه و این باران اشک را در سوگ دو یار خدا، یار اسلام و قرآن و دو پشتیبان بی‌همانند پیامبر آزادی و عدالت بر شما مبارک سازد…

پیشتازترین زن در راه آزادی بود و با پیامبر نماز گذارد و به نیایش نشست، باران اشک فرو بارید. بر همان بانوی خود ساخته و پاک روش و پاک منشی که خدا خیمه و سرای او را پاک و پاکیزه ساخته است».

پیغمبر بعد از حضرت خدیجه

پیامبر سالها بعد از مرگ او به خوبی از تنها یار وفادار خود یاد می کرد. بارها بیاد او گریه می کرد. به نقل از عایشه که هر وقت پیامبر گوسفندی را ذبح می کرد، می فرمود: گوشت های آن را برای دوستان خدیجه بفرستید. در روایت مشهور دیگری است که چون برای پیغمبر هدیه ای می آوردند گاهی می فرمود: برای فلان بانوئی ببرید که از دوستان خدیجه بوده است.

رسول خدا درباره خدیجه می فرماید: خداوند بهتر از او را به من نداده است. او به من ایمان آورد در هنگامی که مردم کفر داشتند، تصدیق نبوت من کرد، زمانی که دیگران مرا تکذیب کردند و اموال خود را در اختیار من گذاشت در وقتی که دیگران محروم کردند و خداوند متعال از او فرزندانی به من عطا کرد .در روز فتح مکه، پیغمر مسیر حرکت را به گونه ای تنظیم کرد که از کنار مزار خدیجه سلام الله علیها عبور نمود./عماریون

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات